Amosando publicacións coa etiqueta Galguitis Aguda. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Galguitis Aguda. Amosar todas as publicacións

mércores, 5 de decembro de 2018

Mércores reflexivo II

A fin de semana pasada ocorreron varias cousas no estado español. Para a desgraza de calquera causa pro-dereitos (das mulleres, dos animáis, dos inmigrantes ou do colectivo LGTB) a ultradereita entrou un partido que non quero mencionar no panorama político andaluz. Non quero entrar a facer unha valoración política nin social do asunto pero dende a perspectiva da causa que defendo neste blogue me parece un paso atrás pois esta xente pretende blindar as activades de caza e tauromaquia (noutras palabras o maltrato hacia un determinado animal). Tendo en conta dúas cousiñas de nada:
  • que moitos dos lebreles rescatados proveñen dese lugar
  • que o presidente dese partido ao que non mencionaremos é cazador orgulloso e galgueiro recoñecido
  • que ata o momento xa tiñamos dificultades á hora de recurrir ás autoridades ante certos casos de abandonos/maltratos/asesinatos
Preséntasenos un panorama ainda máis duro no momento que estos partidos rancios que seguro gobernarán Andalucía, daranlle maior amparo legal a persoas que teñan por afición maltratar animais. Pero por sorte para os nosos caralápis e para desgraza desta xentuza, seguirá habendo persoas anónimas que sigan crendo que os animáis teñen dereito a unha vida digna, que rescatará e axudará a estes animais e seguirá loitando porque as cousas cambien a mellor. Xa o di Galeano: "moitas pequenas persoas facendo pequenas cousas en lugares pequenos cambiarán o mundo" así que ánimo, non decaigamos da nosa ilusión de axudar con calquera xesto. Vou facer unha última reflexión política que resume todo esto que sen entrar en profundidade vos quería trasmitir: "se @s andaluces que foron votar o pasado domingo foran dinosaurios, votarían polo meteorito".

E cambiando do tema político a un tema algo máis agradable pero non menos importante que non se vai moito deste marco animalista deste blogue. Esta fin de semana estreouse en Vimeo o documental "Yo Galgo", un filme que pretende recoller con elegancia e sen levantar demasiadas ampollas a realidade dos nosos amigos lebreles. Recoméndovos ver o documental, a fotografía e a banda sonora están xenial e xa so por eso merece a pena, en contido quedoume curto e creo que está pensado para non ofender demasiado a eses colectivos que tratan aos galgos coma se fosen mercadorías.

mércores, 14 de novembro de 2018

PHOENIX

Phoenix acaparando sofá.

Nome: Phoenix
Orixe: Valencia
Idade: 13 anos
Adora: Pasear, durmir e comer
Odia: a noite e sentirse so
Nunha palabra: avó

Breve historia: 

Pensamos que o noso puzzle estaba xa completo coa adopción de Galia, pero non! Phoenix é un can que foi devolto á asociación Galgos 112 despois de 10 anos adoptado en Valencia,  ao parecer el xa non encaixaba nos plans de vida da que foi a súa "familia" (imos obviar pronunciarnos ao respecto). Foi un frechazo! Este galgo chegou en condicións de descoido, daba a sensación que fora sacado dun trasteiro tras 10 anos alí metido. Dende o minuto 1 adaptouse perfectamente ás nosas vida. Como bo galgo é un acaparador de sofá, encántalle pasear e maila a súa idade fai piruetas dando voltas sobre si mesmo da alegría que lle produce saír na compaña da súa familia. Cando chega a hora de comida é adorable... Non lle gusta nada a noite, síntese inseguro no patio cando o sacamos a facer o último pis do día e a súa teima é tratar de escaparse se te despistas (é como se temera que o foramos a deixar alí tirado coma un trasto vello). Hoxe vive feliz con unha FAMILIA de verdade que o adora e fai moi bo equipo coa súa irmá Galia, que gracias a el parece socializar máis coas persoas... Son tan adorables! Obviamente somos unhas vítimas máis desta marabillosa enfermidade de Galguitis Aguda... Ecnántanos!

María e familia


----------- VERSIÓN EN CASTELLANO -----------

Nombre: Phoenix
Origen: Valencia
Edad: 13 años
Adora: Pasear, dormir y comer
Odia: la noche y sentirse sólo
En una palabra: abuelete

Breve historia:

Pensamos que nuestro puzzle ya estaba completo con la adopción de Galia, pero no! Phoenix es un perro que fue devuelto a la asociación Galgos 112 después de 10 años adoptado en Valencia, al parecer no encajaba en los planes de vida de la que fue su "familia" (vamos a obviar pronuncarnos al respecto). ¡Fue un flechazo! Este galgo llegó en condiciones de descuido, daba la sensación que fuera sacado de un trastero tras 10 años allí metido. Desde el minuto 1 se adaptó perfectamente a nuestras vidas. Como buen galgo es un acaparador de sofá, le encanta pasear y pese a su edad hace piruetas dando vueltas sobre sí mismo de la alegría que le produce salir en compañía de su familia. Cuando llega la hora de comer es adorable... No le gusta nada la noche, se siente inseguro en el patio cuando lo sacamos a hacer el ultimo pis del día y su obsesión es escaparse si te despistas (es como si temiera que lo fuésemos a dejar allí tirado cual trasto viejo). Hoy vive feliz con una FAMILIA de verdad que lo adora y hace muy buen equipo con su hermana Galia, que gracias a él parece socializar más con las personas... ¡son tan adorables! Obviamente somos unas víctimas más de esta adorable enfermedad Galguitis Aguda... ¡Nos encanta!

María y familia

sábado, 3 de novembro de 2018

COOPER Y GRETA

Hoxe temos una dobre presentación! / ¡Hoy tenemos una doble presentación!
Izda GRETA / Dcha COOPER
Nomes: Cooper e Greta
Orixe: Linares, Jaén (ambos)
Idade: 4 aniños (ambos)
Adoran:
Cooper adora durmir, os mimos, xogar con nen@s e comer (nesta orde).
Greta adora comer, xogar con outros cans e nenos, revolcarse e bañarse na praia e dormir (tamén por esta orde).
Odian:
Cooper odia a auga.
Greta odia os garaxes e os espazos escuros e cerrados con portas metálicas (vaia, que curioso! Non?)
Nunha palabra:
Cooper é un galán e a delicadeza feita can.
Greta é un "bulldozer pizpirieto", imaxinádela?
Breve historia:


Cooper apareceu en Linares vagando polas rúas coa súa pata dianteira rota. Polo visto o seu dono vendoulla e o abandonou á súa sorte porque xa non lle sería para cazar. Cando o atoparon, a súa patiña xa soldara e quedara con unha deformidade que era difícil de poerar. Estivo nunha casa de acollida ata que pasou a unha das residencias da asociación. Alí estuvo outros seis meses convivindo de marabilla con outros galgos, ata decidimos que eriamos que formase parte das nosas vidas en Galicia e adoptámolo hai algo máis de ano e medio.

Dende o primeiro día que chegou á casa roubounos o corazón (e o sofá, claro), pero non o cambiariamos por nada. Ao principio tiña medo dos ruidos fortes e dos homes con gorra e bastón (tamén moi curioso)... pero pouco a pouco se foi facendo ao barrio e maila todo pasea todo estirado pola rúa buscando mimos e caricias de nenos e veciños que se acercan a saludalo. É un galgo nobre, bo e sensible. Non molesta. Non te enteras de que está. Sempre atento ao que fas, é coma unha bailarina coa súa "patiña de pau". Pasea con Greta, a súa compañeira, coma galán de cine polas rúas estirando o peito e mostrando a súa bleza. É guapísimo (que vou a dicir eu, claro)...

Greta apareceu tamén por unha rúa de Linares con outra galga, vagando perdida e famélica. Unha cica da asociación recolleuna e a tivo na súa casa de acollida ata que decidimos que, coma Cooper era un galgo tan bo, queriamos que tivera unha compañeira. Greta era unha galga moi medosa que precisaba do carácter tranquilo e estable de outro galgo para convivir e aprender que os humanos non son todos malos. Así foi coma despois de un  ano de que Cooper chegara ás nosas vidas e nos contaxiase desta enfermidade dos galgos, "Galguitis Aguda" (creo que lle chaman), Greta pasou a formar parte da nosa familia. Ao principio tiña moit medo de todas as persoas adultas. Só se deixaba acariñar por nenos. Pouco a pouco foi aprendendo que non van a facerlle dano e agora é a princesa do barrio xunto co seu galán. Ainda ten algo de medo dos descoñecidos, sobre todo dos homes, pero pouco a pouco o está superando e encántalle xogar con outros cans e nenos, sobre todo se teñen bocata. Na casa é moi obediente e educada, ainda que é algo patosa, sobre todo cando oe que chegas e te ven recibir coma un elefante nunha cacharrería. Non pode reprimir a súa ledicia e te atropela literalmente. Na pria corre coma unha bala e métese na auga ata o pescozo, desfrutando da súa liberdade e do amor que lle damos, ainda que ela nos da a nós moitísimo máis...

