Amosando publicacións coa etiqueta versión castellano/gallego. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta versión castellano/gallego. Amosar todas as publicacións

mércores, 14 de novembro de 2018

PHOENIX

Phoenix acaparando sofá.

Nome: Phoenix
Orixe: Valencia
Idade: 13 anos
Adora: Pasear, durmir e comer
Odia: a noite e sentirse so
Nunha palabra: avó

Breve historia: 

Pensamos que o noso puzzle estaba xa completo coa adopción de Galia, pero non! Phoenix é un can que foi devolto á asociación Galgos 112 despois de 10 anos adoptado en Valencia,  ao parecer el xa non encaixaba nos plans de vida da que foi a súa "familia" (imos obviar pronunciarnos ao respecto). Foi un frechazo! Este galgo chegou en condicións de descoido, daba a sensación que fora sacado dun trasteiro tras 10 anos alí metido. Dende o minuto 1 adaptouse perfectamente ás nosas vida. Como bo galgo é un acaparador de sofá, encántalle pasear e maila a súa idade fai piruetas dando voltas sobre si mesmo da alegría que lle produce saír na compaña da súa familia. Cando chega a hora de comida é adorable... Non lle gusta nada a noite, síntese inseguro no patio cando o sacamos a facer o último pis do día e a súa teima é tratar de escaparse se te despistas (é como se temera que o foramos a deixar alí tirado coma un trasto vello). Hoxe vive feliz con unha FAMILIA de verdade que o adora e fai moi bo equipo coa súa irmá Galia, que gracias a el parece socializar máis coas persoas... Son tan adorables! Obviamente somos unhas vítimas máis desta marabillosa enfermidade de Galguitis Aguda... Ecnántanos!

María e familia


----------- VERSIÓN EN CASTELLANO -----------

Nombre: Phoenix
Origen: Valencia
Edad: 13 años
Adora: Pasear, dormir y comer
Odia: la noche y sentirse sólo
En una palabra: abuelete

Breve historia:

Pensamos que nuestro puzzle ya estaba completo con la adopción de Galia, pero no! Phoenix es un perro que fue devuelto a la asociación Galgos 112 después de 10 años adoptado en Valencia, al parecer no encajaba en los planes de vida de la que fue su "familia" (vamos a obviar pronuncarnos al respecto). ¡Fue un flechazo! Este galgo llegó en condiciones de descuido, daba la sensación que fuera sacado de un trastero tras 10 años allí metido. Desde el minuto 1 se adaptó perfectamente a nuestras vidas. Como buen galgo es un acaparador de sofá, le encanta pasear y pese a su edad hace piruetas dando vueltas sobre sí mismo de la alegría que le produce salir en compañía de su familia. Cuando llega la hora de comer es adorable... No le gusta nada la noche, se siente inseguro en el patio cuando lo sacamos a hacer el ultimo pis del día y su obsesión es escaparse si te despistas (es como si temiera que lo fuésemos a dejar allí tirado cual trasto viejo). Hoy vive feliz con una FAMILIA de verdad que lo adora y hace muy buen equipo con su hermana Galia, que gracias a él parece socializar más con las personas... ¡son tan adorables! Obviamente somos unas víctimas más de esta adorable enfermedad Galguitis Aguda... ¡Nos encanta!

María y familia

sábado, 3 de novembro de 2018

COOPER Y GRETA

Hoxe temos una dobre presentación! / ¡Hoy tenemos una doble presentación!
Izda GRETA / Dcha COOPER
Nomes: Cooper e Greta
Orixe: Linares, Jaén (ambos)
Idade: 4 aniños (ambos)
Adoran:
Cooper adora durmir, os mimos, xogar con nen@s e comer (nesta orde).
Greta adora comer, xogar con outros cans e nenos, revolcarse e bañarse na praia e dormir (tamén por esta orde).
Odian:
Cooper odia a auga.
Greta odia os garaxes e os espazos escuros e cerrados con portas metálicas (vaia, que curioso! Non?)
Nunha palabra:
Cooper é un galán e a delicadeza feita can.
Greta é un "bulldozer pizpirieto", imaxinádela?
Breve historia:


Cooper apareceu en Linares vagando polas rúas coa súa pata dianteira rota. Polo visto o seu dono vendoulla e o abandonou á súa sorte porque xa non lle sería para cazar. Cando o atoparon, a súa patiña xa soldara e quedara con unha deformidade que era difícil de poerar. Estivo nunha casa de acollida ata que pasou a unha das residencias da asociación. Alí estuvo outros seis meses convivindo de marabilla con outros galgos, ata decidimos que eriamos que formase parte das nosas vidas en Galicia e adoptámolo hai algo máis de ano e medio.

Dende o primeiro día que chegou á casa roubounos o corazón (e o sofá, claro), pero non o cambiariamos por nada. Ao principio tiña medo dos ruidos fortes e dos homes con gorra e bastón (tamén moi curioso)... pero pouco a pouco se foi facendo ao barrio e maila todo pasea todo estirado pola rúa buscando mimos e caricias de nenos e veciños que se acercan a saludalo. É un galgo nobre, bo e sensible. Non molesta. Non te enteras de que está. Sempre atento ao que fas, é coma unha bailarina coa súa "patiña de pau". Pasea con Greta, a súa compañeira, coma galán de cine polas rúas estirando o peito e mostrando a súa bleza. É guapísimo (que vou a dicir eu, claro)...

Greta apareceu tamén por unha rúa de Linares con outra galga, vagando perdida e famélica. Unha cica da asociación recolleuna e a tivo na súa casa de acollida ata que decidimos que, coma Cooper era un galgo tan bo, queriamos que tivera unha compañeira. Greta era unha galga moi medosa que precisaba do carácter tranquilo e estable de outro galgo para convivir e aprender que os humanos non son todos malos. Así foi coma despois de un  ano de que Cooper chegara ás nosas vidas e nos contaxiase desta enfermidade dos galgos, "Galguitis Aguda" (creo que lle chaman), Greta pasou a formar parte da nosa familia. Ao principio tiña moit medo de todas as persoas adultas. Só se deixaba acariñar por nenos. Pouco a pouco foi aprendendo que non van a facerlle dano e agora é a princesa do barrio xunto co seu galán. Ainda ten algo de medo dos descoñecidos, sobre todo dos homes, pero pouco a pouco o está superando e encántalle xogar con outros cans e nenos, sobre todo se teñen bocata. Na casa é moi obediente e educada, ainda que é algo patosa, sobre todo cando oe que chegas e te ven recibir coma un elefante nunha cacharrería. Non pode reprimir a súa ledicia e te atropela literalmente. Na pria corre coma unha bala e métese na auga ata o pescozo, desfrutando da súa liberdade e do amor que lle damos, ainda que ela nos da a nós moitísimo máis...

Cooper e Greta son o mellor que nos pasou con diferencia. Somos felices de telos connosco e de que nos escolleran como familia humana. Porque eu creo, como deicen pora í, que son eles os que nos escolle a nós e non teño ningunha dúbida. E por suposto gracias a GAlgos 112 pola gran labor que fan con eles e facer posible que hoxe Cooper e Greta formen parte da nosa familia.

