Amosando publicacións coa etiqueta adopta b>. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta adopta b>. Amosar todas as publicacións
domingo, 30 de decembro de 2018
domingo, 16 de decembro de 2018
Ai-Torito
Querido Torito,
nos llegan noticias desde Barcelona acerca de ti, por fin has encontrado una familia que te quiera. Espero que los dos intentos fallidos anteriores no te hayan hecho dudar ni un sólo momento que eres un perro excelente. Te queremos mucho y sentimos que no hayamos sido nosotras las que te diéramos esa oportunidad de darte un hogar definitivo, pero formamos parte de tu trampolín hacia la felicidad y eso nos hace sentirnos bien. Nos sentimos afortunadas de haberte conocido y de haber dejado que formes parte de nuestras vidas para siempre pues nos has marcado a fuego. Despedirnos de ti fue duro la primera vez, cuando viajaste a Logroño y la segunda no lo podrás imaginar nunca, se nos partió el corazón en pedacitos... Pero, ¿sabes?, fue la decisión más sabia.
Adoptar un perro es una gran responsabilidad y si lo que supone eso se convierte en un apuro es muy probable que llegues a arrepentirte. Con los seres vivos no hay lugar a equivocaciones, no deberían existir las adopciones fallidas... las familias que optan por incluír en sus vidas un perro (dos o tres, o los que san) tienen que pensárselo muy bien antes. Nosotras, por desgracia, no tenemos medios para tener de forma permanente tres perros en casa... y ojalá no fuese así porque hoy estarías a nuestro lado físicamente (emocionalmente lo estarás siempre). Sé que nos entiendes y que no nos guardas rencor por llevarte a Barcelona y despedirte allí con lágrimas en los ojos... los perros no guardan rencor. Allí te dejamos en manos de la familia Galgos 112 y nos volvimos a Galicia dudando si habíamos hecho bien. Hoy sé que sí.
Gracias por todos los momentos que nos regalaste con tu cara bonita, tu cariño y tu alegría. Se te da ta bien camelarte al personal con la técnica "gusanito" (ponerte panza arriba mientras avanzas por el sofá o la cama buscando el contacto humano). Gracias de verdad por habernos elegido como casa de acogida, cada vez tengo más claro que los perros nos escogen a nosotr@s y de ahí esas conexiones tan maravillosas que se establecen.
Hasta hace pocos días tenía miedo de que llegase la Navidad y no tuvieras una familia definitiva, pensé en escribir una carta a Santa Claus pidiéndote de nuevo para formar parte de nuestra familia, en la postdata hubiese puesto "si existe una familia que necesite un payasete bicolor, házselo llegar". Y así fue, había una familia que quería que formases parte de su vida y nosotras no queremos ser egoístas, tenemos suficiente amor perruno con Koi y Lucky... y esta situación nos pertime poder seguir ejerciendo de casa de acogida en caso de necesidad.
Dicen que a la tercera va la vencida y este es tu tercer intento. Espero no tener que volver a escribirte lamentando una imprudencia humana. De verdad, esta es la "refinitiva".
nos llegan noticias desde Barcelona acerca de ti, por fin has encontrado una familia que te quiera. Espero que los dos intentos fallidos anteriores no te hayan hecho dudar ni un sólo momento que eres un perro excelente. Te queremos mucho y sentimos que no hayamos sido nosotras las que te diéramos esa oportunidad de darte un hogar definitivo, pero formamos parte de tu trampolín hacia la felicidad y eso nos hace sentirnos bien. Nos sentimos afortunadas de haberte conocido y de haber dejado que formes parte de nuestras vidas para siempre pues nos has marcado a fuego. Despedirnos de ti fue duro la primera vez, cuando viajaste a Logroño y la segunda no lo podrás imaginar nunca, se nos partió el corazón en pedacitos... Pero, ¿sabes?, fue la decisión más sabia.
Adoptar un perro es una gran responsabilidad y si lo que supone eso se convierte en un apuro es muy probable que llegues a arrepentirte. Con los seres vivos no hay lugar a equivocaciones, no deberían existir las adopciones fallidas... las familias que optan por incluír en sus vidas un perro (dos o tres, o los que san) tienen que pensárselo muy bien antes. Nosotras, por desgracia, no tenemos medios para tener de forma permanente tres perros en casa... y ojalá no fuese así porque hoy estarías a nuestro lado físicamente (emocionalmente lo estarás siempre). Sé que nos entiendes y que no nos guardas rencor por llevarte a Barcelona y despedirte allí con lágrimas en los ojos... los perros no guardan rencor. Allí te dejamos en manos de la familia Galgos 112 y nos volvimos a Galicia dudando si habíamos hecho bien. Hoy sé que sí.
Gracias por todos los momentos que nos regalaste con tu cara bonita, tu cariño y tu alegría. Se te da ta bien camelarte al personal con la técnica "gusanito" (ponerte panza arriba mientras avanzas por el sofá o la cama buscando el contacto humano). Gracias de verdad por habernos elegido como casa de acogida, cada vez tengo más claro que los perros nos escogen a nosotr@s y de ahí esas conexiones tan maravillosas que se establecen.
Hasta hace pocos días tenía miedo de que llegase la Navidad y no tuvieras una familia definitiva, pensé en escribir una carta a Santa Claus pidiéndote de nuevo para formar parte de nuestra familia, en la postdata hubiese puesto "si existe una familia que necesite un payasete bicolor, házselo llegar". Y así fue, había una familia que quería que formases parte de su vida y nosotras no queremos ser egoístas, tenemos suficiente amor perruno con Koi y Lucky... y esta situación nos pertime poder seguir ejerciendo de casa de acogida en caso de necesidad.
Dicen que a la tercera va la vencida y este es tu tercer intento. Espero no tener que volver a escribirte lamentando una imprudencia humana. De verdad, esta es la "refinitiva".
Mil veces gracias Torito (Aitor, nombre oficial) por formar parte de nosotras.
PD: Y por supuesto GRACIAS a Galgos 112 por darnos la oportunidad de incorporar a nuestro amor el de este carita de lápiz que por momentos semeja "Batman" (cuando lo miramos pensamos que si hablase diría "soy Batman" con ese antifaz tan chulo que tiene en la cara y ese tono de voz tan característico de las pelis de Nolan)
mércores, 12 de decembro de 2018
Miércoles Reflexivos III
Se acerca la Navidad, el ambiente empieza a estar sobrecargado de ese espíritu consumista. Las luces adornan las calles, en algunos lugares (como en Vigo) llegan incluso a deslumbrar al personal, la gente se lanza como loca a comprar a las tiendas como si los productos fueran gratis. A mí no me gustan demasiado estas fechas pues te acuerdas más que nunca de los que no están y en mi caso falta el principal impulsor de la decoración hogareña, mi padre. Pero no quiero entrar en detalles y aunque no me guste la Navidad, no soy un Grinch... Os deseo que disfrutéis como más os apetezca, en soledad o en compañía, con decoración o sin ella, con luces o sin ellas, con regalos o sin ellos... Cada cual que adorne y amenice estas fechas como más le venga en gana, todo es respetable si no atenta contra nadie.
Hay mucha gente que no le basta con comprar objetos como parte de los regalos que se intercambian en estas fechas, hay quien sin pensarlo mucho decide regalar una mascota. Aquí es donde entro yo a opinar y cada cual que haga su reflexión en casa:
Las mascotas no son objetos, por eso no deberían regalarse alegremente.
Las mascotas son seres vivos con necesidades de todo tipo: comen, beben, socializan, juegan, saltan, arañan, muerden, ladran, maullan, chirrían (todo depende del animal en el que estemos pensando)...
Pensemos ahora en un perro o un gato, las mascotas más comunes a mi parecer. Compramos, o en el mejor de los casos adoptamos, a un cachorro monísmo... bien sea porque Fulanito tiene uno parecido y nos hemos puestos envidios@s de lo "chulífero" que resulta o porque nos encaprichamos de uno que vimos en el escaparate de una tienda de animales.
Nos encontramos entonces la mañana de Reyes con un montón de regalos y un perrito cachorro con un lazo al cuello delante del árbol. Nuestros pequeños de casa fliparán en colores y le podrán un nombre chulo, serán sus mejores amigos por una temporada. Hasta aquí todo genial, una familia feliz con un perrete feliz y mono adornado con su lazo rojo.
Pasan los días, se cagará y meará por casa mientras no aprenda la rutina de salidas. En el mejor de los casos con cuatro o cinco meses controlará sus esfínteres y la casa permanecerá libre de defecaciones y micciones caninas... Crecerá con el paso de los meses y empezará a jugar con todo, a morder zapatos, zapatillas, ropa, explotarán los hermosos cojines del sofá... El perrito dejará ya de ser tan adorable y empezará a mosquearte un poco. Gastos de vacunas, chip, consultas veterinarias, comida... Deberás dedicarle tiempo y según qué tipo de raza sea necesitará más o menos actividad, pero desde luego un cachorro de cualquier raza necesita movimiento, eso tenlo claro... Los más peques de la casa verán como su amigo de cuatro patas se vuelve más movido, le arañará jugando, puede que le muerda con esos dientecillos de aguja que tienen los cachorretes hasta que los cambian hasta que aprenda a ser más delicado... En general los perretes son bastante listos y aprenden a adaptarse según con quién toque jugar, pero hay alguno que tarda más... te enfadarás con él porque hará llorar alguna vez al peque de la casa y el perrete te mirará sin saber qué ha pasado con la cabezita de lado. Pero puede ser peor, te romperá el móvil en algún descuido porque adorará morder cosas... robará la merienda al enano e intentará comerse su comida en algún descuido, el pienso a veces les resulta aburrido. El perrete necesitará socializar con otros congéneres caninos y querrá correr y jugar con ellos, tendrás que buscar un parque donde soltar al perro y enseñarle que aquel perro grande con pinta de malote no hace nada y evitar así que tenga miedos absurdos a otros canes de mayor tamaño... también tendrás que corregirlo si se pasa de vueltas con el pequeño del parque y evitar que entre en conflicto con más perretes si quieres crear un buen ambiente en el lugar de esparcimiento. Ah, se me había olvidado que DEBES RECOGER SU MIERDA, cuando sales a la calle y tendrás que aguantar que la gente te increpe porque no le gustan los perros. Tal vez alguien te llame la atención según el perro esté cagando por si se te olvida recoger el pastel y aunque acostumbres a hacerlo llevarás algún toque de atención antes de que la caquita toque el suelo. Otros niños se acercarán a tocar al perrete mientras es ese monísimo cachorro de anuncio, tal vez cuando sea grande le tendrá miedo sólo por su tamaño...
Te pasarán mil historias más que en muchos casos no será buenas, no voy a contarte la parte buena de todo esto porque si al leer esto ya te estás cansando, NO ADOPTES y por supuesto NO COMPRES una mascota. LAS MASCOTAS SON SERES VIVOS, NO OBJETOS y como tal tienen unas NECESIDADES que si no estás dispuest@ a asumir es mejor, por el bien de todos, que no te hagas con una.
Si pese a todo esto que te cuento sigues pensando que te gustaría tener un perro o un gato. ¡ADOPTA, NO COMPRES! Con un pequeño gesto puedes cambiarás dos vidas, la del ser que adoptas y la del hueco que deja este para que otro de la calle adopte su lugar. SEAMOS DUEÑ@S RESPONSABLES.
Hay mucha gente que no le basta con comprar objetos como parte de los regalos que se intercambian en estas fechas, hay quien sin pensarlo mucho decide regalar una mascota. Aquí es donde entro yo a opinar y cada cual que haga su reflexión en casa:
Las mascotas no son objetos, por eso no deberían regalarse alegremente.
Las mascotas son seres vivos con necesidades de todo tipo: comen, beben, socializan, juegan, saltan, arañan, muerden, ladran, maullan, chirrían (todo depende del animal en el que estemos pensando)...
Pensemos ahora en un perro o un gato, las mascotas más comunes a mi parecer. Compramos, o en el mejor de los casos adoptamos, a un cachorro monísmo... bien sea porque Fulanito tiene uno parecido y nos hemos puestos envidios@s de lo "chulífero" que resulta o porque nos encaprichamos de uno que vimos en el escaparate de una tienda de animales.
Nos encontramos entonces la mañana de Reyes con un montón de regalos y un perrito cachorro con un lazo al cuello delante del árbol. Nuestros pequeños de casa fliparán en colores y le podrán un nombre chulo, serán sus mejores amigos por una temporada. Hasta aquí todo genial, una familia feliz con un perrete feliz y mono adornado con su lazo rojo.