Cooper e Greta son o mellor que nos pasou con diferencia. Somos felices de telos connosco e de que nos escolleran como familia humana. Porque eu creo, como deicen pora í, que son eles os que nos escolle a nós e non teño ningunha dúbida. E por suposto gracias a GAlgos 112 pola gran labor que fan con eles e facer posible que hoxe Cooper e Greta formen parte da nosa familia.

María S. e familia
----------- VERSIÓN EN CASTELLANO ----------- 
Nombres: Cooper y Greta
Origen: Linares, Jaén (ambos)
Edad: 4 añitos (ambos)
Adoran: 
Cooper adora dormir, los mimos, jugar con niños y comer (en este orden).
Greta adora comer, jugar con otros perros y con niños, revolcarse y bañarse en la playa, y dormir (también en este orden).
Odian: 
Cooper odia el agua. 
Greta odia los garajes y los espacios oscuros y cerrados con puertas metálicas (¡vaya, qué curioso! ¿No?).
En una palabra: 
Cooper es un Galán y la delicadeza hecha perro.
Greta es un “Bulldozer pizpirieto”, ¿os la imagináis?



 Breve historia:

Cooper apareció en Linares, vagando por las calles con su pata delantera rota. Por lo visto su dueño se la vendó y lo abandonó a su suerte porque ya no le servía para cazar. Cuando le encontraron, su patita ya había soldado y se le había quedado con una deformidad que era muy difícil operar. Estuvo en una casa de acogida hasta que pasó a una de las residencias de la asociación. Allí estuvo otros seis meses conviviendo de maravilla con otros galgos, hasta que decidimos que queríamos que formase parte de nuestras vidas en Galicia y le adoptamos, hace algo más de año y medio.

Desde el primer día que llegó a casa nos robó el corazón, (y el sofá, claro), pero no lo cambiaríamos por nada. Al principio tenía miedo de los ruidos fuertes y de los hombres con gorra y bastón… (¡también muy curioso!), pero poco a poco se fue haciendo al barrio y ahora pasea todo estirado por la calle buscando los mimos y caricias de los niños y vecinos que se acercan a saludarle. Es un galgo noble, bueno y sensible. No molesta. No te enteras de que está. Siempre atento a lo que haces, es como una bailarina con su “patita de palo”. Pasea con Greta, su compañera, cual galán de cine por la calle, estirando el pecho y mostrando su belleza. Es guapísimo. (que voy a decir yo, claro).

Greta apareció también en una calle de Linares con otra galga, vagando perdida y famélica. Una chica de la asociación las recogió y la tuvo en su casa de acogida hasta que decidimos que como Cooper era un galgo tan bueno, queríamos que tuviese una compañera. Greta era una galga muy miedosa y necesitaba del carácter tranquilo y estable de otro galgo para convivir y aprender que los humanos no son todos malos. Así fue como un año después de que Cooper entrase en nuestras vidas y nos contagiase de la enfermedad esa de los galgos, “galguitis aguda” creo que la llaman, Greta pasó a formar parte de nuestra familia. Al principio tenía mucho miedo de todas las personas adultas. Sólo se dejaba acariciar por los niños. Poco a poco fue aprendiendo que no van a hacerla daño y ahora ya es la princesa del barrio junto a su galán. Todavía tiene algo de miedo de los desconocidos, sobre todo de los hombres, pero poco a poco lo está superando y le encanta jugar con otros perros y con niños, (sobre todo si tienen un bocata). En casa es muy obediente y educada, aunque un poco patosa, sobre todo cuando te oye llegar y te viene a recibir como un elefante en una cacharrería. No puede reprimir su alegría y te arrolla literalmente. En la playa corre como una bala y se mete en el agua hasta el cuello, disfrutando de su libertad y del amor que le damos, aunque ella nos da a nosotros muchísimo más.

Cooper y Greta son lo mejor que nos ha pasado con diferencia. Somos felices de tenerles con nosotros y de que nos hayan escogido como su familia humana. Porque yo creo, como dicen por ahí, que son ellos los que nos escogen a nosotros, no tengo ninguna duda. Y por supuesto, gracias a Galgos 112 por la gran labor que hacen con ellos y hacer posible que hoy Cooper y Greta formen parte de nuestra familia.

María S. y familia

xoves, 25 de outubro de 2018

I Anversario - Adopción PENNY

De esqurda a dereita (persoas): Ana, Lucy, Ze, Lupi (eu). Na fila de cans: Kabul, Penny, Leda, Koi e Lucky.

Hoxe é un día para recordar, un día triste en certa forma e alegre por saber que marcou un punto de inflexión o feito que ocorreu hai un ano. Xa vos falei de Penny, verdade? Xa hai un ano que se foi a vivir a Coímbra e parece que foi onte... Penny foi a nosa primeira acollida, o noso primeiro contacto directo con unha cachorra de galgo. Ela era (e en certo modo segue a ser) todo enerxía! Vela correr pola finca e xogar con Lucky era moi divertido e polas noites gostaba dos praceres dos mimos no sofá... Era unha cameladora e en certa forma o segue a ser (non hai quen lle bote unha bronca cando se porta mal coa cariña de boa que pon).

Non sei como describir a mistura de sentimentos que nos produceu a súa marcha... despois de un mes na nosa casa e visitas continuas á finca para tratar de cansala, Penny marchaba nun Volvo con Kabul (un galgo maior co que comparte vida) e os seus donos Ze e Ana... Nós quedabamos con Lucky e Koi despendido a aquela tola atrigada con bágoas nos ollos. Era triste despedirse de aquel ser tan entrañable pero enseguida comprobamos que ser o trampolín á súa familia definitiva che producía unha satisfacción case indescriptible... Penny é moi querida en Portugal, vive en Coímbra habitualmente e veranea en Praia Galé (no Algarve) fixo máis de unha trastada e os seus donos lonxe de enfadarse contaban cada tolería coma se de unha aventura se tratase...

Recordo cando Ana me contou que marcharon uns días a Italia, unha persoa se encargaba de sacar a Penny e Kabul a pasear varias veces ao día... se ve que aquelas incursións no mundo exterior non eran suficiente para a nosa "Maluca" preferida... cando Ze e Ana chegaron a casa se atoparon unha auténtica desfeita na casa... A Penny desmontou o salón, rompeu papeis pola casa e ata trasladou unha botella de aceite da cociña ao sofá onde se puxo a roela, o desparrame foi impresionante... Recibín algunha foto de aquel desastre e cando o vin non puiden máis que alucinar en colores ante tal escándalo... Ana me contaba entre risas e "emojis" o percal que se atoparon á súa volta de Italia... Aí comprendín que Penny encontrara a súa familia ideal (xa vos teño comentado que por menos se teñen devolto algúns cans adoptados)...

Penny ensinounos algo que pouca xente é capaz de afrontar, podes querer a un ser que está de acollida na casa coma se a túa mascota ou fose da túa familia pero que é importante deixar marchar... porque ese impás no que un can está contigo en acollida supón un gran paso na súa vida... non todo o mundo está disposto a asumir esa responsabilidade para despois deixar marchar... Ela foi o motivo que nos animou a facer unha segunda acollida que nos custou moito deixar ir (Aitor-Torito)... fariamos unha terceira acollida? Probablemente!

