Amosando publicacións coa etiqueta opinión. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta opinión. Amosar todas as publicacións

mércores, 5 de decembro de 2018

Mércores reflexivo II

A fin de semana pasada ocorreron varias cousas no estado español. Para a desgraza de calquera causa pro-dereitos (das mulleres, dos animáis, dos inmigrantes ou do colectivo LGTB) a ultradereita entrou un partido que non quero mencionar no panorama político andaluz. Non quero entrar a facer unha valoración política nin social do asunto pero dende a perspectiva da causa que defendo neste blogue me parece un paso atrás pois esta xente pretende blindar as activades de caza e tauromaquia (noutras palabras o maltrato hacia un determinado animal). Tendo en conta dúas cousiñas de nada:
  • que moitos dos lebreles rescatados proveñen dese lugar
  • que o presidente dese partido ao que non mencionaremos é cazador orgulloso e galgueiro recoñecido
  • que ata o momento xa tiñamos dificultades á hora de recurrir ás autoridades ante certos casos de abandonos/maltratos/asesinatos
Preséntasenos un panorama ainda máis duro no momento que estos partidos rancios que seguro gobernarán Andalucía, daranlle maior amparo legal a persoas que teñan por afición maltratar animais. Pero por sorte para os nosos caralápis e para desgraza desta xentuza, seguirá habendo persoas anónimas que sigan crendo que os animáis teñen dereito a unha vida digna, que rescatará e axudará a estes animais e seguirá loitando porque as cousas cambien a mellor. Xa o di Galeano: "moitas pequenas persoas facendo pequenas cousas en lugares pequenos cambiarán o mundo" así que ánimo, non decaigamos da nosa ilusión de axudar con calquera xesto. Vou facer unha última reflexión política que resume todo esto que sen entrar en profundidade vos quería trasmitir: "se @s andaluces que foron votar o pasado domingo foran dinosaurios, votarían polo meteorito".

E cambiando do tema político a un tema algo máis agradable pero non menos importante que non se vai moito deste marco animalista deste blogue. Esta fin de semana estreouse en Vimeo o documental "Yo Galgo", un filme que pretende recoller con elegancia e sen levantar demasiadas ampollas a realidade dos nosos amigos lebreles. Recoméndovos ver o documental, a fotografía e a banda sonora están xenial e xa so por eso merece a pena, en contido quedoume curto e creo que está pensado para non ofender demasiado a eses colectivos que tratan aos galgos coma se fosen mercadorías.

mércores, 21 de novembro de 2018

Miércoles reflexivo

Hoy estoy reflexiva y además en castellano, para que todas las peronas del Estado pueda entenderme. Es obvio que me gustan los perros y los gatos, de echo siempre me han gustado y soy de esas persoas afortunadas que toda su vida ha crecido entre ellos. En mi casa siempre ha habido perros y gatos, ellos eran animales de compañía y como tal eran parte de la familia. Lloramos muchas pérdidas y nos dijimos una y otra vez que no volveríamos a pasar por ese dolor que produce su marcha. Por suerte y por desgracia (suerte la nuestra y desgracia la del animal) siempre había un perro o gato que aparecía en nuestras vidas y al mirarles no podíamos cerrar nuestro corazón y mucho menos la puerta de casa.

Recuerdo que me hablaron de animales que no llegué a conocer (Chiña, Mamo...) otros perros los rescuerdo porque tuve trato con ellos Amis, Napo, Lonxe, Nuca, Yaky, Spanky, Brush, Odie, ... y gatos: Roxo, Rufo, Pelu, Trudi, Pepa, Negri, ... He vivido varios partos de nuestra primera gata, la ilusión que me hizo ver nacer a Trudi y a sus hermanos, inlcuso al que nació con parálisis y que tras varios días no pudo salir adelante... He adoptado hasta pichones el tiro que rescatamos de la Isla de A Toxa cuando los pijos iban allí a pegarle tiros a palomas sin cola... Siempre sufriendo los abandonos de algunos animales que llegaron en malas condiciones a casa, llorando la muerte de todos los que he enumerado y otros que ahora mismo no recuerdo... Una vez, otra vez, y otra... y esto en un barrio de un pueblo relativamente pequeño y a una muy corta edad.