María S. e familia
----------- VERSIÓN EN CASTELLANO ----------- 
Nombres: Cooper y Greta
Origen: Linares, Jaén (ambos)
Edad: 4 añitos (ambos)
Adoran: 
Cooper adora dormir, los mimos, jugar con niños y comer (en este orden).
Greta adora comer, jugar con otros perros y con niños, revolcarse y bañarse en la playa, y dormir (también en este orden).
Odian: 
Cooper odia el agua. 
Greta odia los garajes y los espacios oscuros y cerrados con puertas metálicas (¡vaya, qué curioso! ¿No?).
En una palabra: 
Cooper es un Galán y la delicadeza hecha perro.
Greta es un “Bulldozer pizpirieto”, ¿os la imagináis?



 Breve historia:

Cooper apareció en Linares, vagando por las calles con su pata delantera rota. Por lo visto su dueño se la vendó y lo abandonó a su suerte porque ya no le servía para cazar. Cuando le encontraron, su patita ya había soldado y se le había quedado con una deformidad que era muy difícil operar. Estuvo en una casa de acogida hasta que pasó a una de las residencias de la asociación. Allí estuvo otros seis meses conviviendo de maravilla con otros galgos, hasta que decidimos que queríamos que formase parte de nuestras vidas en Galicia y le adoptamos, hace algo más de año y medio.

Desde el primer día que llegó a casa nos robó el corazón, (y el sofá, claro), pero no lo cambiaríamos por nada. Al principio tenía miedo de los ruidos fuertes y de los hombres con gorra y bastón… (¡también muy curioso!), pero poco a poco se fue haciendo al barrio y ahora pasea todo estirado por la calle buscando los mimos y caricias de los niños y vecinos que se acercan a saludarle. Es un galgo noble, bueno y sensible. No molesta. No te enteras de que está. Siempre atento a lo que haces, es como una bailarina con su “patita de palo”. Pasea con Greta, su compañera, cual galán de cine por la calle, estirando el pecho y mostrando su belleza. Es guapísimo. (que voy a decir yo, claro).

Greta apareció también en una calle de Linares con otra galga, vagando perdida y famélica. Una chica de la asociación las recogió y la tuvo en su casa de acogida hasta que decidimos que como Cooper era un galgo tan bueno, queríamos que tuviese una compañera. Greta era una galga muy miedosa y necesitaba del carácter tranquilo y estable de otro galgo para convivir y aprender que los humanos no son todos malos. Así fue como un año después de que Cooper entrase en nuestras vidas y nos contagiase de la enfermedad esa de los galgos, “galguitis aguda” creo que la llaman, Greta pasó a formar parte de nuestra familia. Al principio tenía mucho miedo de todas las personas adultas. Sólo se dejaba acariciar por los niños. Poco a poco fue aprendiendo que no van a hacerla daño y ahora ya es la princesa del barrio junto a su galán. Todavía tiene algo de miedo de los desconocidos, sobre todo de los hombres, pero poco a poco lo está superando y le encanta jugar con otros perros y con niños, (sobre todo si tienen un bocata). En casa es muy obediente y educada, aunque un poco patosa, sobre todo cuando te oye llegar y te viene a recibir como un elefante en una cacharrería. No puede reprimir su alegría y te arrolla literalmente. En la playa corre como una bala y se mete en el agua hasta el cuello, disfrutando de su libertad y del amor que le damos, aunque ella nos da a nosotros muchísimo más.

Cooper y Greta son lo mejor que nos ha pasado con diferencia. Somos felices de tenerles con nosotros y de que nos hayan escogido como su familia humana. Porque yo creo, como dicen por ahí, que son ellos los que nos escogen a nosotros, no tengo ninguna duda. Y por supuesto, gracias a Galgos 112 por la gran labor que hacen con ellos y hacer posible que hoy Cooper y Greta formen parte de nuestra familia.

María S. y familia

martes, 23 de outubro de 2018

AMALIA

Amalia, unha beleza negra.

Nome: Amalia
Orixe: Dos Hermanas, Sevilla
Idade: 5 anos
Adora: os mimos e os paseos
Odia: quedar soa na casa
Nunha palabra: adorable

Breve historia: 
 
Amalia chegou á nosa casa hai xa case tres anos porque o peque da familia botaba moito de menos a Zas, o seu compañeiro de 4 patas que marchara a vivir unha nova vida á súa estreliña. Non quixemos coñecer a súa vida anterior porque para nós Amalia tiña que empezar unha nova vida feliz coa súa nova familia. Creemos siceiramente que agora é feliz. Os primeiros días só quería estar no xardín tumbada ao sol, pero pouco a pouco convencémola de que na casa ía estar moito mellor. Agora encántalle estar con nós e está moi tranquila cando nos escoita falar. Sabe que sempre vai estar moi protexida. Gústalle moito correr pola praia, xogar con outros cans e sobre todo os mimos que lle da o peque (ainda que ás veces se pon algo pesado). Como boa galga adora durmir no sofá e estar sempre acompañada, é unha máis da nosa familia e por iso A ADORAMOS!

Gloria e familia


----------- VERSIÓN EN CASTELLANO -----------


Nombre: Amalia
 Origen: Dos Hermanas, Sevilla
Edad: 5 años
Adora: los mimos y los paseos
Odia: quedarse en casa sola
En una palabra: adorable

Breve historia: 

Amalia llegó a nuestra casa hace casi tres años porque el peque de la familia echaba mucho de menos a Zas, su compañero de 4 patas, que se había ido a su estrellita a vivir una nueva vida. No quisimos conocer su vida anterior, porque para nosotros, Amalia tenía que empezar una nueva vida feliz con su nueva familia. Creemos sinceramente que ahora es feliz. Los primeros días solo quería estar en el jardín tumbada al sol, pero poco a poco la convencimos de que en casa iba a estar mucho mejor. Ahora le encanta estar con nosotros y está muy tranquila cuando nos escucha hablar. Sabe que siempre va a estar muy protegida. Le gusta mucho correr por la playa, jugar con otros perros y sobre todo los mimos que le da el peque (aunque a veces se pone un poco pesado). Como buena galga adora dormir en el sofá y estar siempre acompañada, es una más de nuestra familia y por eso LA ADORAMOS.

Gloria y familia

xoves, 18 de outubro de 2018

PENNY

Penny, 2017
Penny, agosto 2018 (igual de loca pero algo más grande)

Nome: Penny (Menny) 
Orixe: Nigrán, Pontevedra
Idade: 1 ano e medio 
Adora: facer tonterías, xogar a perseguir a algún can (en especial ao seu irmán de acollida Lucky), chapotear na augad os charcos ou dos barreños 
Odia: non o sei con seguiridad 
Nunha palabra: MALUCA (tola en portugués) 

Breve historia: 

Penny, a diferencia da maioría dos nosos caralápiz, apareceu en Nigrán (Pontevedra) como non é nada habitual atopar galgos abandonados en Galicia, sospeitamos que podía ser de algunha familia xitana ambulante que a perdeu ou deixou atrás ao pasar o periodo estival. Cando apareceu tiña uns 7-8 meses e Galgos 112 fíxose cargo da criaturiña, precisaba unha casa de acollida mentres pasaba o protocolo veterinario que garante o bo estado de saúde do animal ata a súa esterilización e posterior búsqueda de familia... a "enferma" que escribe estas palabras e a súa consorte non o pensaron moito e ofrecéronse... 

 Penny pasou un mes na nosa casa xunto con Lucky e Koi e nese tempo entendemos perfectamente o aviso que nos fixera Rechi (delegada de Galgos 112) no seu momento do que significa ter un galgo cachorro. Se un can "normal" como é Lucky é movido con 8 meses, Penny a esa idade era como ter cinco Luckys! Menos mal que tiñamos opción de irnos a unha finca cerrada para que corretease e desfogase toda esa enerxía galguil... 