As casas de acollida en Galgos 112 (e para outras moitas asociacións sen refuxio) son vitais, son as faimilias que lle devolven a confianza no ser humano a cada animal rescatado, quen lles cura as feridas (físicas e psicolóxicas), son quen axuda a socializar a cans e cadelas que de por si son sociais por natureza e que por desgraza (en moitos casos) alguén lles arrebatou esa capacidade. Pero non queremos falar da parte triste da situación dos galgos e podencos neste país senon salientar o gran traballo de asociacións que, coma Galgos 112, axudan a devolver a dignidade a estos seres con cara de lápiz.
Grazas a toda a xente implicada neste proceso, a quen rescata, a quen acolle e a quen adopta... pero tamén a esas persoas que de algunha forma ou outra axudan na parte económica, na parte loxística, na compra de productos solidarios... a tod@s vos, GRAZAS! Sodes, ademáis dos animaliños, a miña inspiración para seguir colabrando nesta causa e con esta gran infección de Galgutis Aguda.
Penny, sigue a ser tan feliz coma sempre con Ana, Ze e Kabul... voltaremos a visitarte!

martes, 23 de outubro de 2018

AMALIA

Amalia, unha beleza negra.

Nome: Amalia
Orixe: Dos Hermanas, Sevilla
Idade: 5 anos
Adora: os mimos e os paseos
Odia: quedar soa na casa
Nunha palabra: adorable

Breve historia: 
 
Amalia chegou á nosa casa hai xa case tres anos porque o peque da familia botaba moito de menos a Zas, o seu compañeiro de 4 patas que marchara a vivir unha nova vida á súa estreliña. Non quixemos coñecer a súa vida anterior porque para nós Amalia tiña que empezar unha nova vida feliz coa súa nova familia. Creemos siceiramente que agora é feliz. Os primeiros días só quería estar no xardín tumbada ao sol, pero pouco a pouco convencémola de que na casa ía estar moito mellor. Agora encántalle estar con nós e está moi tranquila cando nos escoita falar. Sabe que sempre vai estar moi protexida. Gústalle moito correr pola praia, xogar con outros cans e sobre todo os mimos que lle da o peque (ainda que ás veces se pon algo pesado). Como boa galga adora durmir no sofá e estar sempre acompañada, é unha máis da nosa familia e por iso A ADORAMOS!

Gloria e familia


----------- VERSIÓN EN CASTELLANO -----------


Nombre: Amalia
 Origen: Dos Hermanas, Sevilla
Edad: 5 años
Adora: los mimos y los paseos
Odia: quedarse en casa sola
En una palabra: adorable

Breve historia: 

Amalia llegó a nuestra casa hace casi tres años porque el peque de la familia echaba mucho de menos a Zas, su compañero de 4 patas, que se había ido a su estrellita a vivir una nueva vida. No quisimos conocer su vida anterior, porque para nosotros, Amalia tenía que empezar una nueva vida feliz con su nueva familia. Creemos sinceramente que ahora es feliz. Los primeros días solo quería estar en el jardín tumbada al sol, pero poco a poco la convencimos de que en casa iba a estar mucho mejor. Ahora le encanta estar con nosotros y está muy tranquila cuando nos escucha hablar. Sabe que siempre va a estar muy protegida. Le gusta mucho correr por la playa, jugar con otros perros y sobre todo los mimos que le da el peque (aunque a veces se pone un poco pesado). Como buena galga adora dormir en el sofá y estar siempre acompañada, es una más de nuestra familia y por eso LA ADORAMOS.

Gloria y familia

mércores, 17 de outubro de 2018

BAHÍA


Nome: Bahía 
Orixe: Linares, Jaén 
Idade: 3 anos 
Adora: xogar e o sofá 
Odia: os grupos de xente de máis de dúas persoas, os ruídos 
Nunha palabra: tripata 

Breve historia: 

Bahía foi atopada en Linares con unha pata dianteira en moi mal estado que non se puido recuperar, tivéronlla que amputar e maila eso fai vida normal: corre, salta xoga... coma se tivese catro patiñas. Na súa vida debeu sufrir moito porque lle custa confiar nas persoas e non se deixa acariciar, ten medo ata do vento e cando baixamos á rúa se ve un grupo de xente de dúas o máis persoas entra en pánico e trata de cobixarse detrás das nosas pernas. Ás veces temos que esperar a que a acera se despexe de xente para poder seguir coa nosa marcha. 

Leva tres meses con nós e, maila que queda moito camiño para recuperarse, na casa é súperxoguetona e encántalle trabarlle aos gatos, tenos fritos de tanto cachondeo. Con nós xoga moito e encántalle darnos pequenos bocadiños de amor. Cando pilla algo pola casa e o desfai despois pon cara de boa como de non ter roto un prato na súa vida. Adora xogar meténdose baixo as mantas ou con outros cans e como bo galgo o sofá é o seu trono e ela é a raíña. Danlle medo os pés das persoas (con ou sen calzado), a xente na rúa, os ruídos... esperamos de todo corazón de que pouco a pouco e con moita paciencia e amor se lle vaian pasando estes medos... 

Palmi e Eva 

 ----------- VERSIÓN EN CASTELLANO ----------- 

 Nombre: Bahía 
Origen: Linares, Jaén 
Edad: 3 años  
Adora: jugar y el sofá
Odia: los grupos de gente de más de dos personas, los ruidos... 
En una palabra: tripata 

Breve historia: 

Bahía fue encontrada en Linares con una pata delantera en muy mal estado que no se pudo recuperar, se la tuvieron que amputar pero pese a ello hace una vida normal: corre, salta, juega... como si tuviese cuatro patitas. En su vida debió sufrir mucho porque le cuesta confiar en las personas y no se deja acariciar, tiene miedo hasta del viento y cuando bajamos a la calle si ve a un grupo de gente de dos o más persoas entra en pánico y se intenta cobijar detrás de nuestras las piernas. A veces tenemos que esperar a que la acera se despeje de gente para poder seguir con nuestra marcha. 

Lleva tres meses con nosotras y, aunque todavía queda mucho camino para recuperarse, en casa es súper juguetona y le encanta mordisquear a los gatos, los tiene fritos de tanto cachondeo. Con nosotras juega muchísimo y le encanta darnos pequeños mordisquitos de amor. Cuando pilla algo por casa y lo destroza después pone carita de buena como de no haber roto un plato en su vida. Adora jugar metiéndose bajo las manta o con otros perros y como buen galgo el sofá es su trono y ella es la reina. Le dan miedo los pies de las personas (con o sin calzado), la gente en la calle, los ruidos... esperamos de todo corazón que poco a poco y con mucha paciencia y amor se le vayan pasando estos miedos. 

Palmi y Eva

xoves, 4 de outubro de 2018

DÍA INTERNACIONAL DOS ANIMAIS

Hoxe é un día normal e coma cada mañá marugo para ir á oficina, érgome da cama, ducha, almorzo, mimos a Lucky e a Koi, unha chuche para os amigos de catro patas, coche e veña... a traballar! Ata aí nada fora do normal... Que sorpresa me levo cando ao abrir unhas das ferramentas informáticas que empregamos no traballo me sorprende co que ata o momento pasara por alto:

HOXE É O DÍA MUNDIAL DOS ANIMAIS!!

Para celebralo e recordarnos a cada unha das persoas empregadas nesta multinacional os compañeiros de sistemas nos agasallan coa seguinte imaxe:
Unha compañía multinacional coma na que traballo non debería colaborar con causas sociais/animalistas para facer deste mundo algo mellor. De pouco sirve poñer unha foto ou facer un evento de cara a amenizar ao persoal na súa xornada laborar se non hai unha contribución real, xa sexa monetaria, formativa... Non sei quizáis poida propoñer á empresa que colabore coa miña asociación favorita e que tanto menciono neste blogue...

En fin, quería desexarvos que pasedes un día estupendo na compaña dos vosos animáis favoritos. No meu caso pasareino con Lucky e Koi, para non variar... pero non quixera rematar este artigo sen mencionar aos que hoxe non están dende onde escribo (Vigo) pero que son importantes e se atopan na casa de miña nai: Negri (gatiña de uns 20-21anos), Ray e Patus (irmáns gatunos de 10 anos), Blanqui (gatiña de uns seis meses) e por suposto a avoa canina PETA (de 15 anos e medio) e o tolo da familia (que presentarei en vindeiros post) Tomi... 

Os animais foron sempre unha constante na nosa casa, cans e gatos, pero tamén galiñas, coellos e porcos... cadaquén no seu estatus, uns como membros da familia e outros coma sustento alimentario (haberá a quen non lle guste pero é a realidade dunha sociedade en parte mariñeira, en parte granxeira... pero procurade deixar as descalificacións e os insultos para outro momento). Para min as miñas mascotas son parte da miña familia, non son os meus fillos pero eu para eles son a súa nai...

