Tu perrito, versión de despacito

Á praia cos nosos cans

Estamos rematando o verán pero din por aí "nunca es tarde si la dicha es buena" e o certo é que non se me dou por reunir esta información antes, probablemente a miña aversión polas aglomeracións turísitcas fai que empece a disfrutar máis do verán en septembro, onde a marabunta foráne@s descende sustancialmente no meu pobo.  Hoxe veño a contarvos que Galicia conta con máis de 700 praias das cales máis de 360 están na provincia de Coruña, máis de 60 en Lugo e máis de 270 en Pontevedra... pero na maioría dos casos @s nos@s cans/cadelas non son benvid@s.

Lucky e Tommy xogan en O Espiño.

Aquí un resumo das praias ás que si podemos acudir coa nosa familia canina:

En Pontevedra contamos con seis praias caninas:

• As de O Espiño y O Portiño: dúas praias contiguas ao lado do porto deportivo de San Vicente do Mar, en O Grove.
• A praia da Illa da Toxa (O Grove) non admite cans este verán 2018 ainda que algunhas webs así o reflexe e poderían multarte.
• A Cunchina en Gangas, parece que as praias de A Congorza e Lagoelas, do mismo municipio foron pechadas, así que se recomenda consultar antes de acudir para non enfrentarnos a algunha multa.
• Cesantes e Chapela, en Redondela.
• Praia de O Castelete, en Vilagarcía de Arousa, fronte as Naves de Pita.
• Praias da Foz y da Calzoa, en Vigo, habilitadas maila a oposición de parte da veciñanza en maio de 2018.

En A Coruña temos:

• Praia do Areal na Pobra do Caramiñal.
• Praia de Ares

E en Lugo:

• Punta Corveira (Barreiros)

Tendo en conta estos datos, non hai que ser moi list@, para chegar á conclusión que as persoas que temos mascotas temos menos dereitos á hora de poder acudir libremente aos areais a desfrutar de un verán refrescante na costa galega. Outro día porei o que opino eu deste tema, hoxe non teño o día políticamente correcto para opinar ao respecto, de entrada direi que non me parece xusto. Mentres tanto a seguir desfrutando do verán, con ou sen cánidos.

O soño azul dos galgos

Esta entrada escribina hai uns meses en outro blog pero me parece que encaixa moi acertadamente neste novo espazo... Vovos contar unha historia que me namorou... Si, vai sobre cans, si... GALGOS... esas maxestuosas criaturas que hai algún tempo non me gustaban demasiado. Descoñecía a súa triste realidade no centro e sur da península ibérica. 

Hoxe podo dicir que me teñen namorada, e todo gracias a Galgos 112, Rechi, Koi, Penny, Leda, Boss... e por suposto á miña parella que sempre quixo adoptar a un... Pero non quería enrollamer moito nos detalles, aquí vai a historia que traducín pola miña conta: 

Di unha antiga lenda de non se sabe onde que os galgos cando soñan o fan en azul. Ninguén sabe moi ben o motivo deste feito pero segundo as xentes de un pobo perdido dunha montaña moi alta de Suiza, é polo seu desexo de chegar ao ceo cando saltan de alegría. É tal a sensación que nos deixa está información no corazón que se nos plantexaron algunhas dúbidas... 

Que pasa cando os nosos amados lebreles non son felices por non ter unha familia que os queira? Soñan en azul? Parece ser que cando un galgo non é querido e se abusa del, soña sombras por non poder ver máis alá da tristeza, a súa vida se lle volve turbia e non consiguen distinguir a cor da esperanza ou da ledicia. 

É posible, entón, devolverlle o soño azul a un galgo rescatado? A respostar non deixa lugar a dúbida, SI. O azul dos soños dos nosos galgos rescatados se volverá máis intenso e brillante, ata un punto inimaxinable, poden ver en azul ata cando están espertos porque se volven tan felices que xa non distinguen entre soño e realidade. 

Se adoptas un galgo, devólveslle a oportunidade de vivir unha vida de cor azul.