Penny, ademáis de moito tempo, roubounos o corazón... esa cariña de lápiz a raías con un triángulo branco encima do nariz é para comela... Pronto apareceron en escea a que é hoxe a súa familia, Ana e Ze... desexaban unha cadela xoven para suplir a falta da súa galga Cora e darlle así unha nova irmá ao que a día de hoxe é o compañeiro de Penny, Kabul. Ana e Ze dende Portugal contactaron coa asociación e Penny encaixoulles ás mil marabillas, poucos días despois da aceptación do compromiso que supón adoptar a un galgo viñeron a buscala. Amor a primeira vista, Penny co matrimonio portugués e viceversa... Hoxe Penny vive entre Coímbra e o Algarve co seu irmá canino Kabul, un senior moi sensato e fermoso, xoga con outros cans na hípica onde traballa Ze e veranea en Praia Galé. Este verán fumos a visitar a esta familia tan adorable e comprobamos que Penny, hoxe Menny, é unha galguiña feliz e segue igual de tola que cando viveu con nós. Sempre será a nosa primeira acollida e como tal o noso primeiro amor transitorio... Ana e Ze queren á súa familia por encima de todo maila que nunha ocasión Penny case lles desmonta a casa rompendo papeis, arañando sofá e vaciando unha botella de aceite no salón... Pero como a propia Ana di "como vou ser dura con con esa cariña quen pon?", sei de xente que por bastante menos devolveu a un can adoptado (léase Torito)... E xa pasou case un ano dende que Penny se foi a vivir a Portugal... que recordos máis fermosos produce pensar que agora está na mellor casa que lle podía tocar!

 Lupi, Lucy, Koi e Lucky 


----------- VERSIÓN EN CASTELLANO ----------- 


 Nombre: Penny (Menny) 
Origen: Nigrán, Pontevedra 
Edad: 1 año y medio 
Adora: hacer tonterías, jugar a perseguir a algún perro (en especial a su hermano de acogida Lucky), chapotear en los charcos o barreño 
Odia: no lo sé con seguridad 
En una palabra: MALUCA (loca en portugués) 

Breve historia:


Penny, a diferencia de la mayoría de nuestros caralápiz, apareción en Nigrán (Pontevedra)... como no es nada habitual encontrar galgos abandonas en Galicia, sospechamos que podía ser de alguna familia gitana ambulante que la perdió o la dejó atrás al pasar el periodo estival. Cuando apareció tenía unos 7-meses y Galgos 112 se hizo cargo de la criatura, necesitaba una casa de acogida mientras pasaba el protocolo veterinario que garantiza el buen estado de salud del animal hasta su esterilización y posterior búsqueda de familia... la "enferma" que escriba estas palabras y su consorte no lo pensaron mucho y se ofrecieron

Penny pasó un mes en nuestra casa junto con Lucky y Koi y en ese tiempo entendimos perfectamente el aviso que nos hiciera Rechi (delegada de Galgos 112) en su momento de lo que significa tener un galgo cachorro. Si un perro "normal" como es Lucky es movido con 8 meses, Penny a esa edad ¡era como tener cinco Luckys! Menos mal que teníamos la opción de irnos a una finca cerrada para que corretease y desahogara toda esa energía galguil...

Penny, además de mucho tiempo, nos robó el corazón... esa carita de lápiz a rayas con un triángul blanco encima de la nariz es para comérsela... Pronto aparecieron en escena la que hoy es su familia, Ana y Ze... deseaban una perrita joven para suplir la falta de su galga Cora y darle así una nueva hermana al que a día de hoy es el compañero de Penny, Kabul. Ana y Ze desde Portugal contactaron con la asociación y Penny les encajó a las mil maravillas, pocos días después de la aceptación del compromiso que supone adoptar a un galgo vinieron a buscarla. Amor a primera vista, Penny con el matrimonio portugués y viceversa... Hoy Penny vive entre Coímbra y el Algarve con su hermano canino Kabul, un senior muy sensato y hermoso, juega con otros perros en la hípica donde trabaja Ze y veranea en Playa Galé.

Este verano fuimos a visitar a esta familia tan adorable y comprobamos que Penny, hoy Menny, es una galguita feliz y sigue igual de loca que cuando vivía con nosotras. Siempre será nuestra primera acogida y como tal nuestro primer amor transitorio... Ana y Ze quieren a su familia por encima de todo pese a que en una ocasión Penny casi les desmonta la casa rompiendo papeles, arañando sofá y vaciando una botella de aceite en el salón... Pero como sus propios dueños dicen "¿como vamos a ser duros con esa carita que pon? ¡Es imposible!", sé de gente que por bastante menos devolvió a un perro adoptado (léase Torito o Phoenix)... Y ya papsó casi un año desde que Penny se fue a vivir a Portugal... qué recuerdos más hermosos produce pensar que ahora está en la mejor casa que le podía tocar.

Lupi, Lucy, Koi y Lucky 

mércores, 17 de outubro de 2018

BAHÍA


Nome: Bahía 
Orixe: Linares, Jaén 
Idade: 3 anos 
Adora: xogar e o sofá 
Odia: os grupos de xente de máis de dúas persoas, os ruídos 
Nunha palabra: tripata 

Breve historia: 

Bahía foi atopada en Linares con unha pata dianteira en moi mal estado que non se puido recuperar, tivéronlla que amputar e maila eso fai vida normal: corre, salta xoga... coma se tivese catro patiñas. Na súa vida debeu sufrir moito porque lle custa confiar nas persoas e non se deixa acariciar, ten medo ata do vento e cando baixamos á rúa se ve un grupo de xente de dúas o máis persoas entra en pánico e trata de cobixarse detrás das nosas pernas. Ás veces temos que esperar a que a acera se despexe de xente para poder seguir coa nosa marcha. 

Leva tres meses con nós e, maila que queda moito camiño para recuperarse, na casa é súperxoguetona e encántalle trabarlle aos gatos, tenos fritos de tanto cachondeo. Con nós xoga moito e encántalle darnos pequenos bocadiños de amor. Cando pilla algo pola casa e o desfai despois pon cara de boa como de non ter roto un prato na súa vida. Adora xogar meténdose baixo as mantas ou con outros cans e como bo galgo o sofá é o seu trono e ela é a raíña. Danlle medo os pés das persoas (con ou sen calzado), a xente na rúa, os ruídos... esperamos de todo corazón de que pouco a pouco e con moita paciencia e amor se lle vaian pasando estes medos... 

Palmi e Eva 

 ----------- VERSIÓN EN CASTELLANO ----------- 

 Nombre: Bahía 
Origen: Linares, Jaén 
Edad: 3 años  
Adora: jugar y el sofá
Odia: los grupos de gente de más de dos personas, los ruidos... 
En una palabra: tripata 

Breve historia: 

Bahía fue encontrada en Linares con una pata delantera en muy mal estado que no se pudo recuperar, se la tuvieron que amputar pero pese a ello hace una vida normal: corre, salta, juega... como si tuviese cuatro patitas. En su vida debió sufrir mucho porque le cuesta confiar en las personas y no se deja acariciar, tiene miedo hasta del viento y cuando bajamos a la calle si ve a un grupo de gente de dos o más persoas entra en pánico y se intenta cobijar detrás de nuestras las piernas. A veces tenemos que esperar a que la acera se despeje de gente para poder seguir con nuestra marcha. 