Peta, Tomi, Koi e Lucky o domingo ao chegar á praia.
Ogallá chegue un día no que non teñamos que celebrar o día polo respeto aos animais ou día internacional do galgo... ogallá chegue un día no que os animais sexan tratados con respecto e dignidade por parte de todos e cada un dos seres humanos deste planeta... un día no que se remate o maltrato animal, o abandono, esa tortura taurina á que algúns se empeñan en chamar cultura, a caza por diversión e deporte, ... quizáis pido moito á xente e ata que ese día chegue, se ves maltrato en algures... DENUNCIA... se ves un animal abandonado... NON MIRES A OUTRO LADO... Axuda a aqueles seres que o ser humano abandonou e trata de ser persoa... Mentres tanto, FELIZ DÍA INTERNACIONAL DOS ANIMAIS!


PD: Que non me salten con que se hai persoas que tamén son explotadas, abandonadas, maltratadas... ese é outro tema diferente, este blogue é para falar dos nosos peludiños. O día que o ser humano sexa verdadeiramente humano, non haberá que facer estos chamamentos e empezará a tratar ben a todas as persoas sen distinción e incluso ás outras formas de vida.

PONCHO


Nome: Poncho
Orixe: Linares, Jaén
Idade: 3 anos
Adora: salir ao seu paseo polo monte e apoderarse do sofá antes que os meus outros cans
Odia: a choiva e meterse na auga
Nunha palabra: amoroso e mimosísimo 

Breve historia: 

Non sei nada da súa vida anterior que imaxino triste como a de case todos os cans explotados ou abandonados. A súa boa vida empza agora e esa é a realmente importante. Chegou a min cando unha das miñas tres cadelas (a miña Billy adorada) estaba enferma. 

O caracter amoroso de Poncho con ela foi extraordinario maila que temía que a mastina Billy se impuxera... pero é difícil impoñerse a un Poncho sumiso e que non lle discute sequera ao meu caniche malhumorado.É un pillabán cando podo, pero cada vez menos, e cando fai algo malo se autocastiga na súa mantiña poñendo cariñas. A anécdota favorita da xente é cando saiu polo portalón da casa e desapareceu un longo rato... eu co coche buscándoo cando o vexo vir con unha galiña na boca que trouxo a modo de agasallo. El viña todo feliz co súa coliña en alto...

A súa alegría ao verme coa roupa de ir aos campiños é contaxiosa e fai que todos saiamos da casa ainda máis contentos.Así é el! Sempre contento, saltando e dando xiros no aire ao recibirnos ou mesmo cando saco a correa. Busca mimos de todos e usando as camas dos outros cans trata de indicarnos que el xa ten un sitio na familia. E certo é que el xa ten un sitio na nosa casa e por suposto nos nosos corazóns.

Puri e familia


----------- VERSIÓN EN CASTELLANO -----------



Nombre: Poncho
Origen: Linares, Jaén
Edad: 3 años
Adora: salir a su paseo por el monte y apoderarse del sofá antes que mis otros perros
Odia: la lluvia y meterese en el agua
En una palabra: amoroso y mimosísimo

Breve historia:

No sé nada de su vida anterior que imagino triste como la de casi todos los perros explotados o abandonados. Su buena vida empieza ahora y esa es la realmente importante. Llegó a mi cuando una de mis tres perris, mi Billy adorada, estaba malita. 

El carácter amoroso de Poncho con ella ha sido extraordinario. Yo temía que mi mastina Billy se impusiese, pero es dificil imponerse a un Poncho sumiso y que no le discute, ni siquiera a mi caniche malhumorado. Es ladronzuelo cuando puede, pero cada vez menos, y cuando hace algo malo se autocastiga en su mantita poniendo caritas. 

La anécdota favorita es la de cuando salió por el portalón de casa y desapareció un rato largo... yo con el coche buscando cuando lo veo venir con una gallina en la boca a modo de regalo!! Él venía todo feliz con su rabito en alto. Su alegría al verme con la ropa de ir a los campitos hace que todos salgamos de casa aún más contentos.

Así es él! Siempre contento, saltando y dando giros en el aire al recibirnos o mismo cuando saco su correa. Busca mimos de todos y usa las camas de todos los otros perros trantando de indicarnos que él tiene un sitio en la familia . Y cierto es que él ya a tiene su sitio en nuestra casa y por supuesto en nuestros corazones.

Puri y familia

mércores, 3 de outubro de 2018

SATÉN


Nome: Satén
Orixe: Dos Hermanas, Sevilla
Idade: 4 aniños recén cumpridos o día 1 de outubro
Adora: os mimos por encima de todo, o sofá e comer (non deixes nada ao seu alcance porque é un ladronzuelo)
Odia: as escobas, fregonas, bastóns... (danlle moito medo)
Nunha palabra: teñen que ser dúas, mimoso e alocado

Breve historia:

Satén apareceu atado xunto á súa irmá Seda a un quitamedos de unha autovía en Dos Hermanas (Sevilla) ata que unha rapaza os veu e deu o aviso. Pasou tres meses nunha residencia e tres semanas en Tarragona coa súa familia de acollida coa que seguimos a ter relación.

Un documental despertou o meu interese sobre os galgos pero non foi ata pasados uns anos cando ao atoparnos paseando un día con un galgo recén adoptado coñecemos a súa historia e a miña filla Claudia, de cinco anos, deume o empurrón que precisaba para tomar unha das mellores decisións da miña vida.

Que longa a espera ata que chegou a casa e que emocion ver como pouquiño a pouco Satén ía confiando máis en nós. Só os que padecemos esta marabillosa "galguitis aguda" o que supón ese momento no que por primeira vez te busca no sofá para apoiarse en ti. Satén non é o típico galgo delicado, el é unh galgazo que che da amor toooodo o rato e os seus recibimimentos son sempre moi intensos... todo alegría! Pode pasar horas e horas no sofá, pero nunca faltan os seus momentos de loucura de comezar a correr por toda a casa tirando os seus xoguetes ao aire e movendo o seu rabiño feliz. É un paiasete mimoso.

Dalia e familia

----------- VERSIÓN EN CASTELLANO -----------

Nombre: Satén
Origen: Dos Hermanas, Sevilla
Edad: 4 añitos recién cumplidos el día 1 de octubre
Adora: los mimos por encima de todo, el sofá y comer (no te dejes nada a su alcance porque es un ladronzuelo)
Odia: las escobas, fregonas, bastones... (le dan mucho miedo)
Nunha palabra: tienen que ser dos, mimoso y alocado

Breve historia:

Satén apareció atado junto a su hermana Seda a un quitamiedos de la autovía en Dos Hermanas (Sevilla) hasta que una chica los vio y dio aviso. Pasó tres meses en una residencia y tres semanas en Tarragona con su familia de acogida, con la que seguimos teniendo relación.

Un documental había despertado mi interés sobre los galgos pero no fue hasta pasados unos años cuando nos encontrarnos paseando un día con un galgo recién adoptado conocemos su historia y mi hija Claudia, de cinco años, me dio el empujón que necesitaba para tomar una de las mejores decisiones de mi vida.

Qué larga la espera hasta que llegó a casa y qué emoción ir viendo como poquito a poco Satén iba confiando más en nosotros. Sólo los que padecemos esa maravillosa "galguitis aguda" sabemos lo que supone ese momento en el que por primera vez te busca en el sofá para apoyarse a ti. No es el típico galgo delicado, él es un galgazo que te da amor tooodo el tiempo y sus recibimientos siempre son muy intensos... ¡todo alegría! Puede pasarse horas y horas en el sofá, pero nunca faltan sus momentos de locura de empezar a correr por toda la casa tirando sus juguetes al aire moviendo su colita feliz. Es un payasete mimoso.

Dalia y familia

luns, 1 de outubro de 2018

TEO


Nome: Teo
Orixe: Sanlúcar de Barrameda, Cádiz
Idade: 6 años e medio
Adora: Correr e chapotear na auga (mar, ríos, estanques...), adora durmir. E as chavalas!… É un conquistador canino.
Odia: Que o bañen (si, incongruencia absoluta)

Breve historia: 

Teo apareceu vagando soiño con unos 6-7 meses pola praia de Sanlúcar. Foi levado a unha veterinaria que colaboraba con protectoras de galgos, e de ahí o mandan a unha casa de acollida en Tarragona onde o coidaron de marabilla durante pouco tempo porque xa nos mandaron as súas fotos e nos contaron a súa historia... enseguida decidimos que el sería o novo membro da familia.