Pasan los días, se cagará y meará por casa mientras no aprenda la rutina de salidas. En el mejor de los casos con cuatro o cinco meses controlará sus esfínteres y la casa permanecerá libre de defecaciones y micciones caninas... Crecerá con el paso de los meses y empezará a jugar con todo, a morder zapatos, zapatillas, ropa, explotarán los hermosos cojines del sofá... El perrito dejará ya de ser tan adorable y empezará a mosquearte un poco. Gastos de vacunas, chip, consultas veterinarias, comida... Deberás dedicarle tiempo y según qué tipo de raza sea necesitará más o menos actividad, pero desde luego un cachorro de cualquier raza necesita movimiento, eso tenlo claro... Los más peques de la casa verán como su amigo de cuatro patas se vuelve más movido, le arañará jugando, puede que le muerda con esos dientecillos de aguja que tienen los cachorretes hasta que los cambian hasta que aprenda a ser más delicado... En general los perretes son bastante listos y aprenden a adaptarse según con quién toque jugar, pero hay alguno que tarda más... te enfadarás con él porque hará llorar alguna vez al peque de la casa y el perrete te mirará sin saber qué ha pasado con la cabezita de lado. Pero puede ser peor, te romperá el móvil en algún descuido porque adorará morder cosas... robará la merienda al enano e intentará comerse su comida en algún descuido, el pienso a veces les resulta aburrido. El perrete necesitará socializar con otros congéneres caninos y querrá correr y jugar con ellos, tendrás que buscar un parque donde soltar al perro y enseñarle que aquel perro grande con pinta de malote no hace nada y evitar así que tenga miedos absurdos a otros canes de mayor tamaño... también tendrás que corregirlo si se pasa de vueltas con el pequeño del parque y evitar que entre en conflicto con más perretes si quieres crear un buen ambiente en el lugar de esparcimiento. Ah, se me había olvidado que DEBES RECOGER SU MIERDA, cuando sales a la calle y tendrás que aguantar que la gente te increpe porque no le gustan los perros. Tal vez alguien te llame la atención según el perro esté cagando por si se te olvida recoger el pastel y aunque acostumbres a hacerlo llevarás algún toque de atención antes de que la caquita toque el suelo. Otros niños se acercarán a tocar al perrete mientras es ese monísimo cachorro de anuncio, tal vez cuando sea grande le tendrá miedo sólo por su tamaño...
Te pasarán mil historias más que en muchos casos no será buenas, no voy a contarte la parte buena de todo esto porque si al leer esto ya te estás cansando, NO ADOPTES y por supuesto NO COMPRES una mascota. LAS MASCOTAS SON SERES VIVOS, NO OBJETOS y como tal tienen unas NECESIDADES que si no estás dispuest@ a asumir es mejor, por el bien de todos, que no te hagas con una.
Si pese a todo esto que te cuento sigues pensando que te gustaría tener un perro o un gato. ¡ADOPTA, NO COMPRES! Con un pequeño gesto puedes cambiarás dos vidas, la del ser que adoptas y la del hueco que deja este para que otro de la calle adopte su lugar. SEAMOS DUEÑ@S RESPONSABLES.
domingo, 2 de decembro de 2018
Amigos Comprados. Capítulo II
Me gustaba mucho ir en el coche con mi familia y en aquella primeras
vacaciones de Semana Santa nos fuimos de vacaciones a casa de la abuela,
allí no podía dormir en la cama con Bruno y me dejaban en una caseta
donde estaban las herramientas del jardín (que poco me gustaba aquel
lugar). Las noches en casa de la abuela no gustaban, me pasaba gran
parte del tiempo llorando y gimoteando para ver si alguien venía a
rescatarme y llevarme a su cama pero como estaba alejada de la casa y
alrededor no había muchos vecinos (era una casa de campo en el medio de
no se sabe) podía aullar que nadie vendría a sacarme de allí. Por suerte
los días eran más agradables, todo el día en el exterior, en el campo,
en el monte... me lo pasaba pipa correteando con mi amigo Bruno o detrás
de una mariposa, cualquier excusa era buena para ejercitarse. Pronto
comprendí que si por el día corría mucho y me cansaba por la noche me
quedaría dormido como un tronco y la estancia en la caseta de las
herramientas parecería más corta.
Fue pasando el tiempo y yo crecí, aprendí todas las reglas de casa y ya no hacía "mis cositas" en casa, causé algún desperfecto en casa (algún cojín explotado, algún que otro zapato roído, peluches...) pero Bruno se reía con mis trastadas, a sus padres no le hacía mucha gracia y yo ponía mi carita de "ha sido un accidente" (sentado, cabeza gacha, mirada perdida y gimoteo de perdón). Salía dos veces al día a dar un paseo por el barrio pero me encataba ir al parque donde veía a los otros amigos de Bruno, todos querían darme mimos y se turnaban para lanzarme la pelota... Era maravilloso y cada vez que íbamos allí llegaba a casa agotado...
Pasaron los meses y el verano llegó, a Bruno lo mandaron a un campamento y yo me quedé en casa con sus padres. Ellos eran unos adultos bastante ocupados y me sacaban una vez al día a pasear, el resto del tiempo me lo pasé en el jardín donde jugaba yo sólo con las pelotas de tenis que me habían dejado a veces alguna mariposa deambulaba por allí y yo la perseguía. Era lo que se dice un perro feliz aunque echara de menos a mi mejor amigo, sólo fueron tres semanas pero a mí me pareció una eternidad. Esos días entre mariposas y pelotas traté de hacer algún agujero en el jardín, la bronca que me calló no os la podéis imaginar, pero la técnica de la carita de "ha sido un accidente" cada vez surtía menos efecto en el padre de Bruno. Un día me dio en el culo con un periódico, el dolor no fue demasiado pero el ruido del golpe me asustó mucho... me fui a al porche de la casa y me quedé pensando en el agujero que había hecho... ¡echaba tanto de menos a Bruno! Cuando él no estaba no me llevaban al parque a correr con los amigos y no jugaban conmigo a la pelota, aunque trataba de entretenerme, por momemtos me aburría.
Burno llegó del campamento con un brazo en cabestrillo, se ve que una mala caída le había fracturado un hueso y el médico le había puesto aquel tinglado para llevar el brazo pegado al cuerpo. Corrí hacia mi amigo con alegría y él corrió hacia mí, me abrazó y me sentí feliz otra vez. Nos dirigimos al interior de la casa y para mi sorpresa los padres de Bruno no me dejaron entrar:
- A partir de ahora Pupi dormirá en el jardín, se ha estado portando mal en casa y destrozando varios de mis zapatos de piel - dijo el padre a Bruno:
- ¡Nooo! - exclamó mi amigo - No puedes hacerle eso, Pupi es mi amigo y compañero - se giró hacia la madre y le dijo - ¿Puede seguir durmiendo en casa mi perrito?
- Bueno, dejémosle hoy y a ver cómo se porta - dijo buscando un gesto de aprobación en su marido que no puso muy buena cara.
Por fin dentro otra vez, deambulé por la casa siguiendo a mi amigo Bruno. Él se sentó en el sofá y miró extrañado un paquete con papel de regalo que estaba sobre la mesa.
- Mamá, ¿y esto? - preguntó señalando aquel regalo - ¿De quién es?
- Es tuyo, por tu caída y por lo bien que te has portado en el campamento - y le guiñó un ojo en gesto de complicidad.
Bruno se bajó del sofá y yo me acerqué a olisquear aquello, no me daba buena espina pero mi amigo estaba emocionado. Como buenamente pudo y con una mano abrió aquel paquete:
- ¡Una tablet! Justo lo que quería - gritó emocionado, empezó a corretear al rededor de la mesa y a saltar en el sofá - Una tablet, una tablet.... - Me lo enseñó como si yo comprendiera lo que era aquello y lo miré ladeando la cabeza. - ¿Podemos abrila? ¿Podemos abrirla? - la emoción era enorme y yo me contagié, cogí el lazo del regalo y empecé dar vueltas a la mesa mientras Bruno saltaba en el sofá.
- ¡Ya vale! - gritó el padre - Puedes abrirla pero relájate, mira como se ha puesto el perro de alterado - se giró hacia mí y me gritó más fuerte - ¡Quieto ya! ¡A tu sitio! - y con la cabeza gacha sin dudar un momento me fui a tumbar a mi cama.
Me quedé mirando como padre e hijo desempaquetaban la dichosa tablet. Bruno estaba emocionado, y en cuanto tuvieron lista la tablet se sentó en el sofá y se puso a jugar. Después de un rato sin seprar la vista de aquel objeto tecnológico me acerque a Bruno despacio, su padre había ido al despacho a seguir con sus informes y la madre estaba leyendo. Puse mi cabeza en el regazo de Bruno que seguía concentrado en la pantalla, para mi sorpresa me apartó con la pierna. Volví a intentar llamar su atención, fui a por mi hueso de goma y se lo puse en el sofá, él ni lo miró. La maldita tablet había absorvido toda la atención de mi amigo así que me fui con el hueso a otra parte, se lo llevé a mi lectora favorita y se lo dejé a los pies, me senté delante y gemí suavemente para que apartara su vista del libro, me miró y sonrió. Se sumergió de nuevo en la lectura y yo le acerqué más el hueso hacia sus pies y volví a gemir, Lidia (que así se llamaba la madre de Bruno) apartó el libro, marcó la hoja en la que estaba y levantó, abrió la puerta y lanzó el hueso al jardín. Salí corriendo tras el y para mi sorpresa a la vuelta me topé con la puerta de casa cerrada, traté de arrañarla y gimotear para pedir que me abrieran pero no tuve éxito. Me quedé en la cama del porche de la casa mirando al infinito con mi hueso de goma entre las patas.
Anocheció y nadie pareció percatarse de que yo estaba fuera de casa, traté de llamar la atención de los humanos rascando la puerta y gimoteando pero nadie abrió. Resignado di unas vueltas por el jardín, miré al lugar donde días antes había hecho un agujero enorme que ahora estaba tapado con tierra, ladré un rato y corrí haciendo círculos para entretenerme. Empezaba a tener hambre y recordé que había escondido un hueso en la esquina de la puerta trasera del jardín, fui hasta allí y para mi sorpresa alguien se había olvidado de cerrar. Me aventuré a salir de casa de mis dueños, merodeé por el barrio pero no me encontré con ningún humano (debe ser que le tienen miedo a la oscuridad y no salen al ponerse el sol). En mi paseo por el barrio me despisté y perdí la noción del tiempo y de la ubicación, sin querer aparecí en el parque donde Bruno y sus amigos jugaban siempre conmigo pero al ser de noche no hay ni un alma. Continué paseando sin mirar atrás, temeroso de las cosas que me deparaba esta villa...
Fue pasando el tiempo y yo crecí, aprendí todas las reglas de casa y ya no hacía "mis cositas" en casa, causé algún desperfecto en casa (algún cojín explotado, algún que otro zapato roído, peluches...) pero Bruno se reía con mis trastadas, a sus padres no le hacía mucha gracia y yo ponía mi carita de "ha sido un accidente" (sentado, cabeza gacha, mirada perdida y gimoteo de perdón). Salía dos veces al día a dar un paseo por el barrio pero me encataba ir al parque donde veía a los otros amigos de Bruno, todos querían darme mimos y se turnaban para lanzarme la pelota... Era maravilloso y cada vez que íbamos allí llegaba a casa agotado...
Pasaron los meses y el verano llegó, a Bruno lo mandaron a un campamento y yo me quedé en casa con sus padres. Ellos eran unos adultos bastante ocupados y me sacaban una vez al día a pasear, el resto del tiempo me lo pasé en el jardín donde jugaba yo sólo con las pelotas de tenis que me habían dejado a veces alguna mariposa deambulaba por allí y yo la perseguía. Era lo que se dice un perro feliz aunque echara de menos a mi mejor amigo, sólo fueron tres semanas pero a mí me pareció una eternidad. Esos días entre mariposas y pelotas traté de hacer algún agujero en el jardín, la bronca que me calló no os la podéis imaginar, pero la técnica de la carita de "ha sido un accidente" cada vez surtía menos efecto en el padre de Bruno. Un día me dio en el culo con un periódico, el dolor no fue demasiado pero el ruido del golpe me asustó mucho... me fui a al porche de la casa y me quedé pensando en el agujero que había hecho... ¡echaba tanto de menos a Bruno! Cuando él no estaba no me llevaban al parque a correr con los amigos y no jugaban conmigo a la pelota, aunque trataba de entretenerme, por momemtos me aburría.
Burno llegó del campamento con un brazo en cabestrillo, se ve que una mala caída le había fracturado un hueso y el médico le había puesto aquel tinglado para llevar el brazo pegado al cuerpo. Corrí hacia mi amigo con alegría y él corrió hacia mí, me abrazó y me sentí feliz otra vez. Nos dirigimos al interior de la casa y para mi sorpresa los padres de Bruno no me dejaron entrar:
- A partir de ahora Pupi dormirá en el jardín, se ha estado portando mal en casa y destrozando varios de mis zapatos de piel - dijo el padre a Bruno:
- ¡Nooo! - exclamó mi amigo - No puedes hacerle eso, Pupi es mi amigo y compañero - se giró hacia la madre y le dijo - ¿Puede seguir durmiendo en casa mi perrito?