Lleva tres meses con nosotras y, aunque todavía queda mucho camino para recuperarse, en casa es súper juguetona y le encanta mordisquear a los gatos, los tiene fritos de tanto cachondeo. Con nosotras juega muchísimo y le encanta darnos pequeños mordisquitos de amor. Cuando pilla algo por casa y lo destroza después pone carita de buena como de no haber roto un plato en su vida. Adora jugar metiéndose bajo las manta o con otros perros y como buen galgo el sofá es su trono y ella es la reina. Le dan miedo los pies de las personas (con o sin calzado), la gente en la calle, los ruidos... esperamos de todo corazón que poco a poco y con mucha paciencia y amor se le vayan pasando estos miedos. 

Palmi y Eva

xoves, 4 de outubro de 2018

PONCHO


Nome: Poncho
Orixe: Linares, Jaén
Idade: 3 anos
Adora: salir ao seu paseo polo monte e apoderarse do sofá antes que os meus outros cans
Odia: a choiva e meterse na auga
Nunha palabra: amoroso e mimosísimo 

Breve historia: 

Non sei nada da súa vida anterior que imaxino triste como a de case todos os cans explotados ou abandonados. A súa boa vida empza agora e esa é a realmente importante. Chegou a min cando unha das miñas tres cadelas (a miña Billy adorada) estaba enferma. 

O caracter amoroso de Poncho con ela foi extraordinario maila que temía que a mastina Billy se impuxera... pero é difícil impoñerse a un Poncho sumiso e que non lle discute sequera ao meu caniche malhumorado.É un pillabán cando podo, pero cada vez menos, e cando fai algo malo se autocastiga na súa mantiña poñendo cariñas. A anécdota favorita da xente é cando saiu polo portalón da casa e desapareceu un longo rato... eu co coche buscándoo cando o vexo vir con unha galiña na boca que trouxo a modo de agasallo. El viña todo feliz co súa coliña en alto...

A súa alegría ao verme coa roupa de ir aos campiños é contaxiosa e fai que todos saiamos da casa ainda máis contentos.Así é el! Sempre contento, saltando e dando xiros no aire ao recibirnos ou mesmo cando saco a correa. Busca mimos de todos e usando as camas dos outros cans trata de indicarnos que el xa ten un sitio na familia. E certo é que el xa ten un sitio na nosa casa e por suposto nos nosos corazóns.

Puri e familia


----------- VERSIÓN EN CASTELLANO -----------



Nombre: Poncho
Origen: Linares, Jaén
Edad: 3 años
Adora: salir a su paseo por el monte y apoderarse del sofá antes que mis otros perros
Odia: la lluvia y meterese en el agua
En una palabra: amoroso y mimosísimo

Breve historia:

No sé nada de su vida anterior que imagino triste como la de casi todos los perros explotados o abandonados. Su buena vida empieza ahora y esa es la realmente importante. Llegó a mi cuando una de mis tres perris, mi Billy adorada, estaba malita. 

El carácter amoroso de Poncho con ella ha sido extraordinario. Yo temía que mi mastina Billy se impusiese, pero es dificil imponerse a un Poncho sumiso y que no le discute, ni siquiera a mi caniche malhumorado. Es ladronzuelo cuando puede, pero cada vez menos, y cuando hace algo malo se autocastiga en su mantita poniendo caritas. 

La anécdota favorita es la de cuando salió por el portalón de casa y desapareció un rato largo... yo con el coche buscando cuando lo veo venir con una gallina en la boca a modo de regalo!! Él venía todo feliz con su rabito en alto. Su alegría al verme con la ropa de ir a los campitos hace que todos salgamos de casa aún más contentos.

Así es él! Siempre contento, saltando y dando giros en el aire al recibirnos o mismo cuando saco su correa. Busca mimos de todos y usa las camas de todos los otros perros trantando de indicarnos que él tiene un sitio en la familia . Y cierto es que él ya a tiene su sitio en nuestra casa y por supuesto en nuestros corazones.

Puri y familia

mércores, 3 de outubro de 2018

SATÉN


Nome: Satén
Orixe: Dos Hermanas, Sevilla
Idade: 4 aniños recén cumpridos o día 1 de outubro
Adora: os mimos por encima de todo, o sofá e comer (non deixes nada ao seu alcance porque é un ladronzuelo)
Odia: as escobas, fregonas, bastóns... (danlle moito medo)
Nunha palabra: teñen que ser dúas, mimoso e alocado

Breve historia:

Satén apareceu atado xunto á súa irmá Seda a un quitamedos de unha autovía en Dos Hermanas (Sevilla) ata que unha rapaza os veu e deu o aviso. Pasou tres meses nunha residencia e tres semanas en Tarragona coa súa familia de acollida coa que seguimos a ter relación.

Un documental despertou o meu interese sobre os galgos pero non foi ata pasados uns anos cando ao atoparnos paseando un día con un galgo recén adoptado coñecemos a súa historia e a miña filla Claudia, de cinco anos, deume o empurrón que precisaba para tomar unha das mellores decisións da miña vida.

Que longa a espera ata que chegou a casa e que emocion ver como pouquiño a pouco Satén ía confiando máis en nós. Só os que padecemos esta marabillosa "galguitis aguda" o que supón ese momento no que por primeira vez te busca no sofá para apoiarse en ti. Satén non é o típico galgo delicado, el é unh galgazo que che da amor toooodo o rato e os seus recibimimentos son sempre moi intensos... todo alegría! Pode pasar horas e horas no sofá, pero nunca faltan os seus momentos de loucura de comezar a correr por toda a casa tirando os seus xoguetes ao aire e movendo o seu rabiño feliz. É un paiasete mimoso.

Dalia e familia

----------- VERSIÓN EN CASTELLANO -----------

Nombre: Satén
Origen: Dos Hermanas, Sevilla
Edad: 4 añitos recién cumplidos el día 1 de octubre
Adora: los mimos por encima de todo, el sofá y comer (no te dejes nada a su alcance porque es un ladronzuelo)
Odia: las escobas, fregonas, bastones... (le dan mucho miedo)
Nunha palabra: tienen que ser dos, mimoso y alocado

Breve historia:

Satén apareció atado junto a su hermana Seda a un quitamiedos de la autovía en Dos Hermanas (Sevilla) hasta que una chica los vio y dio aviso. Pasó tres meses en una residencia y tres semanas en Tarragona con su familia de acogida, con la que seguimos teniendo relación.

Un documental había despertado mi interés sobre los galgos pero no fue hasta pasados unos años cuando nos encontrarnos paseando un día con un galgo recién adoptado conocemos su historia y mi hija Claudia, de cinco años, me dio el empujón que necesitaba para tomar una de las mejores decisiones de mi vida.

Qué larga la espera hasta que llegó a casa y qué emoción ir viendo como poquito a poco Satén iba confiando más en nosotros. Sólo los que padecemos esa maravillosa "galguitis aguda" sabemos lo que supone ese momento en el que por primera vez te busca en el sofá para apoyarse a ti. No es el típico galgo delicado, él es un galgazo que te da amor tooodo el tiempo y sus recibimientos siempre son muy intensos... ¡todo alegría! Puede pasarse horas y horas en el sofá, pero nunca faltan sus momentos de locura de empezar a correr por toda la casa tirando sus juguetes al aire moviendo su colita feliz. Es un payasete mimoso.