¿Por que adoptamos un galgo? Sempre tivemos cans ou gatos, ou cans e gatos. Despois de perder aos nosos compañeiros caninos e felinos de vellos costou moito pensar en adoptar de novo. Pero no verán de 2012, unha feira de adopcións na rúa nos cambiou os esquemas habituais. Ese día os nosos ollos se cravaron nos de un galgo que alguén levou ao evento.
Puxémonos en contacto con varias protectoras de galgos e comezamos todo o proceso: ler moito sobre a problemática dos galgos nos estado, as súas características, falar con xente da asociación, encher cuestionarios, recibir visitas de inspección para ver se a nosa casa era adecuada... Mandaron fichas de varios cans ata que nos atopamos con Teo.
Así puxemos un galgo na nosa vida. Non é un galgo convencional (acaso algún o é?), é moi grande e musculoso. Encántalle a auga e durme máis de 12h seguidas (gañador indiscutible do priemio "Bacalao" na súa primeira edición en abril de 2018 con Galgos 112 Galicia), sociable con nenos, adultos e con outros cans. Encántalle botar carreiras en espazos abertos, solo ou con amigos caninos. Acompáñanos case a calquera lugar xa que se comporta de xeito excelente. Non ten medo aos ruidos coma petardos ou fogos artificiais. Pero por enriba de todo é bo, moi bo.

Teo cambiounos a vida e agasallounos con un grupo marabillos de amigas e amigos igualmente enganchad@s a esto da Galguitis Aguda.


Susana e Antón



------------------------- VERSIÓN EN CASTELLANO -------------------------


Nombre: Teo
Origen: Sanlúcar de Barrameda, Cádiz
Edad: 6 años y medio
Adora: Correr y chapotear en el agua (en el mar, ríos, estanques). Dormir. Y las chicas… Es un conquistador perruno.
Odia: Que lo bañen (sí, incongruencia absoluta)

Breve historia: 

Teo apareció vagando solito con unos 6-7 meses por la playa de Sanlúcar. Fue llevado a una veterinaria colaboradora con protectoras de galgos, y de ahí lo enviaron a una casa de acogida en Tarragona donde lo cuidaron de maravilla durante poco tiempo, porque ya nos mandaron sus fotos y nos contaron su historia… enseguida decidimos que él era el nuevo miembro de nuestra familia.
¿Por qué adoptamos un galgo? Siempre hemos tenido perros, o gatos... o perros y gatos. Después de perder a nuestros últimos compañeros perrunos y gatunos de viejitos nos costó mucho pensar en adoptar de nuevo. Pero el verano de 2012, una feria de adopciones en la calle de repente nos cambió los esquemas habituales. Ese día se nos quedaron clavados los ojillos de un galgo que alguien llevó al evento.
Nos pusimos en contacto con varias protectoras de galgos y empezamos todo el proceso: leer mucho sobre la problemática de los galgos, sus características, hablar con la gente de la asociación, rellenar cuestionarios, recibir visitas de inspección para ver si nuestra casa era adecuada.....Nos mandaron fichas de varios perros, hasta que de repente nos encontramos con Teo.
Así que...hemos puesto un galgo en nuestra vida.
No es un galgo convencional (¿alguno lo es?), es muy grande y musculoso. Le encanta el agua, duerme más de 12 horas seguidas (ganador indiscutible del premio “Bacalao”  en su primera edición en abril del 2018 con Galgos112 Galicia), sociable con niños, adultos y con otros perros. Le encanta echarse unas carreras por espacios abiertos, solo o con amigos perrunos. Nos acompaña a casi cualquier lugar ya que se comporta de maravilla. No tiene miedo a los ruidos como los petardos o fuegos. Pero por encima de todo es bueno, muy bueno. 

Teo nos ha cambiado la vida y nos ha regalado a un grupo maravilloso de amigas y amigos igualmente enganchados a esto de la galguitis aguda.

Susana y Antón

xoves, 27 de setembro de 2018

VENTO

 
Nome: Vento (inicialmente Carlitos)
Orixe: Non se sabe exactamente, cremos que de Andalucía
Idade: 8 anos, está feito todo un chaval
Adora: As salchichas, pasear no coche, os mimos, moitos mimos e durmir, durmir, durmir...

Breve historia: 

Vento chegou a casa para completar a familia-manada que formamos, era a peza que nos faltaba. Chegou por casualidade, fixemos unha viaxe solidaria para axudalo e costounos moito deixalo. É todo serenidade, algo que nos faltaba xa que temos dous galgos, un podenco e un "yorki" e con eles todo es aventura e xogo. Encántanos velos xogar e correr no parque canino, en Madrid os coñecen por "La Panda Gallega".

A historia de Vento non se entende moi bien, é un can dez fora e dentro de casa. Suponse que estivo con unha familia durante 7 anos dende a súa adopción con 3 meses e por causas que descoñecemos deixáronno tirado por Madrid. Cando imos pola rúa se un coche se para e abre unha porta, ponse moi nervioso... Supoñemos que o abandonaron baixándoo de un coche porque a súa expresión e a súa actitude cambia por completo durante un rato ata que se da conta de que seguimos paseando para ir xogar e se esquece da situación.

Vento é un amor con catro patas, transmite amor en cada xesto e en cada mirada. Sabemos que nos quere e a nós cáesenos a baba cando se acerca e apoia a súa cabeza nas pernas esperando unha caricia. Xoga coma un cachorriño e hoxe podemos dicir que Vento é moi feliz e querido na súa nova casa.

Rosy e familia


-------------------- VERSIÓN EN CASTELLANO -------------------- 


Nombre: Vento (incialmente Carlitos)
Origen: No se sabe exactamente, creemos que de Andalucía
Edad: 8 años, está hecho todo un chaval
Adora: Las salchichas, pasear en coche, los mimos, muchos mimos y dormir, dormir, dormir...

Breve historia: 

Vento llegó a casa para completar la familia-manada que formamos, era la pieza que nos faltaba. Llegó por casualidad, hicimos un viaje solidario para ayudarlo y nos costó un mundo dejarlo. Es todo serenidad, algo que nos faltaba ya que tenemos dos galgos, un podenco y un "yorki" y con ellos todo es aventura y juego. Nos encanta verlos jugar y correr en el parque canino, en Madrid nos conocen por "La Panda Gallega".

La historia de Vento no se entiende muy bien, es un perro diez fuera y dentro de casa. Se supone que estuvo con una familia durante 7 años desde su adopción con 3 meses y por causas que desconocemos lo dejaron tirado por Madrid. Cuando vamos por la calle si un coche se para y abren una puerta se pone muy nervioso... Suponemos que lo abandonaron bajándolo de un coche porque su expresión y su actitud cambian por completo durante un rato hasta que se da cuenta de que seguimos paseando para ir a jugar y se olvida de la situación.

Vento es un amor con cuatro patas, transmite amor en cada gesto y en cada mirada. Sabemos que nos quiere y a nosotr@s se nos cae la baba cuando se acerca y te apoya la cabeza en las piernas esperando una caricia. Pasan las semanas y cada día descubrimos algo nuevo con él. Juega como un cachorrillo y hoy podemos decir que Vento es muy feliz y querido en su nueva casa.

Rosy y familia

martes, 25 de setembro de 2018

STAND SOLIDARIO: PONTEVEDRA

Foto de Josué González. Modelo: KOI
Este sábado 29 de septembro estaremos en Pontevedra de 11 da mañá ás 8 da tarde. Pásate e axúdanos a axudar!

mércores, 19 de setembro de 2018

Locuras kilométricas

No sé como empezar a contaros esta historia de manera que pueda transmitiros lo que sentimos al realizar la hazaña que os voy a narrar. Quiero ser breve y a la vez pretendo que sintais, en parte, lo que los galgos nos hacen sentir. Supongo que si estáis leyendo esto será porque, de una forma u otra, también os gustan estos ángeles con cara de lápiz. Os voy a poner en antecedentes para que veáis la evolución de este amor, de esta enfermedad que yo llamo Galguitis Aguda...