- Bueno, dejémosle hoy y a ver cómo se porta - dijo buscando un gesto de aprobación en su marido que no puso muy buena cara.
Por fin dentro otra vez, deambulé por la casa siguiendo a mi amigo Bruno. Él se sentó en el sofá y miró extrañado un paquete con papel de regalo que estaba sobre la mesa.
- Mamá, ¿y esto? - preguntó señalando aquel regalo - ¿De quién es?
- Es tuyo, por tu caída y por lo bien que te has portado en el campamento - y le guiñó un ojo en gesto de complicidad.
Bruno se bajó del sofá y yo me acerqué a olisquear aquello, no me daba buena espina pero mi amigo estaba emocionado. Como buenamente pudo y con una mano abrió aquel paquete:
- ¡Una tablet! Justo lo que quería - gritó emocionado, empezó a corretear al rededor de la mesa y a saltar en el sofá - Una tablet, una tablet.... - Me lo enseñó como si yo comprendiera lo que era aquello y lo miré ladeando la cabeza. - ¿Podemos abrila? ¿Podemos abrirla? - la emoción era enorme y yo me contagié, cogí el lazo del regalo y empecé dar vueltas a la mesa mientras Bruno saltaba en el sofá.
- ¡Ya vale! - gritó el padre - Puedes abrirla pero relájate, mira como se ha puesto el perro de alterado - se giró hacia mí y me gritó más fuerte - ¡Quieto ya! ¡A tu sitio! - y con la cabeza gacha sin dudar un momento me fui a tumbar a mi cama.
Me quedé mirando como padre e hijo desempaquetaban la dichosa tablet. Bruno estaba emocionado, y en cuanto tuvieron lista la tablet se sentó en el sofá y se puso a jugar. Después de un rato sin seprar la vista de aquel objeto tecnológico me acerque a Bruno despacio, su padre había ido al despacho a seguir con sus informes y la madre estaba leyendo. Puse mi cabeza en el regazo de Bruno que seguía concentrado en la pantalla, para mi sorpresa me apartó con la pierna. Volví a intentar llamar su atención, fui a por mi hueso de goma y se lo puse en el sofá, él ni lo miró. La maldita tablet había absorvido toda la atención de mi amigo así que me fui con el hueso a otra parte, se lo llevé a mi lectora favorita y se lo dejé a los pies, me senté delante y gemí suavemente para que apartara su vista del libro, me miró y sonrió. Se sumergió de nuevo en la lectura y yo le acerqué más el hueso hacia sus pies y volví a gemir, Lidia (que así se llamaba la madre de Bruno) apartó el libro, marcó la hoja en la que estaba y levantó, abrió la puerta y lanzó el hueso al jardín. Salí corriendo tras el y para mi sorpresa a la vuelta me topé con la puerta de casa cerrada, traté de arrañarla y gimotear para pedir que me abrieran pero no tuve éxito. Me quedé en la cama del porche de la casa mirando al infinito con mi hueso de goma entre las patas.
Anocheció y nadie pareció percatarse de que yo estaba fuera de casa, traté de llamar la atención de los humanos rascando la puerta y gimoteando pero nadie abrió. Resignado di unas vueltas por el jardín, miré al lugar donde días antes había hecho un agujero enorme que ahora estaba tapado con tierra, ladré un rato y corrí haciendo círculos para entretenerme. Empezaba a tener hambre y recordé que había escondido un hueso en la esquina de la puerta trasera del jardín, fui hasta allí y para mi sorpresa alguien se había olvidado de cerrar. Me aventuré a salir de casa de mis dueños, merodeé por el barrio pero no me encontré con ningún humano (debe ser que le tienen miedo a la oscuridad y no salen al ponerse el sol). En mi paseo por el barrio me despisté y perdí la noción del tiempo y de la ubicación, sin querer aparecí en el parque donde Bruno y sus amigos jugaban siempre conmigo pero al ser de noche no hay ni un alma. Continué paseando sin mirar atrás, temeroso de las cosas que me deparaba esta villa...
xoves, 29 de novembro de 2018
Amigos comprados. Capítulo I
Recuerdo aquellas navidades en las que me llevaron a casa, yo era a
penas un bebé, sin saber cómo ni porqué me había separado de mi madre y
me habían metido en una especie de pecera con vistas a la calle, por
suerte cuatro de mis hermanos estaban conmigo. Un hombre de unos 40 años
entró en la tienda y dio un par de vueltas mirando a todos los animales
que estábamos allí, gatos, periquitos, canarios, conejos, peces,
hámsters... llegó a la altura de mi pecera y nos miró a los cinco, nos
acarició mientras movíamos la colita con la esperanza de que nos sacaran
de allí. El primero en ser elegido fue mi hermanito pequeño Pipo, aquel
humano lo levantó en brazos (como Rafiky a Simba en El Rey León) y de
la emoción no pudo contener su orina, se meó.
Con un gesto de asco bajó a Pipo y lo soltó de mala manera en la pecera, luego nos miró otra vez. Yo estaba sentado mirando aquella escena e intentando no reirme porque Pipo le había manchado un poco la gabardina a aquel desconocido, moví la cola y gemí. El hombre me sonrió y me cogió en brazos y fue hacia el mostrador:
- Me llevaré este, parece el más civilizado de todos - el dependiente lo miró estrañado y respondió:
- Perfecto, un golden blanco... ¡buena elección!
Me pusieron un collar rojo con unha capa de metal todavía sin grabar, eligieron algunos juguetes y me llevaron de la tienda. Según salíamos miré a la pecera donde quedaban mis hermanos gimoteando, aquella fue la última vez que los vi a todos juntos. Me llevaron a casa en coche, antes de entrar me pusieron un lazo enorme a juego con el collar en el cuello. Me engancharon una correa para que caminase hasta el interior de la vivienda donde vi por primera vez a mi mejor amigo, un niño de unos seis años llamado Bruno.
Entré en aquella enorme casa (para entonces así me lo parecía) medio deslumbrado por las luces de colores que colgaban del árbol, y los adornos... madre mía los adornos, pelotas para jugar, lanzos de los que tirar... sólo pensarlo se me hace la boca agua... Pero, no adelantemos acontecimientos, os estaba contando cómo conocía a mi mejor amigo.
El suelo de aquel sitio era maravilloso, madera calentita (y no la fría baldosa de la tienda) para mis delicadas almohadillas... me pusieron en el suelo del pasillo, al fondo el árbo y en el suelo jugando con un cochecito mi amigo Bruno. Su padre lo llamó pues no se había percatado de nuestra llegada:
- ¡Bruno, Bruno! Mira lo que traje, es tu regalo de cumpleaños - se giró un momento y en cuanto me vió soltó el cochecito con el que estaba jugando, se levantó y corrió hacia mi, yo me quedé parado a medio camino, aún no sabía de qué palo iba este niño.
- No seas tímido, dijo - no sé si por mí o por el pequeño humano - hay que ponerle un nombre...
Al llegar a un metro de mí, Bruno se detuvo a analizarme, se ve que no quería asustarme pero en su rostro vi la alegría y las ganas que tenía de achucharme. Yo me senté moviendo la cola, esperando a que mi nuevo amigo se decidiera a darme unos mimos ladré un poquito de la alegría (porque yo también estaba muy contento de conocerlo) y tímidamente el niño se acercó y suavemente me acarició la cabeza, se agachó y se sentó delante de mi. Yo salté sobre él de la emoción y el abrazo que me dio no lo olvidaré jamás, habíamos conectado. Nos quedamos un buen rato en el pasillo, las caricias y los rasquidos que aquel niño me brindaba eran como estar en el cielo.
- ¡Pupi! - dijo Bruno dirigiéndose a su padre - le llamaremos Pupi.
Se dirigió a mí y me invitó a que lo siguiese, quería enseñarme la casa como buen anfitrión. Yo sólo quería jugar así que perseguía sus pies e intentaba morder sus zapatillas con forma de elefante, me parecían tan simpaticas y tentadoras... Cuando estábamos en el salón me entraron ganas de hacer pis, fui a la alfombra más cercana y me agaché... ¡no podía aguantar más!
- ¡No! Perro malo - me gritó una mujer que acababa de entrar al salón - Eso no se hace ahí - miró a Bruno y dirigiéndose a él:
- ¿Te gusta? Ha sido idea de tu padre...
- ¡Me encanta! Es mi nuevo mejor amigo, se llama Pupi mamá - le contestó.
- Pues ahora debemos educarlo y enseñarle a hacer esas cosas fuera. Llévalo al jardín por si tiene más regalitos escondidos - le sugirió.
- Vale, avísame para merendar
Bruno me llevó al pequeño jardín de la casa, donde se econtraba también el garaje. Allí intentó jugar conmigo con una pelota de fútbol, yo quería morderla pero era demasiado grande. Al rato me trajo una pelota de tenis y me la enseñó, desde aquel momento me hice fan de los juegos con pelotas pequeñas. Bruno me lanzó la pelota cerca, yo intentaba perseguirla, pero me cansaba enseguida y me entraba el sueño. Entre juegos y pequeñas sientas fue transcurriendo mi primera tarde con Bruno... Su madre le llamó para merendar y volvimos al interior de la casa donde me dediqué a explorar mientras mi nuevo amigo se comía un suculento bocadillo de choped. Con la emoción de los juegos me había olvidado de hacer caca en jardín y un apretón muy grande mi invadió el cuerpo, corrí como pude hasta la puerta de entrada y allí "planté mi primer pino" (menuda expresión utilizan los humanos). Esta vez el padre de Bruno me pilló en el asunto:
- ¡No! - gritó con su voz grave - ¡Eso no se hace! - me avergoncé enseguida y me quedé sentado con la cabeza gacha.
- Empezamos bien -dijo la madre desde el otro lado del pasillo- no lleva ni cuatro horas aquí y ya se lo ha hecho en casa dos veces.
- Es un bebé y todavía no sabe dónde tiene que hacer sus necesidades, aprenderá. Esta raza de perro es muy inteligente y buena, ya lo verás - se acercó cariñosamente a ella y la besó. Fue a la cocina a por una bolsa y algo para limpiar mi "regalito".
Volví al salón donde estaba Bruno, no sin antes inspeccionar el árbol de navidad, me parecía muy atractivo toda aquella parafernalia colgada, sobre todo las bolas tal relucientes. Como mi amigo no había terminado de merendar volví al árbol y cogí una de las bolas que estaban a mi altura, no me costó demasiado. La intentaba morder y se me escapaba, no era como la de tenis, era dura y tenía un efecto espejo muy simpático (cada vez que me acercaba para intentar morderla veía mi nariz aumentada y eso me causaba risa). Bruno me vio perseguir aquella bola y empezó a reirse, traté de acercársela para seguir jugando. El padre de Bruno me pilló y me sacó el juguete:
- Con eso no se juega - dijo y me ofreció a cambio un hueso de goma que pitaba al morderlo (un buen cambio). Después se dirigió a su hijo - Bruno, no dejes que el perro juegue con los adornos del árbol, los puede romper y lo que es peor, pueden sentarle mal si se astilla cualquiera de las bolas y se traga un trozo. ¿Vale?
- Entendido - respondió Bruno con la boca llena, se había metido del tirón el último trozo de bocadillo que le quedaba.
Jugamos toda la tarde en el saló y de vez en cuando me sacaban al jardín con el fin de que consiguiera hacer mis necesidades allí. No sería aquel día cuando aprendí que el pis y la caca se hace de la puerta para fuera, pero empezaron a repetirme patrones de comportamiento. Si hacía un pis en casa me decían "no" y me sacaban. Con toda la emoción de aquella tarde ni siquiera había tendio tiempo de pensar en mis hermanos, pero llegó la noche y los humanos se fueron a dormir. Yo me quedé en lo quera mi nueva cama en la cocina y me entraron ganas de llorar.
Lloraba porque ahora estaba sólo, porque pensaba en mis hermanos que se habían quedado en la tienda, porque echaba de menos a mi madre y porque ahora Bruno no estaba conmigo. Habían apagado todas las luces y cerrado algunas puertas de la casa, yo tenía miedo... deambulé a oscuras por el lugar y lloré cada vez más alto, en la cocina el suelo estaba frío era de baldosa como el de la tienda aquella de la que venía... Si me tumbaba en el suelo me daba frío en la barriga así que me fui a mi camita donde seguí llorando. Escuché un ruido, una puerta parece haberse abierto y una luz se encendió (pude verlo por la ranura de la puerta), unos pasos se acercaban y alguien abrió:
- ¡Shhhh! Calla - dijo la voz de mi amigo Bruno entre susurros - ¡Ven conmigo!