Me independicé y me mudé a la ciudad gallega con más perro por habitante, Vigo. Una ciudad con pocas infraestructuras para nuestras mascotas caninas... pero no quería hacer política y criticar las deficiencias de esta ciudad así que pasaremos por encima este comentario (ya me explayaré en otra ocasión). Como seguía en contacto con los animales de casa, una perrita y varios gatos no echaba de menos el contacto animal en mi vida diaria... con el paso del tiempo me enamoré y por primera vez me fui a vivir en pareja. Aún no sé muy bien como acabo con cachorro adoptado de una camada indeseada de la perrita de unos familiares de una amiga... el caso es que Lucky llega a casa y poco después Koi de la mano de Galgos 112 y gracias a mi esposa.

Yo, que no me gustaban mucho los galgos, acabo colaborando en pareja primero con una adopción y posteriormente con todas las locuras caninas que os he ido narrando estos últimos meses. ¿Por qué? Me pregunta alguna gente o ¿cómo? ... El cómo no lo sé muy bien, el porqué... ¡Pff! Es complicado explicarlo al detalle, pero de entrada mi amor por los animales heredado de mi madre, por haber crecido rodeada de pelos, porque ahora tengo una visión más genérica y global de la situación de muchos animales, sobre todo de perros de caza en este país de culto al maltrato animal.

Sí, hablo de España como un país de culto al maltrato animal... Se exporta como imagen el toreo como pasión y culto español... ¡ESO ES DE SÁDICOS! Disfrutar viendo como un animal muere torturado... NO ES CULTURA, porque si lo fuese deberíamos aceptar el canibalismo como gastronomía. Será tradición, pero esas cosas se cambian porque los pueblos evolucionan... ¿O a caso seguimos poniendo ante los leones a los esclavos? ¿O no hemos abolido la esclavitud? Todo eso era tradición y cultura en su época...

Cada día entro en las redes sociales y se me cae el alma a los pies, perros abandonados, maltratados, heridos, descuidados, desnutridos... algunos tiene la suerte de ser rescatados, otros se quedan en el camino... ¿Por qué seguir luchando por ellos si el sentimiento que te queda después de una mala noticia es desolador? ¿Habéis visto ese vídeo donde varios perros se despeñan porque el señorito cazado de turno no tiene ningún tipo de miramiento y los azuza? ¿Habéis leido algún comunicado de las diferentes federaciones de caza? Sí, muy señor@s mí@s cada vídeo, cada caso de maltrato te mina... ¿Y por qué hay gente que sigue en la brecha sin decaer en la lucha por los derechos de nuestras mascotas?

No puedo hablar por todo el mundo, puedo hablar por mí y os diré que muchas veces me entran ganas de llorar cuando veo estas injusticias, otras me emociono sólo con pensar en eso y me entran romper cosas... Pero luego miro a Koi, a Lucky, a Peta, a Tomi, a Ray o a Patus... y en sus ojos veo que mientras pueda ayudar a uno de esos seres cubiertos lo seguiré haciendo, el agradecimiento que muestran es mucho mayor que el de muchas personas. Por Koi colaboro con Galgos 112, me emociono y me implico, acogo cuando puedo... por Torito, por Penny... por ellos, porque la delegada de mi zona me contagia su ilusión, porque me resulta fácil un pequeño gesto que provoca tantas cosas buenas... Es abrumador el sólo pensarlo... Decían por ahí una frase que me encanta:

"Mucha gente pequeña, en lugares pequeños, haciendo cosas pequeñas, puede cambiar el mundo."

Y sí, prefiero hacer cosas pequeñas por y para nuestros amigos peludos porque ellos no defraudan y algunas personas en esta vida sí me han fallado. Con esto no quiero decir que haya perdido la fe en el ser humano ¡eh! ¿No quieres ser de esa gente pequeña en lugares pequeños haciendo cosas pequeñas? ¿A qué esperas? Si ves a un animal en apuros ayúdale, si ves un maltrato animal denúncialo, si puedes tener una mascota ADOPTA (NO COMPRES), HÁZTE CASA DE ACOGIDA, colabora con material en alguna protectora que lo necesite, con dinero si lo consideras oportuno, ayuda a pasear a los perros de los refugios... hay mil cosas que puedes hacer y que pueden no suponerte un gran trabajo. ¡AYÚDANOS A AYUDAR!

martes, 11 de setembro de 2018

Merdas varias

Resulta que últimamente hai unha tremenda polémica respecto á presenza dos cans nos areais na cidade de Vigo. Este ano asignaron dous areais (que a ollos de unha forasteira coma min resulta ser un e bastante pequeno) na zona de Coruxo para que as persoas posuidoras de cans puideran acudir cos peludos á praia. A veciñanza do lugar puxo o grito no ceo, non querían permitir que cans e cadelas acudiran ao que denominaron "a súa praia de toda a vida"...