Hace algo más de dos años decidimos adoptar un galgo. A mí no me gustaban demasiado estos perros, pero he de decir que desconocía por completo su triste realidad en este país y lo maravillosos que pueden llegar a ser. Poco a poco y de la mano de la que a día de hoy es mi esposa conocí a esta raza y su cruel situación en España. Pronto nos decidimos a adoptar un galgo, teníamos un cachorro mestizo que no nos dejaba dormir por las noches y quisimos traerle un hermano mayor. Pasamos una entrevista de la mano de Rechi, nos asustó con todo lo malo que nos podía pasar al adoptar a un galgo... Nos lo pensamos un poco después de aquella entrevista y optamos por aceptar un galgo con "necesidades especiales".

sketch-1537257372466.png




Koi llevaba un año en casa de acogida en Alicante, bueno como el pan, tranquilo y compatible con todas las formas de vida no encontraba quien aceptase su condición especial... era epiléptico. El primer candidato que nos encajaba era este majestuoso ser y no lo dudamos mucho. Nos dimos nuestro primer SÍ QUIERO, esta vez para Koi. Toda la delegación de Alicante y su familia de acogida se alegró, pero aún lo hizo más cuando supo que su familia adoptiva iría en coche a buscar a este encanto canosín.

Koi es negro con canas, el George Clooney de los galgos, y en 2016 no podía más que viajar en transporte solidario, no se podían arriesgar a que brotase su epilepsia durante un viaje con una empresa de transportes.

Aquí llega NUESTRA PRIMERA LOCURA, pedimos el coche a mi suegro nos presentamos en Alicante. VIGO - ALICANTE: Mil kilómetros, 10h de viaje al volante (sin contar las paradas de descanso) y allí nos plantamos. Desde entonces nuestro amor por los galgos no ha ido más que en aumento. Sin entrar en mucho más detalle, tengo que deciros que a día de hoy Koi no es epiléptico y vive muy feliz con su hermano pequeño Lucky. Nostras hemos ido colaborando siempre que podemos con la delegación de Galicia de Galgos 112 de la mando de su excelente delgada, Rechi (a la que agradecemos el habernos enseñado este mundillo).

IMG_20180810_171403.jpg
PENNY
Nuestra SEGUNDA LOCURA ha sido acoger a una cachorro atigrada de galgo que aparece en Galicia el años pasado, la bautizamos como Penny. Como buena cachorra sus locuras nos han hecho reír y por momentos casi nos desquician pero enseguida encontró un hogar en Portugal. Un mes después de su llegada su familia adoptiva la vino a recoger y a día de hoy vive feliz entre Coímbra y el Algarve con un abuelete galgo llamado Kabul. Este verano los visitamos y pensamos en que no podía haber encontrado un lugar más adecuado para ella, casi se me saltan las lágrimas cuando vino a saludarme la loca de rayas.

TERCERA LOCURA, unos vecinos de nuestro edificio enamorados de Koi deciden adoptar a un galgos a través de la misma asociación. Craso error. En unha semana deciden que el galgo no encaja por una nimiedad que no viene al caso. Aitor, un galgo blanco y negro de unos tres años, llega al vecindario desde Cataluña. El perro es un "happy" de la vida, con su antifaz negro y su cola en alto nos enamora y optamos por ser, por segunda vez, casa de acogida.

IMG_20180915_133352.jpg
AITOR, TORITO

Aitor, Aitorito... acaba con el nombre cariñoso de Torito porque a su nombre vasco no responde. Con su técnica del gusanito termina de enamorarnos tras varias semanas en casa. Encaja con Koi y Lucky a la perfección, el punto intermedio entre la serenidad de Koi y la tontería adolescente de Lucky... un cariñoso galgo que cada mañana nos despertaba con abrazos y besos... un perro 10, pese a lo que digan. Le sale una adopción en La Rioja y nos despedimos de él con lágrimas en los ojos y el corazón en puño... Resulta tan duro quererlos tanto y después decirles adiós... No entraré en detalles que no vienen al caso pero su nueva casa decide devolverlo en tan solo 24h...

En ese momento estábamos programando un viaje relámpago a Madrid para recoger a dos galgos que se venían a Galicia desde Valencia y Barcelona respectivamente. No dudamos en cambiar el punto de encuentro, Madrid por Logroño y así rescatábamos también a Torito.

CUARTA LOCURA, mi pareja no puede venirse a este viaje así que la delegada de Galicia y yo cogemos el coche rumbo a Logroño. ¡Al rescate de Torito! VIGO - LOGROÑO. Torito vuelve de acogida a nuestra casa pese a las complicaciones que se nos presentaban con una boda a la vista. Bahía, una tripata muy tímida y negra se venía adoptada a Vigo. Phoenix, un abuelito negro con canas, devuelto a la asociación tras 10 años adoptado. Hoy estos dos están felizmente adoptados y eso me enorgullece de la inmesa labor que realiza la asociación y toda la gente que se implica en los detalles.

El verano transcurre con algún sobresalto, EROS aparece en escena... Otro abuelete negro con canas aparece en Tui (Pontevedra) abandonado, sin entrar en mucho detalle os diré que tuvo que pasar por una residencia y posteriormente a su casa de acogida en Santiago de Compostela, con Alberte y su galgo Willow.

Torito está con nostras hasta los días antes de la boda, la planificación nos impide seguir haciéndonos cargo de él. Preparativos, ceremonia, fiesta, viaje de luna de miel... Se va de acogida a otra casa durante unas semanas y un percance jugando hace que haya que darle puntos en un costado (nada grave, ¡eh!)... Como para ese momento ya estábamos preprando NUESTRA ÚLTIMA Y GRAN LOCURA, quisimos hacer la acogida hasta el viaje definitivo.

IMG-20180915-WA0037.jpeg
EROS
En un principio nos ofrecemos para llevar a EROS a Madrid, así aprovecharíamos un fin de semana de tres días para visitar a unas amigas en la capital. Por desgracia la otra mitad de este viaje solidario, Madrid - Barcelona, no salía así que dijimos "¡Qué carajo! ¡A Barcelona que nos vamos!". Finalmente decidieron trasladar a Torito también y como era "nuestro Batman particular" no lo dudamos.

A unas horas de partir rumbo a Barcelona nos preguntan si podemos recoger a Tofu, un perrete de Logroño que había encontrado casa en Barcelona... como estamos así de locas, no lo dudamos. En un inicio quedaríamos en Zaragoza para la recogida pero optamos por parar en Logroño. Salimos de Vigo  las 6:00 con dos perretes y llegamos a Barcelona a las 18:45 con tres.

IMG_20180915_133400.jpg
TOFU
Estuvimos dudando hasta el último minuto si adoptar a Torito o no, pero por desgracia no podemos hacernos cargo de forma permanente de tres perros. Adoptar tiene que ser un acto responsable y meditado, no un impulso primario que te ciege por una belleza en forma de galgo... Esta decisión fue y es dura, pero pensamos que no sólo el dinero es lo importante... El hecho de hacernos cargo de un tercer perro nos limitaría y no podríamos asumir nuevas acogidas o nuevas aventuras locas de traer y llevar galgos de aquí para allá. Tener un perro, dos o tres, debe ser un placer... no una obligación monetaria ni un estrés... No sé si nos arrepentiremos de esta decisión pero por lo de pronto está tomada. 

Las despedidas son siempre muy tristes y sobre todo cuando hay una implicación emocional tan alta. Torito ha sido y siempre será nuestro payasete bicolor, nuestro gusanito, nuestro batman... Como es un feliz de la vida encontrará pronto un lugar donde deleitar con su encanto a una familia responsable. Cada vez que pensamos en que quizá no lo volvamos a ver se nos inundan los ojos de lágrimas, pero nos quedaremos con lo positivo. Galgos 112 es una asocación responsable que busca el bienestar de sus caras de lápiz y por lo que sé, Aitor está estupendamente ahora mismo. Eros está felizmente en acogida y Tofu ya tiene familia.

A estas alturas quizás os preguntéis "eh, oye... ¿qué pasa con Lucky y Koi? ¿Dónde se han quedado en este viaje vuestros perros?"... Pues les hemos pagado un hotel donde han estado tres días tan ricamente en Combarro, Pontevedra. Ayer les hemos ido a recoger y vinieron como si se hubiesen comido el viaje VIGO-BARCELONA andando... Es agotador hacer un viaje de tantas horas en poco más de 48h pero la satisfacción de saber que lo estás haciendo por estos ángeles es inmensa.

No quisiera despedirme sin antes pediros disculpas por toda esta parrafada y sin agradecer a todas y a cada una de esas personas que forman la familia Galgos 112, en especial a la delegación gallega. Gracias, de corazón.

venres, 14 de setembro de 2018

Galguitis Aguda, enfermedad acuciante


Definitivamente hemos perdido la cabeza. La Galguitis de la que os hablo en este blog es una enfermedad acuciante que nos ha afectado con unha fuerza imparable. Este fin de semana vamos a hacer una locura de viaje solidario... Sí, como lo leéis más de 10h de coche nos esperan con dos galgos que ni siquiera son nuestros, son candidatos a ser adoptados a través de la asociación de la que siempre hablo, Galgos 112.