Perseguí sus pies hasta su habitación, me ayudó a subirme a su cama y se metió en ella. Yo me quedé encima del edredón al lado de su cara, con mi cabeza en aquela almohada tan cómoda, gemí un poco en señal de agradecimiento y él me abrazó. Nos quedamos dormidos enseguida. Ahora sí que estaba a gusto, el miedo se había ido y las ganas de llorar también. Seguía pensando en mis hermanos y en lo que echaba de menos a mi madre pero por lo menos tenía un amigo y eso me consolaba.
Aquella fue la primera noche que dormí con Bruno, después se convertiría en algo habitual. Pasaron los días y la familia vino a cenar en navidad, los primos de Bruno jugaron mucho conmigo y parece ser que a algún adulto no le gusté demasiado. Yo intentaba poner siempre mi mejor cara y ser entrañable, a veces me sentaba y ponía mi cabeza de lado mirando a los humanos que nos visitaban (eso causaba sensación en la mayoría de la gente)... Pasaron aquellas fechas navideñas, después llegó el caranaval (vaya sustos con algunos disfraces), y Semana Santa. Yo crecía a pasos agigantados...
mércores, 21 de novembro de 2018
Miércoles reflexivo
Hoy estoy reflexiva y además en castellano, para que todas las peronas del Estado pueda entenderme. Es obvio que me gustan los perros y los gatos, de echo siempre me han gustado y soy de esas persoas afortunadas que toda su vida ha crecido entre ellos. En mi casa siempre ha habido perros y gatos, ellos eran animales de compañía y como tal eran parte de la familia. Lloramos muchas pérdidas y nos dijimos una y otra vez que no volveríamos a pasar por ese dolor que produce su marcha. Por suerte y por desgracia (suerte la nuestra y desgracia la del animal) siempre había un perro o gato que aparecía en nuestras vidas y al mirarles no podíamos cerrar nuestro corazón y mucho menos la puerta de casa.
Recuerdo que me hablaron de animales que no llegué a conocer (Chiña, Mamo...) otros perros los rescuerdo porque tuve trato con ellos Amis, Napo, Lonxe, Nuca, Yaky, Spanky, Brush, Odie, ... y gatos: Roxo, Rufo, Pelu, Trudi, Pepa, Negri, ... He vivido varios partos de nuestra primera gata, la ilusión que me hizo ver nacer a Trudi y a sus hermanos, inlcuso al que nació con parálisis y que tras varios días no pudo salir adelante... He adoptado hasta pichones el tiro que rescatamos de la Isla de A Toxa cuando los pijos iban allí a pegarle tiros a palomas sin cola... Siempre sufriendo los abandonos de algunos animales que llegaron en malas condiciones a casa, llorando la muerte de todos los que he enumerado y otros que ahora mismo no recuerdo... Una vez, otra vez, y otra... y esto en un barrio de un pueblo relativamente pequeño y a una muy corta edad.
Me independicé y me mudé a la ciudad gallega con más perro por habitante, Vigo. Una ciudad con pocas infraestructuras para nuestras mascotas caninas... pero no quería hacer política y criticar las deficiencias de esta ciudad así que pasaremos por encima este comentario (ya me explayaré en otra ocasión). Como seguía en contacto con los animales de casa, una perrita y varios gatos no echaba de menos el contacto animal en mi vida diaria... con el paso del tiempo me enamoré y por primera vez me fui a vivir en pareja. Aún no sé muy bien como acabo con cachorro adoptado de una camada indeseada de la perrita de unos familiares de una amiga... el caso es que Lucky llega a casa y poco después Koi de la mano de Galgos 112 y gracias a mi esposa.
Yo, que no me gustaban mucho los galgos, acabo colaborando en pareja primero con una adopción y posteriormente con todas las locuras caninas que os he ido narrando estos últimos meses. ¿Por qué? Me pregunta alguna gente o ¿cómo? ... El cómo no lo sé muy bien, el porqué... ¡Pff! Es complicado explicarlo al detalle, pero de entrada mi amor por los animales heredado de mi madre, por haber crecido rodeada de pelos, porque ahora tengo una visión más genérica y global de la situación de muchos animales, sobre todo de perros de caza en este país de culto al maltrato animal.
Sí, hablo de España como un país de culto al maltrato animal... Se exporta como imagen el toreo como pasión y culto español... ¡ESO ES DE SÁDICOS! Disfrutar viendo como un animal muere torturado... NO ES CULTURA, porque si lo fuese deberíamos aceptar el canibalismo como gastronomía. Será tradición, pero esas cosas se cambian porque los pueblos evolucionan... ¿O a caso seguimos poniendo ante los leones a los esclavos? ¿O no hemos abolido la esclavitud? Todo eso era tradición y cultura en su época...
Cada día entro en las redes sociales y se me cae el alma a los pies, perros abandonados, maltratados, heridos, descuidados, desnutridos... algunos tiene la suerte de ser rescatados, otros se quedan en el camino... ¿Por qué seguir luchando por ellos si el sentimiento que te queda después de una mala noticia es desolador? ¿Habéis visto ese vídeo donde varios perros se despeñan porque el señorito cazado de turno no tiene ningún tipo de miramiento y los azuza? ¿Habéis leido algún comunicado de las diferentes federaciones de caza? Sí, muy señor@s mí@s cada vídeo, cada caso de maltrato te mina... ¿Y por qué hay gente que sigue en la brecha sin decaer en la lucha por los derechos de nuestras mascotas?
No puedo hablar por todo el mundo, puedo hablar por mí y os diré que muchas veces me entran ganas de llorar cuando veo estas injusticias, otras me emociono sólo con pensar en eso y me entran romper cosas... Pero luego miro a Koi, a Lucky, a Peta, a Tomi, a Ray o a Patus... y en sus ojos veo que mientras pueda ayudar a uno de esos seres cubiertos lo seguiré haciendo, el agradecimiento que muestran es mucho mayor que el de muchas personas. Por Koi colaboro con Galgos 112, me emociono y me implico, acogo cuando puedo... por Torito, por Penny... por ellos, porque la delegada de mi zona me contagia su ilusión, porque me resulta fácil un pequeño gesto que provoca tantas cosas buenas... Es abrumador el sólo pensarlo... Decían por ahí una frase que me encanta:
Recuerdo que me hablaron de animales que no llegué a conocer (Chiña, Mamo...) otros perros los rescuerdo porque tuve trato con ellos Amis, Napo, Lonxe, Nuca, Yaky, Spanky, Brush, Odie, ... y gatos: Roxo, Rufo, Pelu, Trudi, Pepa, Negri, ... He vivido varios partos de nuestra primera gata, la ilusión que me hizo ver nacer a Trudi y a sus hermanos, inlcuso al que nació con parálisis y que tras varios días no pudo salir adelante... He adoptado hasta pichones el tiro que rescatamos de la Isla de A Toxa cuando los pijos iban allí a pegarle tiros a palomas sin cola... Siempre sufriendo los abandonos de algunos animales que llegaron en malas condiciones a casa, llorando la muerte de todos los que he enumerado y otros que ahora mismo no recuerdo... Una vez, otra vez, y otra... y esto en un barrio de un pueblo relativamente pequeño y a una muy corta edad.
Me independicé y me mudé a la ciudad gallega con más perro por habitante, Vigo. Una ciudad con pocas infraestructuras para nuestras mascotas caninas... pero no quería hacer política y criticar las deficiencias de esta ciudad así que pasaremos por encima este comentario (ya me explayaré en otra ocasión). Como seguía en contacto con los animales de casa, una perrita y varios gatos no echaba de menos el contacto animal en mi vida diaria... con el paso del tiempo me enamoré y por primera vez me fui a vivir en pareja. Aún no sé muy bien como acabo con cachorro adoptado de una camada indeseada de la perrita de unos familiares de una amiga... el caso es que Lucky llega a casa y poco después Koi de la mano de Galgos 112 y gracias a mi esposa.
Yo, que no me gustaban mucho los galgos, acabo colaborando en pareja primero con una adopción y posteriormente con todas las locuras caninas que os he ido narrando estos últimos meses. ¿Por qué? Me pregunta alguna gente o ¿cómo? ... El cómo no lo sé muy bien, el porqué... ¡Pff! Es complicado explicarlo al detalle, pero de entrada mi amor por los animales heredado de mi madre, por haber crecido rodeada de pelos, porque ahora tengo una visión más genérica y global de la situación de muchos animales, sobre todo de perros de caza en este país de culto al maltrato animal.
Sí, hablo de España como un país de culto al maltrato animal... Se exporta como imagen el toreo como pasión y culto español... ¡ESO ES DE SÁDICOS! Disfrutar viendo como un animal muere torturado... NO ES CULTURA, porque si lo fuese deberíamos aceptar el canibalismo como gastronomía. Será tradición, pero esas cosas se cambian porque los pueblos evolucionan... ¿O a caso seguimos poniendo ante los leones a los esclavos? ¿O no hemos abolido la esclavitud? Todo eso era tradición y cultura en su época...
Cada día entro en las redes sociales y se me cae el alma a los pies, perros abandonados, maltratados, heridos, descuidados, desnutridos... algunos tiene la suerte de ser rescatados, otros se quedan en el camino... ¿Por qué seguir luchando por ellos si el sentimiento que te queda después de una mala noticia es desolador? ¿Habéis visto ese vídeo donde varios perros se despeñan porque el señorito cazado de turno no tiene ningún tipo de miramiento y los azuza? ¿Habéis leido algún comunicado de las diferentes federaciones de caza? Sí, muy señor@s mí@s cada vídeo, cada caso de maltrato te mina... ¿Y por qué hay gente que sigue en la brecha sin decaer en la lucha por los derechos de nuestras mascotas?
No puedo hablar por todo el mundo, puedo hablar por mí y os diré que muchas veces me entran ganas de llorar cuando veo estas injusticias, otras me emociono sólo con pensar en eso y me entran romper cosas... Pero luego miro a Koi, a Lucky, a Peta, a Tomi, a Ray o a Patus... y en sus ojos veo que mientras pueda ayudar a uno de esos seres cubiertos lo seguiré haciendo, el agradecimiento que muestran es mucho mayor que el de muchas personas. Por Koi colaboro con Galgos 112, me emociono y me implico, acogo cuando puedo... por Torito, por Penny... por ellos, porque la delegada de mi zona me contagia su ilusión, porque me resulta fácil un pequeño gesto que provoca tantas cosas buenas... Es abrumador el sólo pensarlo... Decían por ahí una frase que me encanta:
"Mucha gente pequeña, en lugares pequeños, haciendo cosas pequeñas, puede cambiar el mundo."
Y sí, prefiero hacer cosas pequeñas por y para nuestros amigos peludos porque ellos no defraudan y algunas personas en esta vida sí me han fallado. Con esto no quiero decir que haya perdido la fe en el ser humano ¡eh! ¿No quieres ser de esa gente pequeña en lugares pequeños haciendo cosas pequeñas? ¿A qué esperas? Si ves a un animal en apuros ayúdale, si ves un maltrato animal denúncialo, si puedes tener una mascota ADOPTA (NO COMPRES), HÁZTE CASA DE ACOGIDA, colabora con material en alguna protectora que lo necesite, con dinero si lo consideras oportuno, ayuda a pasear a los perros de los refugios... hay mil cosas que puedes hacer y que pueden no suponerte un gran trabajo. ¡AYÚDANOS A AYUDAR!
mércores, 14 de novembro de 2018
PHOENIX
![]() |
| Phoenix acaparando sofá. |
Nome: Phoenix
Orixe: Valencia
Idade: 13 anos
Adora: Pasear, durmir e comer
Odia: a noite e sentirse so
Nunha palabra: avó
Breve historia:
Pensamos que o noso puzzle estaba xa completo coa adopción de Galia, pero non! Phoenix é un can que foi devolto á asociación Galgos 112 despois de 10 anos adoptado en Valencia, ao parecer el xa non encaixaba nos plans de vida da que foi a súa "familia" (imos obviar pronunciarnos ao respecto). Foi un frechazo! Este galgo chegou en condicións de descoido, daba a sensación que fora sacado dun trasteiro tras 10 anos alí metido. Dende o minuto 1 adaptouse perfectamente ás nosas vida. Como bo galgo é un acaparador de sofá, encántalle pasear e maila a súa idade fai piruetas dando voltas sobre si mesmo da alegría que lle produce saír na compaña da súa familia. Cando chega a hora de comida é adorable... Non lle gusta nada a noite, síntese inseguro no patio cando o sacamos a facer o último pis do día e a súa teima é tratar de escaparse se te despistas (é como se temera que o foramos a deixar alí tirado coma un trasto vello). Hoxe vive feliz con unha FAMILIA de verdade que o adora e fai moi bo equipo coa súa irmá Galia, que gracias a el parece socializar máis coas persoas... Son tan adorables! Obviamente somos unhas vítimas máis desta marabillosa enfermidade de Galguitis Aguda... Ecnántanos!