Dalia y familia

luns, 1 de outubro de 2018

TEO


Nome: Teo
Orixe: Sanlúcar de Barrameda, Cádiz
Idade: 6 años e medio
Adora: Correr e chapotear na auga (mar, ríos, estanques...), adora durmir. E as chavalas!… É un conquistador canino.
Odia: Que o bañen (si, incongruencia absoluta)

Breve historia: 

Teo apareceu vagando soiño con unos 6-7 meses pola praia de Sanlúcar. Foi levado a unha veterinaria que colaboraba con protectoras de galgos, e de ahí o mandan a unha casa de acollida en Tarragona onde o coidaron de marabilla durante pouco tempo porque xa nos mandaron as súas fotos e nos contaron a súa historia... enseguida decidimos que el sería o novo membro da familia.


¿Por que adoptamos un galgo? Sempre tivemos cans ou gatos, ou cans e gatos. Despois de perder aos nosos compañeiros caninos e felinos de vellos costou moito pensar en adoptar de novo. Pero no verán de 2012, unha feira de adopcións na rúa nos cambiou os esquemas habituais. Ese día os nosos ollos se cravaron nos de un galgo que alguén levou ao evento.
Puxémonos en contacto con varias protectoras de galgos e comezamos todo o proceso: ler moito sobre a problemática dos galgos nos estado, as súas características, falar con xente da asociación, encher cuestionarios, recibir visitas de inspección para ver se a nosa casa era adecuada... Mandaron fichas de varios cans ata que nos atopamos con Teo.
Así puxemos un galgo na nosa vida. Non é un galgo convencional (acaso algún o é?), é moi grande e musculoso. Encántalle a auga e durme máis de 12h seguidas (gañador indiscutible do priemio "Bacalao" na súa primeira edición en abril de 2018 con Galgos 112 Galicia), sociable con nenos, adultos e con outros cans. Encántalle botar carreiras en espazos abertos, solo ou con amigos caninos. Acompáñanos case a calquera lugar xa que se comporta de xeito excelente. Non ten medo aos ruidos coma petardos ou fogos artificiais. Pero por enriba de todo é bo, moi bo.

Teo cambiounos a vida e agasallounos con un grupo marabillos de amigas e amigos igualmente enganchad@s a esto da Galguitis Aguda.


Susana e Antón



------------------------- VERSIÓN EN CASTELLANO -------------------------


Nombre: Teo
Origen: Sanlúcar de Barrameda, Cádiz
Edad: 6 años y medio
Adora: Correr y chapotear en el agua (en el mar, ríos, estanques). Dormir. Y las chicas… Es un conquistador perruno.
Odia: Que lo bañen (sí, incongruencia absoluta)

Breve historia: 

Teo apareció vagando solito con unos 6-7 meses por la playa de Sanlúcar. Fue llevado a una veterinaria colaboradora con protectoras de galgos, y de ahí lo enviaron a una casa de acogida en Tarragona donde lo cuidaron de maravilla durante poco tiempo, porque ya nos mandaron sus fotos y nos contaron su historia… enseguida decidimos que él era el nuevo miembro de nuestra familia.
¿Por qué adoptamos un galgo? Siempre hemos tenido perros, o gatos... o perros y gatos. Después de perder a nuestros últimos compañeros perrunos y gatunos de viejitos nos costó mucho pensar en adoptar de nuevo. Pero el verano de 2012, una feria de adopciones en la calle de repente nos cambió los esquemas habituales. Ese día se nos quedaron clavados los ojillos de un galgo que alguien llevó al evento.
Nos pusimos en contacto con varias protectoras de galgos y empezamos todo el proceso: leer mucho sobre la problemática de los galgos, sus características, hablar con la gente de la asociación, rellenar cuestionarios, recibir visitas de inspección para ver si nuestra casa era adecuada.....Nos mandaron fichas de varios perros, hasta que de repente nos encontramos con Teo.
Así que...hemos puesto un galgo en nuestra vida.
No es un galgo convencional (¿alguno lo es?), es muy grande y musculoso. Le encanta el agua, duerme más de 12 horas seguidas (ganador indiscutible del premio “Bacalao”  en su primera edición en abril del 2018 con Galgos112 Galicia), sociable con niños, adultos y con otros perros. Le encanta echarse unas carreras por espacios abiertos, solo o con amigos perrunos. Nos acompaña a casi cualquier lugar ya que se comporta de maravilla. No tiene miedo a los ruidos como los petardos o fuegos. Pero por encima de todo es bueno, muy bueno. 

Teo nos ha cambiado la vida y nos ha regalado a un grupo maravilloso de amigas y amigos igualmente enganchados a esto de la galguitis aguda.

Susana y Antón

xoves, 27 de setembro de 2018

VENTO

 
Nome: Vento (inicialmente Carlitos)
Orixe: Non se sabe exactamente, cremos que de Andalucía
Idade: 8 anos, está feito todo un chaval
Adora: As salchichas, pasear no coche, os mimos, moitos mimos e durmir, durmir, durmir...

Breve historia: 

Vento chegou a casa para completar a familia-manada que formamos, era a peza que nos faltaba. Chegou por casualidade, fixemos unha viaxe solidaria para axudalo e costounos moito deixalo. É todo serenidade, algo que nos faltaba xa que temos dous galgos, un podenco e un "yorki" e con eles todo es aventura e xogo. Encántanos velos xogar e correr no parque canino, en Madrid os coñecen por "La Panda Gallega".

A historia de Vento non se entende moi bien, é un can dez fora e dentro de casa. Suponse que estivo con unha familia durante 7 anos dende a súa adopción con 3 meses e por causas que descoñecemos deixáronno tirado por Madrid. Cando imos pola rúa se un coche se para e abre unha porta, ponse moi nervioso... Supoñemos que o abandonaron baixándoo de un coche porque a súa expresión e a súa actitude cambia por completo durante un rato ata que se da conta de que seguimos paseando para ir xogar e se esquece da situación.

Vento é un amor con catro patas, transmite amor en cada xesto e en cada mirada. Sabemos que nos quere e a nós cáesenos a baba cando se acerca e apoia a súa cabeza nas pernas esperando unha caricia. Xoga coma un cachorriño e hoxe podemos dicir que Vento é moi feliz e querido na súa nova casa.

Rosy e familia


-------------------- VERSIÓN EN CASTELLANO -------------------- 


Nombre: Vento (incialmente Carlitos)
Origen: No se sabe exactamente, creemos que de Andalucía
Edad: 8 años, está hecho todo un chaval
Adora: Las salchichas, pasear en coche, los mimos, muchos mimos y dormir, dormir, dormir...

Breve historia: 

Vento llegó a casa para completar la familia-manada que formamos, era la pieza que nos faltaba. Llegó por casualidad, hicimos un viaje solidario para ayudarlo y nos costó un mundo dejarlo. Es todo serenidad, algo que nos faltaba ya que tenemos dos galgos, un podenco y un "yorki" y con ellos todo es aventura y juego. Nos encanta verlos jugar y correr en el parque canino, en Madrid nos conocen por "La Panda Gallega".

La historia de Vento no se entiende muy bien, es un perro diez fuera y dentro de casa. Se supone que estuvo con una familia durante 7 años desde su adopción con 3 meses y por causas que desconocemos lo dejaron tirado por Madrid. Cuando vamos por la calle si un coche se para y abren una puerta se pone muy nervioso... Suponemos que lo abandonaron bajándolo de un coche porque su expresión y su actitud cambian por completo durante un rato hasta que se da cuenta de que seguimos paseando para ir a jugar y se olvida de la situación.

Vento es un amor con cuatro patas, transmite amor en cada gesto y en cada mirada. Sabemos que nos quiere y a nosotr@s se nos cae la baba cuando se acerca y te apoya la cabeza en las piernas esperando una caricia. Pasan las semanas y cada día descubrimos algo nuevo con él. Juega como un cachorrillo y hoy podemos decir que Vento es muy feliz y querido en su nueva casa.