Por temas que no vienen al caso y que es mejor no desvelar diremos que el primero de nuestros ángles a transportar se llama Sheldon, en lugar de su nombre real para la asociación. Es un galgo mayorcete con una cara muy guapa, es como ver a Koi dentro de unos seis años... Apareció en Galicia y ha estado hasta entonces en continua mejoría respecto a su estado inicial, hoy parece un perrete diferente y es todo un señor amoroso. Tiene sus manías, como cualquier ser vivo... pero se hace querer enseguida.

El segundo es un archiconocido del blog, Torito (Aitor de nombre oficial)... Mi vecino Totoro, un payasete bicolor. Es la tercera vez que lo tenemos en acogida y en verdad os digo que va a ser muy difícil despedirlo. Este perro es puro amor y diversión, la gente con la que ha convivido no ha sabido entenderlo. Hay quien piensa que este galgo necesita una finca enorme para desahogarse pero lo cierto es que no es así. Nosotras vivimos en un piso con Koi y Lucky (y obviamente ahora con Torito) y paseamos mañana, mediodía y tarde. Torito es muy tranquilo y espero que en el sitio a donde va sepan entenderle como nosotras...

No quería que esta entrada se centrara en lo que significa Torito para nosotras ni lo incomprendido que ha sido hasta el momento, pero nos ha tocado tanto la fibra que resulta imposible no ponerse sentimental al mencionarlo. La finalidad de esta entrada compartir con vosotr@s la locura transitoria en la que hemos entrado con nuestra enfermedad favorita y que da título a este blog.

En un fin de semana nos vamos a comer más de dosmil kilómetros por una buena causa, hacerle un favor a la asociación con el transporte solidario. La última vez que hice algo parecido me comí, junto con una responsable de zona, un viaje de Galicia a Logroño. En esta ocasión vamos más allá, ¡desde Galicia hasta Barcelona! Sí, estamos locas... pero esta locura se traduce en amor incondicional hacia estas majestuosas criaturas que son nuestros ángeles con cara de lápiz.

La semana que viene os haré un resumen de este viaje-locura, con fotitos si me lo permiten.

PD: Hoy escribo en castellano para que me entiendan las partes implicadas en este proceso que por suerte o desgracia no pertenecen a mi querida tierra gallega.

mércores, 12 de setembro de 2018

QAMAR

Nome: Qamar (significa lúa en árabe)
Orixe: Torreperogil (Jaén)
Idade: 8 anos e 4 meses (cumple anos o 20 de maio coincidindo co meu irmán maior, así que outro motivo máis para amala con loucura)
Adora: que non lle gusta!? Comer e durmir está entre os seus favoritos. O polo! Cuando estamos cociñando polo é a única vez que se levanta do sofá. Encántanlle os mismos e que lle rasquen a orelliña (xa che da coa pata para indicarcho). Todo o que seña pequeno e peludo a volve tola de felicidade e da voltas coma un tiovivo.
Odia: pois pensándoo moito, a verdade non odia nada. É tan boa que todo lle parece ben. Ainda ten medo de algunha cousa. Creo que o que máis odia é que cante cos cascos postos, pois cando o fago resopla e marcha da habitación. Non sabía que cantara tan mal... vaia...
Nunha palabra: TENRA. Ten uns olliños que cando te mira se che derrite o corazón e che conquista a alma. Así é que ten namorado a todo o mundo que a coñece!

Breve historia: 

Qamar é o nome que lle deu a súa nai de acollido. Ao principio quixemos cambiarllo porque sonaba moi distinto. En canto chegou, na súa xaula nos miramos e dixe "Ola Qamar" e xa non había forma de cambiarlle o nome porque todo o que ela tiña era perfecto e fermoso. Non quixemos saber moito de onde viña nin cando a atoparon, eso era o seu pasado e doía. Xa me bastaba con saber que a atoparon case sen pelo (de feito ten moitos problemas de pel), delgadísima e con dous dedos rotos.

Antes da súa chegada, o memento máis significativo foi cando, estando de viaxe, can que se nos cruzaba alá que me lanzaba a el coma unha tola. Houbo un señor que nos pregunto se tiñamos can, nese momento a resposta era non e o tío recomendounos ter un (sabio consello). E unha última anécdota: cando fixemos a entrevista con Galgos112 recordo que para o noso perfíl había dous galgos que nos encaixaban mellor. Un era Bartolo (ao que lle faltaba a cola) e Qamar (con calvas e problemas de pel). Decidimos a Qamar porque pensamos que se tiña algún problema sería máis difícil que a adoptaron. Agora case me da un patatús se penso nese momento, podería non ter chegado Qamar ás nosas vidas. Siceiramente creo que Qamr danos moito máis do que recibe de calquera de nós.

Palabras de Irene e Familia Qamar



----------- VERSIÓN EN CASTELLANO -----------


Nombre: Qamar (que significa Luna en árabe)
Origen: Torreperogil (Jaén)
Edad: 8 años y 4 meses (20 de mayo es su cumple, que coincide con el de mi hermano mayor, así que otro motivo más para amarla con locura)
Adora: ¡¿qué no le gusta?! Comer y dormir está entre sus favoritos. ¡El pollo! Cuando estemos cocinando pollo es la única vez que se levanta del sofá. Le encantaaaan los mimos y que le rasquen la orejita (ella ya se da con la pata para indicártelo). Todo lo que sea pequeño y peludo la vuelve loca de felicidad y da vueltas como un tiovivo.
Odia:  pues pensandolo mucho, la verdad es que no odia nada. Es tan buena que todo le parece bien. Tiene miedos aún a algunas cosas. Creo que lo que más odia es que cante con los cascos puestos, pues cuando lo hago resopla y sale de la habitación. No sabía que cantara tan mal... Vaya. ...
En una palabra:  TIERNA. Tiene unos ojitos que cuando te mira se te derrite el corazon y te conquista el alma. ¡Así es que ha enamorado a todo el mundo que la conoce!

Breve historia: 

Qamar es el nombre que le dió su mamá de acogida. Al principio, queríamos cambiárselo pues nos sanaba muy distinto. Pero cuando llegó, en su jaula, nos miramos, le dije "hola Qamar" y ya no había forma de cambiarselo pues todo lo que ella tenía era ya perfecto y precioso. No quisimos saber mucho de dónde, cuando ni como la encontraron. Eso era su pasado y nos dolía. Ya me bastaba con saber que la encontraron casi sin pelo (de hecho, tiene muchos problemas de piel), delgadurria y con dos dedos rotos.
Antes de su llegada, el momento más significativo fue cuando, estando de viaje, perro que veía ahí me tiraba yo a por él como una loca. Hubo un señor que nos preguntó si teníamos perro. En ese momento la respuesta fue no y el señor nos recomendó tener uno (sabio consejo).Una última anécdota: cuando hicimos la entrevisa recuerdo que para nuestro perfil había dos galgos que nos encajaban mejor. Uno era Bartolo (al que le faltaba el rabo) y Qamar (con calvitas y con problemas de piel). Nos decidimos por Qamar porque pensamos que si tenía algún problema, sería más dificil que la adoptaran. Ahora me da un patatús si pienso en ese momento, podría no haber llegado a nuestras vidas. Sinceramente creo que Qamar nos da mucho más de lo que recibe de cualquiera de nosotros.

Palabras de Irene y familia Qamar

mércores, 5 de setembro de 2018

VIENA


Nome: Viena
Orixe: Jaén
Idade: 2 anos
Adora: cheirar todo, xogar coa súa dona Mónica, dormir, o sofá e os seus xoguetes (en especial unha tartaruga de peluche que ten, desas que fan ruido) e por suposto que lle den mimos
Odia: nada que se saiba
Nunha palabra: bondade

Breve historia:

Cóntannos de Viena que é toda bondade e medo a que lle fagan dano. Ao principio, cando chegou, tiña motísimo medo aos cans e algunhas persoas, non podía durmir soa e tampouco podía quedarse soa na casa. Pasados uns meses, gracias á axuda de Ramalladas, a súa familia puido comprender as súas necesidades e contribuir a que hoxe sexa outra. Agora o de durmir e quedar soa está solucionado, a súa dona pode entrar e saír da casa sen preocuparse porque Viena vaia estar mal.  Cada mañá entra na habitación a despertar a Mónica con un bico, dende que se coñecen a súa dona espera de mellor humor. A relación de Viena con outros cans mellorou moito, sigue tendo algún medo pero avanza cada día un pouco máis. É unha cadela excelente, obedece tanto dentro como fora de casa, os seus ollos falan sen palabras e sabemos de moi boa tinta que a súa dona Mónica está orgullosa de Viena e que dende que ambas conviven as súas vidas melloraron sustancialmente. Segundo palabras textuais de mónica "apórtame algo que non podo describir, que non o fai ningún ser humano" e ademáis "a partir de agora non sólo existen os cans, hai cans e hai galgos".