María e familia
----------- VERSIÓN EN CASTELLANO -----------
Nombre: Phoenix
Origen: Valencia
Edad: 13 años
Adora: Pasear, dormir y comer
Odia: la noche y sentirse sólo
En una palabra: abuelete
Breve historia:
Pensamos que nuestro puzzle ya estaba completo con la adopción de Galia, pero no! Phoenix es un perro que fue devuelto a la asociación Galgos 112 después de 10 años adoptado en Valencia, al parecer no encajaba en los planes de vida de la que fue su "familia" (vamos a obviar pronuncarnos al respecto). ¡Fue un flechazo! Este galgo llegó en condiciones de descuido, daba la sensación que fuera sacado de un trastero tras 10 años allí metido. Desde el minuto 1 se adaptó perfectamente a nuestras vidas. Como buen galgo es un acaparador de sofá, le encanta pasear y pese a su edad hace piruetas dando vueltas sobre sí mismo de la alegría que le produce salir en compañía de su familia. Cuando llega la hora de comer es adorable... No le gusta nada la noche, se siente inseguro en el patio cuando lo sacamos a hacer el ultimo pis del día y su obsesión es escaparse si te despistas (es como si temiera que lo fuésemos a dejar allí tirado cual trasto viejo). Hoy vive feliz con una FAMILIA de verdad que lo adora y hace muy buen equipo con su hermana Galia, que gracias a él parece socializar más con las personas... ¡son tan adorables! Obviamente somos unas víctimas más de esta adorable enfermedad Galguitis Aguda... ¡Nos encanta!
María y familia
mércores, 7 de novembro de 2018
Progresos. Adopcións. Necesidades especiais
Bos días querid@s enferm@s de Galguitis Aguda,
haberá que xa esté ao tanto das cousas que veño a contar hoxe pero me apetecía facer un artigo de opinión persoal no medio de tanta presentación perruna. Ainda me queda por presentarvos a parte da miña familia animaleira: xa coñecedes a Lucky e a Peta, Koi non te ficha pero xa vos falei del, Tomi (alias Oligofrénico) foi a última incorporación, e @s gatiñ@s da casa de miña nai tamén son membros da familia (Ray, Patus e Blanqui, recentemente perdemos a Negri).
Hai uns días Koi sorprendeume gratamente, despois de cear se veu comigo ao sofá e de forma tontorrona se puxo a xogar comigo e con Lucky a facer que nos mordía. Case se me saltan as bágoas da emoción! O 1 de xullo fixo dous anos da chegada de Koi á nosa familia e dende entón non fixo máis que mellorar tanto física coma mentalmente... Ao principio viña moi apagado, pouca enerxía e inmunodeprimido, era extremadamente tímido e os fenobarbitais que tomaba non lle axudaban... por non falar do aspecto físico: desgarbado, con pouco pelo nas patas e na cara. No primeiro ano de estancia aquí Koi recuperou moito e volver ser un can lustroso, maila os seus problemas de pel, e activo nos paseos... A primeira vez que xogou a corretear pola area con Lucky case choramos da emoción!!
Pois pasaron dous anos e 4 meses para voltar a emocionarnos... Koi remata de cear e se pon a xogar comigo no sofá facéndose o interesante en plan "vouche morder", como Lucky se pon celoso e quere formar parte deste momento e así rematamos os tres facendo o tonto no sofá unha noite de outono. Ao mellor pensades que son unha esaxerada ou ao mellor, coma nós, tedes un can dos que chaman "con necesidades especiais" e resulta que sentides o mesmo cando fai un avance... a min resúltame emocionante e éncheme de gratitude ver que os nosos esforzos fan que animaliños coma Koi progresen nun entorno de amor coa súa familia.
Permitídeme un consello: se vos gustan os animáis e tedes pensado adoptar, recoméndovos facelo con un animaliño adulto que teña algún tipo de necesidade especial. Os cachorros gústanlle a todo o mundo es son máis fáciles de "colocar", pero a un animal adulto (e ainda encima con necesidades especiais) resúltalle máis facil atopar unha familia que o queira. Ah! E unha observación máis, teño leido por ahí que tanto os cans como os gatos negros son máis difíciles de buscarlle un fogar (no fondo somos uns racistas e parece que a cor e a raza importan)... As canceiras e asociacións de protección de animáis precisan de xente coma nós, que decida adoptar un animaliño sen importar a súa idade, a súa cor e se ten ou non algún tipo de necesidade especial... ANÍMATE E ADOPTA!!
PD: Recorda que @s amig@s non se mercan! ADOPTA, ADOPTA, ADOPTA... Sempre adopta!!
haberá que xa esté ao tanto das cousas que veño a contar hoxe pero me apetecía facer un artigo de opinión persoal no medio de tanta presentación perruna. Ainda me queda por presentarvos a parte da miña familia animaleira: xa coñecedes a Lucky e a Peta, Koi non te ficha pero xa vos falei del, Tomi (alias Oligofrénico) foi a última incorporación, e @s gatiñ@s da casa de miña nai tamén son membros da familia (Ray, Patus e Blanqui, recentemente perdemos a Negri).
Hai uns días Koi sorprendeume gratamente, despois de cear se veu comigo ao sofá e de forma tontorrona se puxo a xogar comigo e con Lucky a facer que nos mordía. Case se me saltan as bágoas da emoción! O 1 de xullo fixo dous anos da chegada de Koi á nosa familia e dende entón non fixo máis que mellorar tanto física coma mentalmente... Ao principio viña moi apagado, pouca enerxía e inmunodeprimido, era extremadamente tímido e os fenobarbitais que tomaba non lle axudaban... por non falar do aspecto físico: desgarbado, con pouco pelo nas patas e na cara. No primeiro ano de estancia aquí Koi recuperou moito e volver ser un can lustroso, maila os seus problemas de pel, e activo nos paseos... A primeira vez que xogou a corretear pola area con Lucky case choramos da emoción!!
Pois pasaron dous anos e 4 meses para voltar a emocionarnos... Koi remata de cear e se pon a xogar comigo no sofá facéndose o interesante en plan "vouche morder", como Lucky se pon celoso e quere formar parte deste momento e así rematamos os tres facendo o tonto no sofá unha noite de outono. Ao mellor pensades que son unha esaxerada ou ao mellor, coma nós, tedes un can dos que chaman "con necesidades especiais" e resulta que sentides o mesmo cando fai un avance... a min resúltame emocionante e éncheme de gratitude ver que os nosos esforzos fan que animaliños coma Koi progresen nun entorno de amor coa súa familia.
Permitídeme un consello: se vos gustan os animáis e tedes pensado adoptar, recoméndovos facelo con un animaliño adulto que teña algún tipo de necesidade especial. Os cachorros gústanlle a todo o mundo es son máis fáciles de "colocar", pero a un animal adulto (e ainda encima con necesidades especiais) resúltalle máis facil atopar unha familia que o queira. Ah! E unha observación máis, teño leido por ahí que tanto os cans como os gatos negros son máis difíciles de buscarlle un fogar (no fondo somos uns racistas e parece que a cor e a raza importan)... As canceiras e asociacións de protección de animáis precisan de xente coma nós, que decida adoptar un animaliño sen importar a súa idade, a súa cor e se ten ou non algún tipo de necesidade especial... ANÍMATE E ADOPTA!!
PD: Recorda que @s amig@s non se mercan! ADOPTA, ADOPTA, ADOPTA... Sempre adopta!!
xoves, 25 de outubro de 2018
I Anversario - Adopción PENNY
![]() |
| De esqurda a dereita (persoas): Ana, Lucy, Ze, Lupi (eu). Na fila de cans: Kabul, Penny, Leda, Koi e Lucky. |
Hoxe é un día para recordar, un día triste en certa forma e alegre por saber que marcou un punto de inflexión o feito que ocorreu hai un ano. Xa vos falei de Penny, verdade? Xa hai un ano que se foi a vivir a Coímbra e parece que foi onte... Penny foi a nosa primeira acollida, o noso primeiro contacto directo con unha cachorra de galgo. Ela era (e en certo modo segue a ser) todo enerxía! Vela correr pola finca e xogar con Lucky era moi divertido e polas noites gostaba dos praceres dos mimos no sofá... Era unha cameladora e en certa forma o segue a ser (non hai quen lle bote unha bronca cando se porta mal coa cariña de boa que pon).
Non sei como describir a mistura de sentimentos que nos produceu a súa marcha... despois de un mes na nosa casa e visitas continuas á finca para tratar de cansala, Penny marchaba nun Volvo con Kabul (un galgo maior co que comparte vida) e os seus donos Ze e Ana... Nós quedabamos con Lucky e Koi despendido a aquela tola atrigada con bágoas nos ollos. Era triste despedirse de aquel ser tan entrañable pero enseguida comprobamos que ser o trampolín á súa familia definitiva che producía unha satisfacción case indescriptible... Penny é moi querida en Portugal, vive en Coímbra habitualmente e veranea en Praia Galé (no Algarve) fixo máis de unha trastada e os seus donos lonxe de enfadarse contaban cada tolería coma se de unha aventura se tratase...
Recordo cando Ana me contou que marcharon uns días a Italia, unha persoa se encargaba de sacar a Penny e Kabul a pasear varias veces ao día... se ve que aquelas incursións no mundo exterior non eran suficiente para a nosa "Maluca" preferida... cando Ze e Ana chegaron a casa se atoparon unha auténtica desfeita na casa... A Penny desmontou o salón, rompeu papeis pola casa e ata trasladou unha botella de aceite da cociña ao sofá onde se puxo a roela, o desparrame foi impresionante... Recibín algunha foto de aquel desastre e cando o vin non puiden máis que alucinar en colores ante tal escándalo... Ana me contaba entre risas e "emojis" o percal que se atoparon á súa volta de Italia... Aí comprendín que Penny encontrara a súa familia ideal (xa vos teño comentado que por menos se teñen devolto algúns cans adoptados)...
Penny ensinounos algo que pouca xente é capaz de afrontar, podes querer a un ser que está de acollida na casa coma se a túa mascota ou fose da túa familia pero que é importante deixar marchar... porque ese impás no que un can está contigo en acollida supón un gran paso na súa vida... non todo o mundo está disposto a asumir esa responsabilidade para despois deixar marchar... Ela foi o motivo que nos animou a facer unha segunda acollida que nos custou moito deixar ir (Aitor-Torito)... fariamos unha terceira acollida? Probablemente!
As casas de acollida en Galgos 112 (e para outras moitas asociacións sen refuxio) son vitais, son as faimilias que lle devolven a confianza no ser humano a cada animal rescatado, quen lles cura as feridas (físicas e psicolóxicas), son quen axuda a socializar a cans e cadelas que de por si son sociais por natureza e que por desgraza (en moitos casos) alguén lles arrebatou esa capacidade. Pero non queremos falar da parte triste da situación dos galgos e podencos neste país senon salientar o gran traballo de asociacións que, coma Galgos 112, axudan a devolver a dignidade a estos seres con cara de lápiz.
Grazas a toda a xente
implicada neste proceso, a quen rescata, a quen acolle e a quen
adopta... pero tamén a esas persoas que de algunha forma ou outra axudan
na parte económica, na parte loxística, na compra de productos
solidarios... a tod@s vos, GRAZAS! Sodes, ademáis dos animaliños, a miña
inspiración para seguir colabrando nesta causa e con esta gran
infección de Galgutis Aguda.
Penny, sigue a ser tan feliz coma sempre con Ana, Ze e Kabul... voltaremos a visitarte!
martes, 23 de outubro de 2018
AMALIA
![]() |
| Amalia, unha beleza negra. |
Nome: Amalia
Orixe: Dos Hermanas, Sevilla
Idade: 5 anos
Adora: os mimos e os paseos
Odia: quedar soa na casa
Nunha palabra: adorable
Breve historia:
Amalia chegou á nosa casa hai xa case tres anos porque o peque da familia botaba moito de menos a Zas, o seu compañeiro de 4 patas que marchara a vivir unha nova vida á súa estreliña. Non quixemos coñecer a súa vida anterior porque para nós Amalia tiña que empezar unha nova vida feliz coa súa nova familia. Creemos siceiramente que agora é feliz. Os primeiros días só quería estar no xardín tumbada ao sol, pero pouco a pouco convencémola de que na casa ía estar moito mellor. Agora encántalle estar con nós e está moi tranquila cando nos escoita falar. Sabe que sempre vai estar moi protexida. Gústalle moito correr pola praia, xogar con outros cans e sobre todo os mimos que lle da o peque (ainda que ás veces se pon algo pesado). Como boa galga adora durmir no sofá e estar sempre acompañada, é unha máis da nosa familia e por iso A ADORAMOS!