Rosy y familia

sábado, 22 de setembro de 2018

NEMO

Nome: Nemo
Idade: 8 anos
Adora: lugares, a paraia e o sofá; golosinas, pan tostado e yogur
Odia: disparos e cohetes, palos e cordas, imaxinade o porqué.
En una palabra: dozura e elegancia
Breve historia:
Rescatárono en Sevilla malferido na axila co que parecía unha puñalada, pensaron que perdería a súa patiña e de aí o seu nome. Juan e Fanny foron os seus pais de acollida e cos que seguimos en contacto, incluso viñeron a visitalo.
Cando levaba algo máis de tres meses na casa asustouse con un cohete a destempo que botou un veiño, saltou máis de dous metros de cerrado e estuvo tres días desaparecido. Buscámolo incansablemente coa axuda de Rechi e Vero (delegadas de zona de Galgos 112) pero nin rastro del.
Non deixamos nin os cemiterios por rastrear, pero nada... Vese que cando se sentiu seguro comezou a súa volta a casa e despois de centos de chamadas e moitas horas de búsqueda, a miña nena e eu iamos desfacendo o seu camiño ata que por fin o atopamos entrando na casa. Dende aquel día xa o SEU FOGAR indudablemente.
É moi fraco e tímido, dormilón e mimoso, so quere estar na casa ou coa correa ata chegar á praia onde se converte un atleta, é un paiaso amoroso. Comparte a súa vida con unha yorky, Perla e outra galga Ella. A súa caracterísitca máis salientable é a súa macha en forma de corazón.

Begoña e familia.


------------- VERSIÓN CASTELLANO -------------

Nombre: Nemo
Edad: 8 años
Adora: lugares, la playa y el sofá; golosinas, el pan tostado y el yogur
Odia: disparos y cohetes, palos y cuerdas, imaginad el porqué.
En una palabra: dulzura y elegancia
Breve historia:
Lo rescataron en Sevilla malherido en la axila con lo que parecía una puñalada, creyeron que perdería su patita y de ahí su nombre. Juan y Fanny fueron sus país de acogida y con los que seguimos en contacto, incluso vinieron visitarlo.
Cuando llevaba algo más de tres meses en casa se asustó con un cohete a destiempo que echó un vecino, saltó más de dos metros de cierre, estuvo 3 días desaparecido. Lo buscamos incansablemente con la ayuda de Rechi y Vero (delegadas de zona de Galgos 112) pero ni rastro de él. No dejamos ni los cementerios por rastrear, pero nada... Se ve que cuando se sintió seguro comenzó su vuelta a casa y después de cientos de llamadas y muchas horas de búsqueda, mi niña y yo íbamos deshaciendo su camino hasta que por fin lo encontramos entrando en casa. Desde aquel día ya SU HOGAR indudablemente. 
Es muy flaco y tímido, dormilón y mimoso, solo quiere estar en casa o con la correa hasta que llega a la playa y se convierte en un atleta, un payaso amoroso. Comparte su vida con una yorki, Perla y otra galgui Ella. Su característica más destacada su mancha en forma de corazón.

Begoña y familia.

mércores, 12 de setembro de 2018

QAMAR

Nome: Qamar (significa lúa en árabe)
Orixe: Torreperogil (Jaén)
Idade: 8 anos e 4 meses (cumple anos o 20 de maio coincidindo co meu irmán maior, así que outro motivo máis para amala con loucura)
Adora: que non lle gusta!? Comer e durmir está entre os seus favoritos. O polo! Cuando estamos cociñando polo é a única vez que se levanta do sofá. Encántanlle os mismos e que lle rasquen a orelliña (xa che da coa pata para indicarcho). Todo o que seña pequeno e peludo a volve tola de felicidade e da voltas coma un tiovivo.
Odia: pois pensándoo moito, a verdade non odia nada. É tan boa que todo lle parece ben. Ainda ten medo de algunha cousa. Creo que o que máis odia é que cante cos cascos postos, pois cando o fago resopla e marcha da habitación. Non sabía que cantara tan mal... vaia...
Nunha palabra: TENRA. Ten uns olliños que cando te mira se che derrite o corazón e che conquista a alma. Así é que ten namorado a todo o mundo que a coñece!

Breve historia: 

Qamar é o nome que lle deu a súa nai de acollido. Ao principio quixemos cambiarllo porque sonaba moi distinto. En canto chegou, na súa xaula nos miramos e dixe "Ola Qamar" e xa non había forma de cambiarlle o nome porque todo o que ela tiña era perfecto e fermoso. Non quixemos saber moito de onde viña nin cando a atoparon, eso era o seu pasado e doía. Xa me bastaba con saber que a atoparon case sen pelo (de feito ten moitos problemas de pel), delgadísima e con dous dedos rotos.

Antes da súa chegada, o memento máis significativo foi cando, estando de viaxe, can que se nos cruzaba alá que me lanzaba a el coma unha tola. Houbo un señor que nos pregunto se tiñamos can, nese momento a resposta era non e o tío recomendounos ter un (sabio consello). E unha última anécdota: cando fixemos a entrevista con Galgos112 recordo que para o noso perfíl había dous galgos que nos encaixaban mellor. Un era Bartolo (ao que lle faltaba a cola) e Qamar (con calvas e problemas de pel). Decidimos a Qamar porque pensamos que se tiña algún problema sería máis difícil que a adoptaron. Agora case me da un patatús se penso nese momento, podería non ter chegado Qamar ás nosas vidas. Siceiramente creo que Qamr danos moito máis do que recibe de calquera de nós.

Palabras de Irene e Familia Qamar



----------- VERSIÓN EN CASTELLANO -----------


Nombre: Qamar (que significa Luna en árabe)
Origen: Torreperogil (Jaén)
Edad: 8 años y 4 meses (20 de mayo es su cumple, que coincide con el de mi hermano mayor, así que otro motivo más para amarla con locura)
Adora: ¡¿qué no le gusta?! Comer y dormir está entre sus favoritos. ¡El pollo! Cuando estemos cocinando pollo es la única vez que se levanta del sofá. Le encantaaaan los mimos y que le rasquen la orejita (ella ya se da con la pata para indicártelo). Todo lo que sea pequeño y peludo la vuelve loca de felicidad y da vueltas como un tiovivo.
Odia:  pues pensandolo mucho, la verdad es que no odia nada. Es tan buena que todo le parece bien. Tiene miedos aún a algunas cosas. Creo que lo que más odia es que cante con los cascos puestos, pues cuando lo hago resopla y sale de la habitación. No sabía que cantara tan mal... Vaya. ...
En una palabra:  TIERNA. Tiene unos ojitos que cuando te mira se te derrite el corazon y te conquista el alma. ¡Así es que ha enamorado a todo el mundo que la conoce!