Imos ver señores e señoras... que levedes anos acudindo a un mesmo areal non o convirte na vosa posesión, as praias son de tod@s... e sobre a lexislación destes lugaras debería actuar COSTAS, pero como delega as tareas de mantemento nos concellos son estos últimos que lexislan sobre a presenza ou non de cánidos nas praias.

Non quero entrar en detalles lexislativos porque non son avogada, nin xuiza, nin lexisladora municipal nin nada que teña que ver con estos temas. Creo non mentir no que dixen ata o momento pero podo equivocarme, así se consideras que es expert@ neste asunto e queres mandarme máis información ao respecto atenderei ás suxerencias/queixas que me poidas deixar en comentarios.

Ante esta disconformidad da veciñanza se reunen catro matados e organizan unha manifestación en contra da presenza dos cans no "seu areal". Argumentan:

Que a presenza dos cans na praia fai que esta esté máis porca. Que antes da ordenanza que permite aos cans acceder a praia estaba moito máis limpa.

Que, baseándose nun estudio veterinario valenciano, as cacas dos cans teñen unhas bacterias moi malas que "contaminan as augas" facendo que perxudiquen seriamente a saúde das persoas.


Que, baseándose na presenza de aves na zona, se perxudica seriamente o hábitat natural de varias especies de paxaros que aniñan nas rochas limítrofes a estes areais...

Imos ver, señor@s veciñ@s de Coruxo... se hai que protexer o espazo natural das aves é mellor pechar o acceso aos areais e rochas limítrofes onde aniñan eses paxaros a toda persoa humana (recordo que é o único animal que se está cargando o medio ambiente)... víchedes como quedan as zonas de amplia afluencia humana despois de un evento... sen ir máis lonxe, a praia de Samil a última hora da tarde queda chea de porquería humana (cabichas, plásticos, latas, envases,...)? Menos mal que a primeira hora da mañá pasan as máquinas limpadoras e deixan todo impoluto... E despois decides que contaminan os cans...

E ah!... as bacterias estas tan malas das cacas dos cans tamén se atopan nas cacas humanas... recoméndovos dar unha voltiña pola costa de Samil a Alcabre contedes a cantidade de merda humana que hai en recunchos máis insospeitados... por no falar das cacas que xente que haberá flotando no mar (ata onde eu sei os cans non cagan no mar e algunha persoa si).

Señor@s veciñ@s de Coruxo, o animal que máis contamina é o ser humano así que deixen de empregar argumentos estúpidos para tentar ter razón neste debate que haberá sempre, poñan onde poñan as praias de cans vai haber sempre a alguén que non lle guste.

E sen entrar en máis polémicas, creo que o problema non reside en estar a favor ou en contra de permitir cans na praia, creo que o gran problema é A FALTA DE CIVISMO de algunha xente... Esa xente que tira as cabichas ao chan esté onde esté, que tira papeis e non precisamente nos lugares indicados para tal fin... ese tipo de xente se ten can, ten por seguro que deixará a merda no chan. DEIXADE DE CULPABILIZAR AOS CANS, o problema é sempre das persoas incívicas e maleducadas. Gracias a xente deste tipo as persoas responsables das nosas mascotas temos menos dereitos, limítansenos o acceso a moitos lugares... e creédeme se vos digo que coñezo cans máis educados ca moitas persoas.

Respectade e facede respectar, se vedes a alguén que non recolle a merda do seu can, chamádelle atención (polo menos tentar sacarlle as cores en púbico), pero o mesmo se vedes a unha persoa fumadora tirar a cabicha por aí, un papel ao chan, un neno que molesta á familia da toalla do lado, un can que está importunando... Sen entrar en conflictos e en caso de dúbida, chamar e denunciar ás autoridades pertinentes...

UN POUQUIÑO DE POR FAVOR, QUE ASÍ NON HAI QUE VIVA!