Gloria e familia
----------- VERSIÓN EN CASTELLANO -----------
Nombre: Amalia
Origen: Dos Hermanas, Sevilla
Edad: 5 años
Adora: los mimos y los paseos
Odia: quedarse en casa sola
En una palabra: adorable
Breve historia:
Amalia llegó a nuestra casa hace casi tres años porque el peque de la familia echaba mucho de menos a Zas, su compañero de 4 patas, que se había ido a su estrellita a vivir una nueva vida. No quisimos conocer su vida anterior, porque para nosotros, Amalia tenía que empezar una nueva vida feliz con su nueva familia. Creemos sinceramente que ahora es feliz. Los primeros días solo quería estar en el jardín tumbada al sol, pero poco a poco la convencimos de que en casa iba a estar mucho mejor. Ahora le encanta estar con nosotros y está muy tranquila cuando nos escucha hablar. Sabe que siempre va a estar muy protegida. Le gusta mucho correr por la playa, jugar con otros perros y sobre todo los mimos que le da el peque (aunque a veces se pone un poco pesado). Como buena galga adora dormir en el sofá y estar siempre acompañada, es una más de nuestra familia y por eso LA ADORAMOS.
Gloria y familia
xoves, 18 de outubro de 2018
PENNY
![]() |
| Penny, 2017 |
![]() |
| Penny, agosto 2018 (igual de loca pero algo más grande) |
Nome: Penny (Menny)
Orixe: Nigrán, Pontevedra
Idade: 1 ano e medio
Adora: facer tonterías, xogar a perseguir a algún can (en especial ao seu irmán de acollida Lucky), chapotear na augad os charcos ou dos barreños
Odia: non o sei con seguiridad
Nunha palabra: MALUCA (tola en portugués)
Breve historia:
Penny, a diferencia da maioría dos nosos caralápiz, apareceu en Nigrán (Pontevedra) como non é nada habitual atopar galgos abandonados en Galicia, sospeitamos que podía ser de algunha familia xitana ambulante que a perdeu ou deixou atrás ao pasar o periodo estival. Cando apareceu tiña uns 7-8 meses e Galgos 112 fíxose cargo da criaturiña, precisaba unha casa de acollida mentres pasaba o protocolo veterinario que garante o bo estado de saúde do animal ata a súa esterilización e posterior búsqueda de familia... a "enferma" que escribe estas palabras e a súa consorte non o pensaron moito e ofrecéronse...
Penny pasou un mes na nosa casa xunto con Lucky e Koi e nese tempo entendemos perfectamente o aviso que nos fixera Rechi (delegada de Galgos 112) no seu momento do que significa ter un galgo cachorro. Se un can "normal" como é Lucky é movido con 8 meses, Penny a esa idade era como ter cinco Luckys! Menos mal que tiñamos opción de irnos a unha finca cerrada para que corretease e desfogase toda esa enerxía galguil...
Penny, ademáis de moito tempo, roubounos o corazón... esa cariña de lápiz a raías con un triángulo branco encima do nariz é para comela...
Pronto apareceron en escea a que é hoxe a súa familia, Ana e Ze... desexaban unha cadela xoven para suplir a falta da súa galga Cora e darlle así unha nova irmá ao que a día de hoxe é o compañeiro de Penny, Kabul. Ana e Ze dende Portugal contactaron coa asociación e Penny encaixoulles ás mil marabillas, poucos días despois da aceptación do compromiso que supón adoptar a un galgo viñeron a buscala. Amor a primeira vista, Penny co matrimonio portugués e viceversa...
Hoxe Penny vive entre Coímbra e o Algarve co seu irmá canino Kabul, un senior moi sensato e fermoso, xoga con outros cans na hípica onde traballa Ze e veranea en Praia Galé. Este verán fumos a visitar a esta familia tan adorable e comprobamos que Penny, hoxe Menny, é unha galguiña feliz e segue igual de tola que cando viveu con nós. Sempre será a nosa primeira acollida e como tal o noso primeiro amor transitorio...
Ana e Ze queren á súa familia por encima de todo maila que nunha ocasión Penny case lles desmonta a casa rompendo papeis, arañando sofá e vaciando unha botella de aceite no salón... Pero como a propia Ana di "como vou ser dura con con esa cariña quen pon?", sei de xente que por bastante menos devolveu a un can adoptado (léase Torito)... E xa pasou case un ano dende que Penny se foi a vivir a Portugal... que recordos máis fermosos produce pensar que agora está na mellor casa que lle podía tocar!
Lupi, Lucy, Koi e Lucky
----------- VERSIÓN EN CASTELLANO -----------
Nombre: Penny (Menny)
Origen: Nigrán, Pontevedra
Edad: 1 año y medio
Adora: hacer tonterías, jugar a perseguir a algún perro (en especial a su hermano de acogida Lucky), chapotear en los charcos o barreño
Odia: no lo sé con seguridad
En una palabra: MALUCA (loca en portugués)
Breve historia:
Penny, a diferencia de la mayoría de nuestros caralápiz, apareción en Nigrán (Pontevedra)... como no es nada habitual encontrar galgos abandonas en Galicia, sospechamos que podía ser de alguna familia gitana ambulante que la perdió o la dejó atrás al pasar el periodo estival. Cuando apareció tenía unos 7-meses y Galgos 112 se hizo cargo de la criatura, necesitaba una casa de acogida mientras pasaba el protocolo veterinario que garantiza el buen estado de salud del animal hasta su esterilización y posterior búsqueda de familia... la "enferma" que escriba estas palabras y su consorte no lo pensaron mucho y se ofrecieron
Penny pasó un mes en nuestra casa junto con Lucky y Koi y en ese tiempo entendimos perfectamente el aviso que nos hiciera Rechi (delegada de Galgos 112) en su momento de lo que significa tener un galgo cachorro. Si un perro "normal" como es Lucky es movido con 8 meses, Penny a esa edad ¡era como tener cinco Luckys! Menos mal que teníamos la opción de irnos a una finca cerrada para que corretease y desahogara toda esa energía galguil...
Penny, además de mucho tiempo, nos robó el corazón... esa carita de lápiz a rayas con un triángul blanco encima de la nariz es para comérsela... Pronto aparecieron en escena la que hoy es su familia, Ana y Ze... deseaban una perrita joven para suplir la falta de su galga Cora y darle así una nueva hermana al que a día de hoy es el compañero de Penny, Kabul. Ana y Ze desde Portugal contactaron con la asociación y Penny les encajó a las mil maravillas, pocos días después de la aceptación del compromiso que supone adoptar a un galgo vinieron a buscarla. Amor a primera vista, Penny con el matrimonio portugués y viceversa... Hoy Penny vive entre Coímbra y el Algarve con su hermano canino Kabul, un senior muy sensato y hermoso, juega con otros perros en la hípica donde trabaja Ze y veranea en Playa Galé.
Este verano fuimos a visitar a esta familia tan adorable y comprobamos que Penny, hoy Menny, es una galguita feliz y sigue igual de loca que cuando vivía con nosotras. Siempre será nuestra primera acogida y como tal nuestro primer amor transitorio... Ana y Ze quieren a su familia por encima de todo pese a que en una ocasión Penny casi les desmonta la casa rompiendo papeles, arañando sofá y vaciando una botella de aceite en el salón... Pero como sus propios dueños dicen "¿como vamos a ser duros con esa carita que pon? ¡Es imposible!", sé de gente que por bastante menos devolvió a un perro adoptado (léase Torito o Phoenix)... Y ya papsó casi un año desde que Penny se fue a vivir a Portugal... qué recuerdos más hermosos produce pensar que ahora está en la mejor casa que le podía tocar.
Lupi, Lucy, Koi y Lucky
mércores, 3 de outubro de 2018
SATÉN
Nome: Satén
Orixe: Dos Hermanas, Sevilla
Idade: 4 aniños recén cumpridos o día 1 de outubro
Adora: os mimos por encima de todo, o sofá e comer (non deixes nada ao seu alcance porque é un ladronzuelo)
Odia: as escobas, fregonas, bastóns... (danlle moito medo)
Nunha palabra: teñen que ser dúas, mimoso e alocado
Breve historia:
Satén apareceu atado xunto á súa irmá Seda a un quitamedos de unha autovía en Dos Hermanas (Sevilla) ata que unha rapaza os veu e deu o aviso. Pasou tres meses nunha residencia e tres semanas en Tarragona coa súa familia de acollida coa que seguimos a ter relación.
Un documental despertou o meu interese sobre os galgos pero non foi ata pasados uns anos cando ao atoparnos paseando un día con un galgo recén adoptado coñecemos a súa historia e a miña filla Claudia, de cinco anos, deume o empurrón que precisaba para tomar unha das mellores decisións da miña vida.
Que longa a espera ata que chegou a casa e que emocion ver como pouquiño a pouco Satén ía confiando máis en nós. Só os que padecemos esta marabillosa "galguitis aguda" o que supón ese momento no que por primeira vez te busca no sofá para apoiarse en ti. Satén non é o típico galgo delicado, el é unh galgazo que che da amor toooodo o rato e os seus recibimimentos son sempre moi intensos... todo alegría! Pode pasar horas e horas no sofá, pero nunca faltan os seus momentos de loucura de comezar a correr por toda a casa tirando os seus xoguetes ao aire e movendo o seu rabiño feliz. É un paiasete mimoso.
Dalia e familia
----------- VERSIÓN EN CASTELLANO -----------
Nombre: Satén
Origen: Dos Hermanas, Sevilla
Edad: 4 añitos recién cumplidos el día 1 de octubre
Adora: los mimos por encima de todo, el sofá y comer (no te dejes nada a su alcance porque es un ladronzuelo)
Odia: las escobas, fregonas, bastones... (le dan mucho miedo)
Nunha palabra: tienen que ser dos, mimoso y alocado
Breve historia:
Satén apareció atado junto a su hermana Seda a un quitamiedos de la autovía en Dos Hermanas (Sevilla) hasta que una chica los vio y dio aviso. Pasó tres meses en una residencia y tres semanas en Tarragona con su familia de acogida, con la que seguimos teniendo relación.
Un documental había despertado mi interés sobre los galgos pero no fue hasta pasados unos años cuando nos encontrarnos paseando un día con un galgo recién adoptado conocemos su historia y mi hija Claudia, de cinco años, me dio el empujón que necesitaba para tomar una de las mejores decisiones de mi vida.
Qué larga la espera hasta que llegó a casa y qué emoción ir viendo como poquito a poco Satén iba confiando más en nosotros. Sólo los que padecemos esa maravillosa "galguitis aguda" sabemos lo que supone ese momento en el que por primera vez te busca en el sofá para apoyarse a ti. No es el típico galgo delicado, él es un galgazo que te da amor tooodo el tiempo y sus recibimientos siempre son muy intensos... ¡todo alegría! Puede pasarse horas y horas en el sofá, pero nunca faltan sus momentos de locura de empezar a correr por toda la casa tirando sus juguetes al aire moviendo su colita feliz. Es un payasete mimoso.
Dalia y familia
luns, 1 de outubro de 2018
TEO
Nome: Teo
Orixe: Sanlúcar de Barrameda, Cádiz
Idade: 6 años e medio
Adora: Correr e chapotear na auga (mar, ríos, estanques...), adora durmir. E as chavalas!… É un conquistador canino.
Odia: Que o bañen (si, incongruencia absoluta)
Breve historia:
Teo apareceu vagando soiño con unos 6-7 meses pola praia de Sanlúcar. Foi levado a unha veterinaria que colaboraba con protectoras de galgos, e de ahí o mandan a unha casa de acollida en Tarragona onde o coidaron de marabilla durante pouco tempo porque xa nos mandaron as súas fotos e nos contaron a súa historia... enseguida decidimos que el sería o novo membro da familia.
¿Por que adoptamos un galgo? Sempre tivemos cans ou gatos, ou cans e gatos. Despois de perder aos nosos compañeiros caninos e felinos de vellos costou moito pensar en adoptar de novo. Pero no verán de 2012, unha feira de adopcións na rúa nos cambiou os esquemas habituais. Ese día os nosos ollos se cravaron nos de un galgo que alguén levou ao evento.
Puxémonos en contacto con varias protectoras de galgos e comezamos todo o proceso: ler moito sobre a problemática dos galgos nos estado, as súas características, falar con xente da asociación, encher cuestionarios, recibir visitas de inspección para ver se a nosa casa era adecuada... Mandaron fichas de varios cans ata que nos atopamos con Teo.
Así puxemos un galgo na nosa vida. Non é un galgo convencional (acaso algún o é?), é moi grande e musculoso. Encántalle a auga e durme máis de 12h seguidas (gañador indiscutible do priemio "Bacalao" na súa primeira edición en abril de 2018 con Galgos 112 Galicia), sociable con nenos, adultos e con outros cans. Encántalle botar carreiras en espazos abertos, solo ou con amigos caninos. Acompáñanos case a calquera lugar xa que se comporta de xeito excelente. Non ten medo aos ruidos coma petardos ou fogos artificiais. Pero por enriba de todo é bo, moi bo.