Breve historia: 

Qamar es el nombre que le dió su mamá de acogida. Al principio, queríamos cambiárselo pues nos sanaba muy distinto. Pero cuando llegó, en su jaula, nos miramos, le dije "hola Qamar" y ya no había forma de cambiarselo pues todo lo que ella tenía era ya perfecto y precioso. No quisimos saber mucho de dónde, cuando ni como la encontraron. Eso era su pasado y nos dolía. Ya me bastaba con saber que la encontraron casi sin pelo (de hecho, tiene muchos problemas de piel), delgadurria y con dos dedos rotos.
Antes de su llegada, el momento más significativo fue cuando, estando de viaje, perro que veía ahí me tiraba yo a por él como una loca. Hubo un señor que nos preguntó si teníamos perro. En ese momento la respuesta fue no y el señor nos recomendó tener uno (sabio consejo).Una última anécdota: cuando hicimos la entrevisa recuerdo que para nuestro perfil había dos galgos que nos encajaban mejor. Uno era Bartolo (al que le faltaba el rabo) y Qamar (con calvitas y con problemas de piel). Nos decidimos por Qamar porque pensamos que si tenía algún problema, sería más dificil que la adoptaran. Ahora me da un patatús si pienso en ese momento, podría no haber llegado a nuestras vidas. Sinceramente creo que Qamar nos da mucho más de lo que recibe de cualquiera de nosotros.

Palabras de Irene y familia Qamar

xoves, 6 de setembro de 2018

GALIA

Nome: Galia
Orixe: Jaén
Idade: 5 anos
Adora: durmir
Odia: a choiva
Nunha palabra: pegatina

Breve historia: 

Galia foi atopada nun pobo de Jaén e foi unha nai coraxe xa que a atoparon con catro cachorros,  delgada e con unha pata moi inflamada. Maila as súas condición de foi capaz de sacar aos seus cachirrca adiante. Unha vez os seus peques fueron colocados nos seus respectivos fogares, Galia pudo viaxar a Vigo onde hoxe ten o seu fogar e unha familia estupenda que lle deu un irmán maior, que xa presentaremos noutra ocasión, Phoenix o avó. Hoxe Galia é moi feliz e querida


----------- VERSIÓN EN CASTELLANO:

Nombre: Galia
Origen: Jaén
Edad: 5 años
Adora: dormir
Odia: la lluvia
Nunha palabra: pegatina

Breve historia: 

Galia fue encontrada en un pueblo de Jaén y fue una mamá coraje ya que la encontraron con cuatro cachorros,  delgada y con una pata muy inflamada. Pese a las condiciones en las que fue capaz de sacar sus cachorros adelante. Una vez sus peques fueron colocados en sus respectivos hogares, Galia pudo viajar a Vigo donde hoy tiene su hogar y una familia estupenda que le dió un hermano mayor, que ya presentaremos en otra ocasión, Phoenix el abuelete. Hoy Galia es muy feliz y querida.

mércores, 5 de setembro de 2018

VIENA


Nome: Viena
Orixe: Jaén
Idade: 2 anos
Adora: cheirar todo, xogar coa súa dona Mónica, dormir, o sofá e os seus xoguetes (en especial unha tartaruga de peluche que ten, desas que fan ruido) e por suposto que lle den mimos
Odia: nada que se saiba
Nunha palabra: bondade

Breve historia:

Cóntannos de Viena que é toda bondade e medo a que lle fagan dano. Ao principio, cando chegou, tiña motísimo medo aos cans e algunhas persoas, non podía durmir soa e tampouco podía quedarse soa na casa. Pasados uns meses, gracias á axuda de Ramalladas, a súa familia puido comprender as súas necesidades e contribuir a que hoxe sexa outra. Agora o de durmir e quedar soa está solucionado, a súa dona pode entrar e saír da casa sen preocuparse porque Viena vaia estar mal.  Cada mañá entra na habitación a despertar a Mónica con un bico, dende que se coñecen a súa dona espera de mellor humor. A relación de Viena con outros cans mellorou moito, sigue tendo algún medo pero avanza cada día un pouco máis. É unha cadela excelente, obedece tanto dentro como fora de casa, os seus ollos falan sen palabras e sabemos de moi boa tinta que a súa dona Mónica está orgullosa de Viena e que dende que ambas conviven as súas vidas melloraron sustancialmente. Segundo palabras textuais de mónica "apórtame algo que non podo describir, que non o fai ningún ser humano" e ademáis "a partir de agora non sólo existen os cans, hai cans e hai galgos".


----------- VERSIÓN EN CASTELLANO: -----------

Nombre: Viena
Origen: Jaén
Edad: 2 años
Adora: olfatear todo, jugar con su dueña Mónica, dormir, el sofá y sus juguetes (en especial una tortuga de peluche que tiene, de esas que hacen ruido) y por supuesto que le den mimos.
Odia: nada que se sepa
En una palabra: bondad

Breve historia:

Nos cuentan de Viena que es toda bondad y miedo a que le hagan daño. Al principio, cuuando llegó, tenía muchísimo miedo a los perros y algunas personas, no podía dormir sola y tampoco podía quedarse en casa sin gente. Pasados unos meses, gracias a la ayuda de Ramalladas, su familia pudo comprender sus necesidades y contribuír a que ho sea otra perra. Ahora lo de dormir y quedarse sola está solucionado, su dueña puede entrar y salir de casa sin preoucparse de que Viena vaya a estar mal. Cada mañana entra en la habitación a despertar a Mónica con un beso, desde que se conocen su dueña despiera de mejor humor. La relación de Viena con otros perros mejoró mucho y sigue teniendo algún miedo pero cada día avanza un poco más. Es una perra excelente, obedece tanto dentro como fuera de casa, sus ojos hablan sin palabras y sabemos de buena tinta que su dueña Móniac está super orgullosa y que desde que ambas conviven sus vidas mejoraron sustancialmente. Según palabras textuales de Mónica "me aporta algo que no puedo describir,que no me puede aportar ningún humano" y además "para mí a partir de ahora no sólo existen los perros. Hay perros y hay galgos."

sábado, 1 de setembro de 2018

LUCKY

Nome: Lucky
Orixe: Ogrobe, Pontevedra
Idade: 2 anos e medio
Adora: as pelotas de tenis, o mar, o río, a piscina (calquera masa de auga na que poida nadar), aos galgos e aos mastíns
Odia: que os cachorros lle toquen as narices, que o cepillen co Furminator
Nunha palabra: querubín

Breve historia: 
Lucky foi un can froito de unha camada non desexada de marzo de 2016, coma moitos outros da súa especie, os seus donos iniciais decidiron que os seus irmáns non eran dignos de seguir neste mundo e non me preguntedes como ou porqué desapareceron da faz da terra. Lucky foi o afortunado, de aí o seu nome pero tamén ven pola guerra das galaxias Luke Skywalker (pero era demasiado longo o nome para un can tan pequeniño). Lucky foi asignado ás súas donas cando estaban fora do país, sen tempo para pensalo. Enseguida se enamoraron daquela boliña loira con nariz rosa; optaron por quedar con el no momento que o coñeceron. As primeiras semanas de vida creceu nunha casa con xardín na que vivían outros cans e gatos polo que o de ser sociable estaba asegurado. En maio trasladouse de domicilio, primeiro coñeceu a Peta e ao resto de animais da casa e despois trasladouse a Vigo.

Pronto comezou a coñecer a moita xente a outros conxéneres caninos, ata fixo pandilla na Praza da Miñoca: Audrey, Luna, Bogart, Lana, Lola, Venus, ... Ao principio todo parecía un trabalinguas: Lupi, Lucy e Lucky (proba a decilo moi rápido varias veces seguidas)... os mimos en exclusiva para el pero as noites eran un pouco insportables, Lucky choraba moito e a penas deixaba durmir ás donas. Ante grandes males, grandes remedios... Traerlle un irmán maior, esa era a solución. Non tardou moito en chegar Koi, un galgo adoptado a través de Galgos 112, un senior con necesidades especiais. Lucky deixou de chorar polas noites e pasou de durmir na súa cama na habitación das súas donas a durmir no salón co seu novo irmán. O puzle estaba completo e o equilibrio reinaba por doquier, a xuventude de Lucky se vía compensada coa serenidade e tranquilidade do seu irmán. Hoxe son unha familia feliz que pasa as vacacións e días libres na casa de Peta ou de viaxe por aí.