----------- VERSIÓN EN CASTELLANO: -----------

Nombre: Viena
Origen: Jaén
Edad: 2 años
Adora: olfatear todo, jugar con su dueña Mónica, dormir, el sofá y sus juguetes (en especial una tortuga de peluche que tiene, de esas que hacen ruido) y por supuesto que le den mimos.
Odia: nada que se sepa
En una palabra: bondad

Breve historia:

Nos cuentan de Viena que es toda bondad y miedo a que le hagan daño. Al principio, cuuando llegó, tenía muchísimo miedo a los perros y algunas personas, no podía dormir sola y tampoco podía quedarse en casa sin gente. Pasados unos meses, gracias a la ayuda de Ramalladas, su familia pudo comprender sus necesidades y contribuír a que ho sea otra perra. Ahora lo de dormir y quedarse sola está solucionado, su dueña puede entrar y salir de casa sin preoucparse de que Viena vaya a estar mal. Cada mañana entra en la habitación a despertar a Mónica con un beso, desde que se conocen su dueña despiera de mejor humor. La relación de Viena con otros perros mejoró mucho y sigue teniendo algún miedo pero cada día avanza un poco más. Es una perra excelente, obedece tanto dentro como fuera de casa, sus ojos hablan sin palabras y sabemos de buena tinta que su dueña Móniac está super orgullosa y que desde que ambas conviven sus vidas mejoraron sustancialmente. Según palabras textuales de Mónica "me aporta algo que no puedo describir,que no me puede aportar ningún humano" y además "para mí a partir de ahora no sólo existen los perros. Hay perros y hay galgos."

sábado, 25 de agosto de 2018

Post-vacacional

O verán ainda non rematou mais a "volta ao cole" está á volta da esquina... O verán 2018 vaise ir despedindo con moitas novidades e bos momentos, outros non tanto... Centrémonos no bo. Este ano puiden coñecer un anxo con cara de lápiz de dúas cores, blanco e negro, un paiaete mimoso ao que lle encanta facer o tonto para gañar mimos... Sabedes por onde vou? Si, Torito... Aitor para Galgos 112.

Torito foi devolto dúas veces tras ser adoptado, o cabreo que collemos na súa casa de acollida foi monumental. Sen entrar en detalles a responsable de zona de La Rioja meteu a pata ata o fondo con esta adopción fallida, non quero entrar a calificar a esta persoa pero direi que me fixo sentir moi mal. Como quedamos en que iamos centrarnos no bo teño que informar que Torito está novamente en Galicia, contento e feliz coma unha lombriz... eso é o bonito das cousas, que maila que non sempre van ben hai un can que non se queda traumatizado.

Na viaxe de rescate a Logroño para recuperar a Torito, trouxemos a dous galgos máis que está adoptados a día de hoxe en Vigo:
  • Bahía, unha galga xoven preciosa de tres patas que comparte piso con outra cadela, dous gatos e dúas humanas. Ten medo da xente pero na casa é todo un amor .
  • Phoenix, un avó canoso como Koi, ao que decidiron despachar despois de 10 anos adoptado, move a cola coma se fose un helicóptero e convive con outra caralápiz Galia.

Por outra banda, falando do George Clooney dos galgos, Koi foi visitado pola responsable de zona de Alicante, lugar do que provén. Quedamos, como é habitual en Galicia, a redor dunha mesa con comida e moita xente, moi bo rollo e uns cantos bichos de catro patas. Este reencontro produceuse xusto despois dunha viaxe a Portugal onde nos reencontramos coa nosa primeira acollida, Penny. Cantas emocións, canta alegría ver a outra cara de lápiz sen traumas no seu hábitat natural, xogando con Lucky como o fixera o outubro pasado. Case se me saltan as bágoas de alegría.

E na casa de miña nai, ademáis de Peta (a pequena sin raza de tres patiñas) entrou en acollida outro can, o pequeno Tomasín (alias Seguritas), que finalmente se quedará a vivir alí felizmente adoptado.

E por agora me despido con estas novas desta entusiasta dos Galgos e dos animáis en xeral pero que padece un caso agudo de Galguitis. Próximamente irei presentando a cada membro da familia, tamén aos de Galgos 112 Galicia.

martes, 19 de xuño de 2018

Mi vecino Totoro

Esta semana pasada un novo foco de infección apareceu nas nosas vidas, Aitor é unha cepa de Galguitis aguda extremadamente agresiva, con tan só miralo 2s xa estás contaxiad@. Esta enfermidade vai camiño de pandemia porque ata se transmite por redes sociais e móbil, se ves unha foto estás perdid@, se miras un vídeo morrerás de amor...


Encántame chamarlle a Aitor, "Mi vecino Totoro", "Torete" ou "Torito"... el foi encontrado en Sevilla e estivo nunha residencia ata que se foi de acollida a Tarragona para convivir con Mayte e familia. Torito é un can 10, un verdadeiro carameliño... Enseguida contaxiou de Galguitis a quen o coñeceu e non tardou moito e atopar unha casa en Vigo... O que pasou a continuación é de xulgado de garda...



A suposta familia guai que o adoptaba estaba disposta (ou eso dicían) a asumir o reto de deixarse contaxiar por Aitor. Se ve nos seus corazóns non había sitio para un virus tan molón como é a Galguitis... Devolveron ao can en unha semana porque non souberon afrontar un percance entre can e gato (sen males maiores)... Preferiron manter ao neno da familia nunha burbulla de luz e color antes que explicarlle que un gato enfadado bufa e un can ladra... Vía rápida, chamada telefónica a Rechi (delegada de G112 en Galicia) e como se un RMA (siglas inglesas que significan Return Merchandise Authorization -Autorización de Retorno de Mercancía-) se tratara: "queremos devolver ao can".



Ninguén entendeu nada e sen dubidar eu e a miña parella, enfermas terminais de Galguitis ofrecemos acollida ao Torete. Dende o minuto 1, por non dicir antes, gañouse un oco nas nosas vidas e na de algún membro máis do grupo de persoas afectadas pola Galguitis 112 en Galicia. Somos unha secta canina na que nos retroalimentamos de amor polo galgos e asumimos que desta enfermidade, unha vez se entra, non se pode saír.



Estoume dando conta de que hai xente inmune aos encantos de un paiaso bicolor, probablemente o que alberguen no corazón sexa xeo e non sinta máis mundo que o seu propio cu... non cabe outra explicación, Aitor non merecía ser devolto como unha mercadoría defectuosa se tratase... é un can perfecto: amigable, cariñoso, xogueton, feliz, besucón, activo e tranquilo á vez, sociable con todo canto bicho poidas imaxinar, delicado cos nenos, paiaso, torpón, gracioso... so se me ocorren adxectivos bos... de verdade que canto máis o penso menos o entendo...



Non se pode ser moi boa xente cando abandonas un can destas caracterísitcas sen escrúpulos, cando despois de escoitar a historia de maltrato dos galgos en España decides adoptar e devolver un can rescatado coma un obxecto... Non o entendo! Dame rabia pensar en casos como os de Aitor pero este Torete está con nós na casa e dóeme a alma... Sei que o seu destino é ser feliz e por eso non podía estar con esta "xente" (se se lle pode chamar eso)... el merece un final feliz para o seu conto, como o de Koi, o de Penny, e o de tantos outros... Espero que o karma faga o seu traballo e lle devolva á xente o que vai sementando por aí...



O meu veciño Totoro, un personaxe xenial... Pronto vai ser feliz no seu fogar definitivo, con unha familia que o queira por encima de todo, como o queremos hoxe nós. O día que marche vai ser duro, pero nos quedará a satisfacción de ter axudado a outro galgo a atopar o seu destino, igual que o fixemos con Penny.