Teo cambiounos a vida e agasallounos con un grupo marabillos de amigas e amigos igualmente enganchad@s a esto da Galguitis Aguda.
Teo cambiounos a vida e agasallounos con un grupo marabillos de amigas e amigos igualmente enganchad@s a esto da Galguitis Aguda.
Susana e Antón
------------------------- VERSIÓN EN CASTELLANO -------------------------
Nombre: Teo
Origen: Sanlúcar de Barrameda, Cádiz
Edad: 6 años y medio
Adora: Correr y chapotear en el agua (en el mar, ríos, estanques). Dormir. Y las chicas… Es un conquistador perruno.
Odia: Que lo bañen (sí, incongruencia absoluta)
Breve historia:
Teo apareció vagando solito con unos 6-7 meses por la playa de Sanlúcar. Fue llevado a una veterinaria colaboradora con protectoras de galgos, y de ahí lo enviaron a una casa de acogida en Tarragona donde lo cuidaron de maravilla durante poco tiempo, porque ya nos mandaron sus fotos y nos contaron su historia… enseguida decidimos que él era el nuevo miembro de nuestra familia.
¿Por qué adoptamos un galgo? Siempre hemos tenido perros, o gatos... o perros y gatos. Después de perder a nuestros últimos compañeros perrunos y gatunos de viejitos nos costó mucho pensar en adoptar de nuevo. Pero el verano de 2012, una feria de adopciones en la calle de repente nos cambió los esquemas habituales. Ese día se nos quedaron clavados los ojillos de un galgo que alguien llevó al evento.
Nos pusimos en contacto con varias protectoras de galgos y empezamos todo el proceso: leer mucho sobre la problemática de los galgos, sus características, hablar con la gente de la asociación, rellenar cuestionarios, recibir visitas de inspección para ver si nuestra casa era adecuada.....Nos mandaron fichas de varios perros, hasta que de repente nos encontramos con Teo.
Así que...hemos puesto un galgo en nuestra vida.
No es un galgo convencional (¿alguno lo es?), es muy grande y musculoso. Le encanta el agua, duerme más de 12 horas seguidas (ganador indiscutible del premio “Bacalao” en su primera edición en abril del 2018 con Galgos112 Galicia), sociable con niños, adultos y con otros perros. Le encanta echarse unas carreras por espacios abiertos, solo o con amigos perrunos. Nos acompaña a casi cualquier lugar ya que se comporta de maravilla. No tiene miedo a los ruidos como los petardos o fuegos. Pero por encima de todo es bueno, muy bueno.
Teo nos ha cambiado la vida y nos ha regalado a un grupo maravilloso de amigas y amigos igualmente enganchados a esto de la galguitis aguda.
Teo nos ha cambiado la vida y nos ha regalado a un grupo maravilloso de amigas y amigos igualmente enganchados a esto de la galguitis aguda.
Susana y Antón
xoves, 27 de setembro de 2018
VENTO
Nome: Vento (inicialmente Carlitos)
Orixe: Non se sabe exactamente, cremos que de Andalucía
Idade: 8 anos, está feito todo un chaval
Adora: As salchichas, pasear no coche, os mimos, moitos mimos e durmir, durmir, durmir...
Breve historia:
Vento chegou a casa para completar a familia-manada que formamos, era a peza que nos faltaba. Chegou por casualidade, fixemos unha viaxe solidaria para axudalo e costounos moito deixalo. É todo serenidade, algo que nos faltaba xa que temos dous galgos, un podenco e un "yorki" e con eles todo es aventura e xogo. Encántanos velos xogar e correr no parque canino, en Madrid os coñecen por "La Panda Gallega".
A historia de Vento non se entende moi bien, é un can dez fora e dentro de casa. Suponse que estivo con unha familia durante 7 anos dende a súa adopción con 3 meses e por causas que descoñecemos deixáronno tirado por Madrid. Cando imos pola rúa se un coche se para e abre unha porta, ponse moi nervioso... Supoñemos que o abandonaron baixándoo de un coche porque a súa expresión e a súa actitude cambia por completo durante un rato ata que se da conta de que seguimos paseando para ir xogar e se esquece da situación.
Vento é un amor con catro patas, transmite amor en cada xesto e en cada mirada. Sabemos que nos quere e a nós cáesenos a baba cando se acerca e apoia a súa cabeza nas pernas esperando unha caricia. Xoga coma un cachorriño e hoxe podemos dicir que Vento é moi feliz e querido na súa nova casa.
Rosy e familia
Rosy y familia
-------------------- VERSIÓN EN CASTELLANO --------------------
Nombre: Vento (incialmente Carlitos)
Origen: No se sabe exactamente, creemos que de Andalucía
Edad: 8 años, está hecho todo un chaval
Adora: Las salchichas, pasear en coche, los mimos, muchos mimos y dormir, dormir, dormir...
Breve historia:
Vento llegó a casa para completar la familia-manada que formamos, era la pieza que nos faltaba. Llegó por casualidad, hicimos un viaje solidario para ayudarlo y nos costó un mundo dejarlo. Es todo serenidad, algo que nos faltaba ya que tenemos dos galgos, un podenco y un "yorki" y con ellos todo es aventura y juego. Nos encanta verlos jugar y correr en el parque canino, en Madrid nos conocen por "La Panda Gallega".
La historia de Vento no se entiende muy bien, es un perro diez fuera y dentro de casa. Se supone que estuvo con una familia durante 7 años desde su adopción con 3 meses y por causas que desconocemos lo dejaron tirado por Madrid. Cuando vamos por la calle si un coche se para y abren una puerta se pone muy nervioso... Suponemos que lo abandonaron bajándolo de un coche porque su expresión y su actitud cambian por completo durante un rato hasta que se da cuenta de que seguimos paseando para ir a jugar y se olvida de la situación.
Vento es un amor con cuatro patas, transmite amor en cada gesto y en cada mirada. Sabemos que nos quiere y a nosotr@s se nos cae la baba cuando se acerca y te apoya la cabeza en las piernas esperando una caricia. Pasan las semanas y cada día descubrimos algo nuevo con él. Juega como un cachorrillo y hoy podemos decir que Vento es muy feliz y querido en su nueva casa.
Rosy y familia
mércores, 19 de setembro de 2018
Locuras kilométricas
No sé como empezar a contaros esta historia de manera que pueda
transmitiros lo que sentimos al realizar la hazaña que os voy a narrar.
Quiero ser breve y a la vez pretendo que sintais, en parte, lo que los
galgos nos hacen sentir. Supongo que si estáis leyendo esto será porque,
de una forma u otra, también os gustan estos ángeles con cara de lápiz.
Os voy a poner en antecedentes para que veáis la evolución de este
amor, de esta enfermedad que yo llamo Galguitis Aguda...
Hace algo más de dos años decidimos adoptar un galgo. A mí no me gustaban demasiado estos perros, pero he de decir que desconocía por completo su triste realidad en este país y lo maravillosos que pueden llegar a ser. Poco a poco y de la mano de la que a día de hoy es mi esposa conocí a esta raza y su cruel situación en España. Pronto nos decidimos a adoptar un galgo, teníamos un cachorro mestizo que no nos dejaba dormir por las noches y quisimos traerle un hermano mayor. Pasamos una entrevista de la mano de Rechi, nos asustó con todo lo malo que nos podía pasar al adoptar a un galgo... Nos lo pensamos un poco después de aquella entrevista y optamos por aceptar un galgo con "necesidades especiales".
Hace algo más de dos años decidimos adoptar un galgo. A mí no me gustaban demasiado estos perros, pero he de decir que desconocía por completo su triste realidad en este país y lo maravillosos que pueden llegar a ser. Poco a poco y de la mano de la que a día de hoy es mi esposa conocí a esta raza y su cruel situación en España. Pronto nos decidimos a adoptar un galgo, teníamos un cachorro mestizo que no nos dejaba dormir por las noches y quisimos traerle un hermano mayor. Pasamos una entrevista de la mano de Rechi, nos asustó con todo lo malo que nos podía pasar al adoptar a un galgo... Nos lo pensamos un poco después de aquella entrevista y optamos por aceptar un galgo con "necesidades especiales".
Koi
llevaba un año en casa de acogida en Alicante, bueno como el pan,
tranquilo y compatible con todas las formas de vida no encontraba quien
aceptase su condición especial... era epiléptico. El primer candidato
que nos encajaba era este majestuoso ser y no lo dudamos mucho. Nos
dimos nuestro primer SÍ QUIERO, esta vez para Koi. Toda la delegación de
Alicante y su familia de acogida se alegró, pero aún lo hizo más cuando
supo que su familia adoptiva iría en coche a buscar a este encanto
canosín.
Koi es negro con canas, el George Clooney de
los galgos, y en 2016 no podía más que viajar en transporte solidario,
no se podían arriesgar a que brotase su epilepsia durante un viaje con
una empresa de transportes.
Aquí llega NUESTRA PRIMERA LOCURA, pedimos el coche a mi suegro nos presentamos en Alicante. VIGO - ALICANTE: Mil kilómetros, 10h de viaje al volante (sin contar las paradas de descanso) y allí nos plantamos. Desde entonces nuestro amor por los galgos no ha ido más que en aumento. Sin entrar en mucho más detalle, tengo que deciros que a día de hoy Koi no es epiléptico y vive muy feliz con su hermano pequeño Lucky. Nostras hemos ido colaborando siempre que podemos con la delegación de Galicia de Galgos 112 de la mando de su excelente delgada, Rechi (a la que agradecemos el habernos enseñado este mundillo).
Aquí llega NUESTRA PRIMERA LOCURA, pedimos el coche a mi suegro nos presentamos en Alicante. VIGO - ALICANTE: Mil kilómetros, 10h de viaje al volante (sin contar las paradas de descanso) y allí nos plantamos. Desde entonces nuestro amor por los galgos no ha ido más que en aumento. Sin entrar en mucho más detalle, tengo que deciros que a día de hoy Koi no es epiléptico y vive muy feliz con su hermano pequeño Lucky. Nostras hemos ido colaborando siempre que podemos con la delegación de Galicia de Galgos 112 de la mando de su excelente delgada, Rechi (a la que agradecemos el habernos enseñado este mundillo).
| PENNY |
Nuestra
SEGUNDA LOCURA ha sido acoger a una cachorro atigrada de galgo que
aparece en Galicia el años pasado, la bautizamos como Penny. Como buena
cachorra sus locuras nos han hecho reír y por momentos casi nos
desquician pero enseguida encontró un hogar en Portugal. Un mes después
de su llegada su familia adoptiva la vino a recoger y a día de hoy vive
feliz entre Coímbra y el Algarve con un abuelete galgo llamado Kabul.
Este verano los visitamos y pensamos en que no podía haber encontrado un
lugar más adecuado para ella, casi se me saltan las lágrimas cuando
vino a saludarme la loca de rayas.
TERCERA LOCURA, unos vecinos de nuestro edificio enamorados de Koi deciden adoptar a un galgos a través de la misma asociación. Craso error. En unha semana deciden que el galgo no encaja por una nimiedad que no viene al caso. Aitor, un galgo blanco y negro de unos tres años, llega al vecindario desde Cataluña. El perro es un "happy" de la vida, con su antifaz negro y su cola en alto nos enamora y optamos por ser, por segunda vez, casa de acogida.
TERCERA LOCURA, unos vecinos de nuestro edificio enamorados de Koi deciden adoptar a un galgos a través de la misma asociación. Craso error. En unha semana deciden que el galgo no encaja por una nimiedad que no viene al caso. Aitor, un galgo blanco y negro de unos tres años, llega al vecindario desde Cataluña. El perro es un "happy" de la vida, con su antifaz negro y su cola en alto nos enamora y optamos por ser, por segunda vez, casa de acogida.
| AITOR, TORITO |
Aitor,
Aitorito... acaba con el nombre cariñoso de Torito porque a su nombre
vasco no responde. Con su técnica del gusanito termina de enamorarnos
tras varias semanas en casa. Encaja con Koi y Lucky a la perfección, el
punto intermedio entre la serenidad de Koi y la tontería adolescente de
Lucky... un cariñoso galgo que cada mañana nos despertaba con abrazos y
besos... un perro 10, pese a lo que digan. Le sale una adopción
en La Rioja y nos despedimos de él con lágrimas en los ojos y el corazón
en puño... Resulta tan duro quererlos tanto y después decirles adiós...
No entraré en detalles que no vienen al caso pero su nueva casa decide
devolverlo en tan solo 24h...
En ese momento estábamos programando un viaje relámpago a Madrid para recoger a dos galgos que se venían a Galicia desde Valencia y Barcelona respectivamente. No dudamos en cambiar el punto de encuentro, Madrid por Logroño y así rescatábamos también a Torito.