----------- VERSIÓN EN CASTELLANO -----------

Nombre: Lucky
Origen: O Grove, Pontevedra
Idade: 2 años y medio
Adora: las pelotas de tenis, el mar, el río, la piscina (cualquier masa de agua en la que pueda nadar), a los galgos y a los mastines
Odia: que los cachorros le toquen las narices, que lo cepillen con el Furminator
Nunha palabra: querubín

Breve historia:
Lucky fue un perro fruto de una camada no deseada de marzo de 2016, como otros muchos de su especie, sus dueños iniciales decidieron que sus hermanos no eran dignos de seguir en este mundo y, no me preguntéis, cómo o por qué, desaparecieron de la faz de la tierra. Lucky fue el afortunado, de ahí su nombre pero también viene por la Guerra de las Galaxias, Lucke Skywalker (era demasiado largo el nombre para un perro tan pequeñito). Lucky fue asignado a sus dueñas cuando estaban fuera del país, sin tiempo para pensarlo. Enseguida se enamoraron de aquella bolita rubia con nariz rosa; optaron por quedárselo en el momento que se conocieron. Las primeras semanas de vida creció en una casa con jardín en la que vivían otras perros y gatos por lo que de ser sociable estaba asegurado. En mayo se trasladó de domicilio, primero conoció a Peta y al resto de animales de casa y después se trasladó a Vigo.

Pronto comenzó a concer a mucha gente y a otros congéneres caninos, hasta hizo pandilla en la Plaza de la Miñoca: Audrey, Luna, Bogart, Lana, Lola, Venus... Al principio todo parecía un trabalenguas: Lupi, Lucy y Lucky (prueba a decirlo muy rápido varias veces seguidas)... los mimos en exclusiva para él, pero las noches eran un poco insportables porque Lucky lloraba mucho y a penas dejaba dormir a sus dueñas. Ante grandes males, grandes remedios... Trarle un hermano mayor, ¡esa era la solución! No tardo mucho en llegar Koi, un galgo adoptado a través de Galgos 112, un senior con necesidades especiales. Lucky dejó de llorar por las noches y pasó de dormir en su cama en la habitación de sus dueñas a dormir en el salón con su hermano. El puzle estaba completo y el equilibrio reinaba por doquier, la juventud de Lucky se veía compensada con la serenidade y tranquilidad de su hermano. Hoy son una familia feliz que pasa las vacaciones y los días libres en casa de Peta o de viaje por ahí.

sábado, 25 de agosto de 2018

PETA



Nome: Peta
Orixe: Ogrobe
Idade: 15 anos e medio
Adora: que lle den mimos, durmir coa súa amiga gatuna Negri de 21 anos, estar a carón da súa dona
Odia: as moscas, os cans grandes que a bañen (en xeral a auga)
Nunha palabra: entrañable

Breve historia 
Peta é a única femia de unha camada non desexada de un veciño de miña nai en Ogrobe, por sorte tanto ela coma o seus irmáns atoparon fogar rápidamente. Esta camada veu a luz hai xa case 16 anos e de toda esa familia canina Peta é a única que sobrevive a día de hoxe. Creceu entre gatos e humanos, foi feliz durante a maioría da súa vida pero hai algo máis de dous anos a súa sorte cambiou. A mala sorte propiciou un incidente que remataría mal para a nosa Peta, unha Stafford Americana escapou dun garaxe e enzarzouse con ela.Consecuencias: fractura aberta da pata dianteira dereita, desgarro de unha gran parte da pel do pescozo e dislocación da articulación da pata traseira dereita. Tras tres meses de curas e varias intervencións cirúrxicas, Peta queda sen unha das patas dianteiras, as cicatrices do pescozo curan ben e da pata traseira do lado dereito queda bastante tocada. Como resultado temos a unha cadela pequena anciana á que lle costa camiñar, pero ela se adapta e é feliz. Nos últimos 18 meses as cataratas dos ollos comezan a avanzar, a mobilidade da nosa pequena Peta se vai mermando ata o punto no que a día de hoxe camiña pouco. Os anos non pasan en balde e todo o que non envellecera en anos anteriores precipitouse nesta última época.

Peta será sempre a nosa adorable boliña de pelo blanco á que lle encanta perseguir gatos que non son da casa, coa que temos que berrar para que coma (da igual o alimento que lle poñas, cada toma é unha bronca), a que pide para saír en caso de necesidade vital, a que atura a todos os animais da casa... Unha nai que coidou de tres bebés gatunos e a varios pitos de miña nai... todo un exemplo de cadela! Por todo esto e por moito máis imos a querela ata o infinito e máis alá.

FIRMADO: A familia de Peta

--------- VERSIÓN EN CASTELLANO  ---------

Nombre: Peta
Origen: O Grove
Edad: 15 años y medio
Adora: que le den mismo, dormir con su amiga gatuna Negri de 21 años, y estar pegada a su dueña
Odia: las moscas, los perros grandes y que la bañen (en general el agua)
En unha palabra: Entrañable

Breve historia
Peta es la única hembra de una camada no deseada de un vecino de mi madre en O Grove, por suerte ella y sus hermanos encontraron hogar rápidamente. Esta camada vio la luz hace casi 16 años y de toda esa familia canina Peta es la única que sobrevive a día de hoy. Creción entre gatos y humanos, fue feliz la mayor parte de su vida pero hace algo más de dos años su suerte cambió. La mala suerta propició un incidente que remataría mal para Peta, una Staffor Amerciana se escapó de un garaje y se enzarzó con ella. Consecuencias: fractura abierta de la pata delantera derecha, desgarro de una gran parte de la piel del cuello y dislocación de la articulacion de la pata trasera derecha. Tras tres meses de curas y varias intervenciones quirúrjicas, Peta queda sin una de sus patas delanteras, las cicaatrices del cuello curan bien y la pata trasera del lado derecha queda bastante tocada. Como resultado tenemos a una perra pequeña anciana a la que le cuesta caminar, pero ela se adapta y es feliz. En los últimos 18 meses las cataratas de los ojos comienzan a avanzar y la movilidad de nuestra pequeña Peta merma hasta el punto en el que a día de hoy camina poco. Los años no pasan en balde y todo lo que no envejeciera en años anteriores se precipitan en esta última época.
Peta será siempre nuestra adorable bolita de pelo blanco a la que le encanta perseguir gatos que no son de casa, con la que discutimos para que coma (da igual el alimento que le pongas, cada atoma es una bronca), la que pide para salir en caso de necesidad vital, la que aguanta a todos los animales de casa... Unha madre que cuidó a tres bebés gatunos y varios pollitos de mi madre... todo un ejemplo de perra. Por todo esto y por mucho más la vamos a querer hasta el infinito y más allá.

Peta será sempre a nosa adorable boliña de pelo blanco á que lle encanta perseguir gatos que non son da casa, coa que temos que berrar para que coma (da igual a comida que lle poñas, cada toma é unha bronca), a que pide para saír en caso de necesidade vital, a que atura a todos os animais da casa... Unha nai que coidou de tres bebés gatunos e a varios pitos de miña nai... todo un exemplo de cadela! Por todo esto e por moito máis imos a querela ata o infinito e máis alá.
FIRMADO: La familia de Peta