CUARTA LOCURA, mi pareja no puede venirse a este viaje así que la delegada de Galicia y yo cogemos el coche rumbo a Logroño. ¡Al rescate de Torito! VIGO - LOGROÑO. Torito vuelve de acogida a nuestra casa pese a las complicaciones que se nos presentaban con una boda a la vista. Bahía, una tripata muy tímida y negra se venía adoptada a Vigo. Phoenix, un abuelito negro con canas, devuelto a la asociación tras 10 años adoptado. Hoy estos dos están felizmente adoptados y eso me enorgullece de la inmesa labor que realiza la asociación y toda la gente que se implica en los detalles.
El verano transcurre con algún sobresalto, EROS aparece en escena... Otro abuelete negro con canas aparece en Tui (Pontevedra) abandonado, sin entrar en mucho detalle os diré que tuvo que pasar por una residencia y posteriormente a su casa de acogida en Santiago de Compostela, con Alberte y su galgo Willow.
En ese momento estábamos programando un viaje relámpago a Madrid para recoger a dos galgos que se venían a Galicia desde Valencia y Barcelona respectivamente. No dudamos en cambiar el punto de encuentro, Madrid por Logroño y así rescatábamos también a Torito.
CUARTA LOCURA, mi pareja no puede venirse a este viaje así que la delegada de Galicia y yo cogemos el coche rumbo a Logroño. ¡Al rescate de Torito! VIGO - LOGROÑO. Torito vuelve de acogida a nuestra casa pese a las complicaciones que se nos presentaban con una boda a la vista. Bahía, una tripata muy tímida y negra se venía adoptada a Vigo. Phoenix, un abuelito negro con canas, devuelto a la asociación tras 10 años adoptado. Hoy estos dos están felizmente adoptados y eso me enorgullece de la inmesa labor que realiza la asociación y toda la gente que se implica en los detalles.
El verano transcurre con algún sobresalto, EROS aparece en escena... Otro abuelete negro con canas aparece en Tui (Pontevedra) abandonado, sin entrar en mucho detalle os diré que tuvo que pasar por una residencia y posteriormente a su casa de acogida en Santiago de Compostela, con Alberte y su galgo Willow.
Torito
está con nostras hasta los días antes de la boda, la planificación nos
impide seguir haciéndonos cargo de él. Preparativos, ceremonia, fiesta,
viaje de luna de miel... Se va de acogida a otra casa durante unas
semanas y un percance jugando hace que haya que darle puntos en un
costado (nada grave, ¡eh!)... Como para ese momento ya estábamos
preprando NUESTRA ÚLTIMA Y GRAN LOCURA, quisimos hacer la acogida hasta
el viaje definitivo.
| EROS |
A unas horas de partir rumbo a Barcelona nos preguntan si podemos recoger a Tofu, un perrete de Logroño que había encontrado casa en Barcelona... como estamos así de locas, no lo dudamos. En un inicio quedaríamos en Zaragoza para la recogida pero optamos por parar en Logroño. Salimos de Vigo las 6:00 con dos perretes y llegamos a Barcelona a las 18:45 con tres.
| TOFU |
Estuvimos
dudando hasta el último minuto si adoptar a Torito o no, pero por
desgracia no podemos hacernos cargo de forma permanente de tres perros.
Adoptar tiene que ser un acto responsable y meditado, no un impulso
primario que te ciege por una belleza en forma de galgo... Esta decisión
fue y es dura, pero pensamos que no sólo el dinero es lo importante...
El hecho de hacernos cargo de un tercer perro nos limitaría y no
podríamos asumir nuevas acogidas o nuevas aventuras locas de traer y
llevar galgos de aquí para allá. Tener un perro, dos o tres, debe ser un
placer... no una obligación monetaria ni un estrés... No sé si nos
arrepentiremos de esta decisión pero por lo de pronto está tomada.
Las despedidas son siempre muy tristes y sobre todo cuando hay una implicación emocional tan alta. Torito ha sido y siempre será nuestro payasete bicolor, nuestro gusanito, nuestro batman... Como es un feliz de la vida encontrará pronto un lugar donde deleitar con su encanto a una familia responsable. Cada vez que pensamos en que quizá no lo volvamos a ver se nos inundan los ojos de lágrimas, pero nos quedaremos con lo positivo. Galgos 112 es una asocación responsable que busca el bienestar de sus caras de lápiz y por lo que sé, Aitor está estupendamente ahora mismo. Eros está felizmente en acogida y Tofu ya tiene familia.
A estas alturas quizás os preguntéis "eh, oye... ¿qué pasa con Lucky y Koi? ¿Dónde se han quedado en este viaje vuestros perros?"... Pues les hemos pagado un hotel donde han estado tres días tan ricamente en Combarro, Pontevedra. Ayer les hemos ido a recoger y vinieron como si se hubiesen comido el viaje VIGO-BARCELONA andando... Es agotador hacer un viaje de tantas horas en poco más de 48h pero la satisfacción de saber que lo estás haciendo por estos ángeles es inmensa.
No quisiera despedirme sin antes pediros disculpas por toda esta parrafada y sin agradecer a todas y a cada una de esas personas que forman la familia Galgos 112, en especial a la delegación gallega. Gracias, de corazón.
Las despedidas son siempre muy tristes y sobre todo cuando hay una implicación emocional tan alta. Torito ha sido y siempre será nuestro payasete bicolor, nuestro gusanito, nuestro batman... Como es un feliz de la vida encontrará pronto un lugar donde deleitar con su encanto a una familia responsable. Cada vez que pensamos en que quizá no lo volvamos a ver se nos inundan los ojos de lágrimas, pero nos quedaremos con lo positivo. Galgos 112 es una asocación responsable que busca el bienestar de sus caras de lápiz y por lo que sé, Aitor está estupendamente ahora mismo. Eros está felizmente en acogida y Tofu ya tiene familia.
A estas alturas quizás os preguntéis "eh, oye... ¿qué pasa con Lucky y Koi? ¿Dónde se han quedado en este viaje vuestros perros?"... Pues les hemos pagado un hotel donde han estado tres días tan ricamente en Combarro, Pontevedra. Ayer les hemos ido a recoger y vinieron como si se hubiesen comido el viaje VIGO-BARCELONA andando... Es agotador hacer un viaje de tantas horas en poco más de 48h pero la satisfacción de saber que lo estás haciendo por estos ángeles es inmensa.
No quisiera despedirme sin antes pediros disculpas por toda esta parrafada y sin agradecer a todas y a cada una de esas personas que forman la familia Galgos 112, en especial a la delegación gallega. Gracias, de corazón.
xoves, 6 de setembro de 2018
GALIA
Breve historia:
Galia foi atopada nun pobo de Jaén e foi unha nai coraxe xa que a atoparon con catro cachorros, delgada e con unha pata moi inflamada. Maila as súas condición de foi capaz de sacar aos seus cachirrca adiante. Unha vez os seus peques fueron colocados nos seus respectivos fogares, Galia pudo viaxar a Vigo onde hoxe ten o seu fogar e unha familia estupenda que lle deu un irmán maior, que xa presentaremos noutra ocasión, Phoenix o avó. Hoxe Galia é moi feliz e querida
----------- VERSIÓN EN CASTELLANO:
Nombre: Galia
Origen: Jaén
Edad: 5 años
Adora: dormir
Odia: la lluvia
Nunha palabra: pegatina
Breve historia:
Galia fue encontrada en un pueblo de Jaén y fue una mamá coraje ya que la encontraron con cuatro cachorros, delgada y con una pata muy inflamada. Pese a las condiciones en las que fue capaz de sacar sus cachorros adelante. Una vez sus peques fueron colocados en sus respectivos hogares, Galia pudo viajar a Vigo donde hoy tiene su hogar y una familia estupenda que le dió un hermano mayor, que ya presentaremos en otra ocasión, Phoenix el abuelete. Hoy Galia es muy feliz y querida.
sábado, 1 de setembro de 2018
LUCKY
Nome: Lucky
Orixe: Ogrobe, Pontevedra
Idade: 2 anos e medio
Adora: as pelotas de tenis, o mar, o río, a piscina (calquera masa de auga na que poida nadar), aos galgos e aos mastíns
Odia: que os cachorros lle toquen as narices, que o cepillen co Furminator
Nunha palabra: querubín
Breve historia:
Lucky foi un can froito de unha camada non desexada de marzo de 2016, coma
moitos outros da súa especie, os seus donos iniciais decidiron que os
seus irmáns non eran dignos de seguir neste mundo e non me preguntedes
como ou porqué desapareceron da faz da terra. Lucky foi o afortunado, de
aí o seu nome pero tamén ven pola guerra das galaxias Luke Skywalker
(pero era demasiado longo o nome para un can tan pequeniño). Lucky foi
asignado ás súas donas cando estaban fora do país, sen tempo para
pensalo. Enseguida se enamoraron daquela boliña loira con nariz rosa;
optaron por quedar con el no momento que o coñeceron. As primeiras
semanas de vida creceu nunha casa con xardín na que vivían outros cans e
gatos polo que o de ser sociable estaba asegurado. En maio trasladouse
de domicilio, primeiro coñeceu a Peta e ao resto de animais da casa e
despois trasladouse a Vigo.
Pronto comezou a coñecer a moita
xente a outros conxéneres caninos, ata fixo pandilla na Praza da Miñoca:
Audrey, Luna, Bogart, Lana, Lola, Venus, ... Ao principio todo parecía
un trabalinguas: Lupi, Lucy e Lucky (proba a decilo moi rápido varias
veces seguidas)... os mimos en exclusiva para el pero as noites eran un
pouco insportables, Lucky choraba moito e a penas deixaba durmir ás
donas. Ante grandes males, grandes remedios... Traerlle un irmán maior,
esa era a solución. Non tardou moito en chegar Koi, un galgo adoptado a
través de Galgos 112, un senior con necesidades especiais. Lucky deixou
de chorar polas noites e pasou de durmir na súa cama na habitación das
súas donas a durmir no salón co seu novo irmán. O puzle estaba completo e
o equilibrio reinaba por doquier, a xuventude de Lucky se vía
compensada coa serenidade e tranquilidade do seu irmán. Hoxe son unha
familia feliz que pasa as vacacións e días libres na casa de Peta ou de
viaxe por aí.
----------- VERSIÓN EN CASTELLANO -----------
Nombre: Lucky
Origen: O Grove, Pontevedra
Idade: 2 años y medio
Adora:
las pelotas de tenis, el mar, el río, la piscina (cualquier masa de
agua en la que pueda nadar), a los galgos y a los mastines
Odia: que los cachorros le toquen las narices, que lo cepillen con el Furminator
Nunha palabra: querubín
Breve historia:
Lucky
fue un perro fruto de una camada no deseada de marzo de 2016, como
otros muchos de su especie, sus dueños iniciales decidieron que sus
hermanos no eran dignos de seguir en este mundo y, no me preguntéis,
cómo o por qué, desaparecieron de la faz de la tierra. Lucky fue el
afortunado, de ahí su nombre pero también viene por la Guerra de las
Galaxias, Lucke Skywalker (era demasiado largo el nombre para un perro
tan pequeñito). Lucky fue asignado a sus dueñas cuando estaban fuera del
país, sin tiempo para pensarlo. Enseguida se enamoraron de aquella
bolita rubia con nariz rosa; optaron por quedárselo en el momento que se
conocieron. Las primeras semanas de vida creció en una casa con jardín
en la que vivían otras perros y gatos por lo que de ser sociable estaba
asegurado. En mayo se trasladó de domicilio, primero conoció a Peta y al
resto de animales de casa y después se trasladó a Vigo.
Pronto
comenzó a concer a mucha gente y a otros congéneres caninos, hasta hizo
pandilla en la Plaza de la Miñoca: Audrey, Luna, Bogart, Lana, Lola,
Venus... Al principio todo parecía un trabalenguas: Lupi, Lucy y Lucky
(prueba a decirlo muy rápido varias veces seguidas)... los mimos en
exclusiva para él, pero las noches eran un poco insportables porque
Lucky lloraba mucho y a penas dejaba dormir a sus dueñas. Ante grandes
males, grandes remedios... Trarle un hermano mayor, ¡esa era la
solución! No tardo mucho en llegar Koi, un galgo adoptado a través de
Galgos 112, un senior con necesidades especiales. Lucky dejó de llorar
por las noches y pasó de dormir en su cama en la habitación de sus
dueñas a dormir en el salón con su hermano. El puzle estaba completo y
el equilibrio reinaba por doquier, la juventud de Lucky se veía
compensada con la serenidade y tranquilidad de su hermano. Hoy son una
familia feliz que pasa las vacaciones y los días libres en casa de Peta o
de viaje por ahí.
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)











