Amosando publicacións coa etiqueta Aitor. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Aitor. Amosar todas as publicacións

xoves, 9 de setembro de 2021

Ai-Torito, final feliz

Queridísimo Torito,

hace ya casi tres años que te escribí una carta cuando me enteré que habías sido adoptado, desde entonces supe muchas cosas de ti que me hacen inmensamente feliz. En un primer momento lo que nos dijeron de ti es que habías sido adoptado y que por temas de protocolo no podían ponernos en contacto con tu familia así que lamentándolo mucho estuvimos tiempo sin saber nada.

Después llegó la pandemia y en una noche de encierro alguien contactó conmigo por Instagram, ¡era tu madre! No la madre que te parió, sino la que decidió adoptarte. Lloré de alegría y emoción aquella noche, estaba como un niño la mañana de Reyes... no te lo creerías.

Me contó que después de tantas idas y venidas no eras aquel perro feliz que conocimos y describía con los ojos brillantes al hablar de ti. Eras un perro diez, alegre y algo apegado de más... Tu madre me contó que cuando llegaste a casa no eras la alegría de la fiesta como le habían prometido y que tuviste problemas de adaptación y en parte no puedo hacer otra cosa que sentirme algo responsable de ello. Estuviste con nosotras dos meses y cambiaste de hogar hasta en seis ocasiones... Nuestra casa siempre fue la tuya, pese a que a Koi no le sentaba bien tu presencia, se apagaba por momentos... ese fue el motivo por el que consideramos que este no era tu sitio y hoy lo sé firmemente, tu sitio es al lado de tu hermano Thor, con una familia en la que eres feliz, ellos te quieren y estoy segura de que tú le das mucho amor... Desde aquel día he recibido fotos y vídeos en las que te veo sonreír como sonreías con nosotras, hacer el payasete, correr, saltar y ser feliz...

Aitor y Thor, aunque para nosotras serás siempre Torito

Ai-Torito, no sabes lo que te seguimos queriendo... Nos alegramos inmensamente de que hoy seas feliz y lamentamos que el camino hasta esa felicidad haya sido tan zigzagueante. Tengo que confesar que tiempo después de tu marcha y adopción definitiva llegó a nuestra vida otra adopción fallida, como ya te dije en la carta anterior no deberían existir estas cosas pero siguen pasando. Lena vino después de la oportunidad que le dio una familia durante 12h, luego decidieron que era una perra agresiva y la devolvieron como quien devuelve un jersey en Zara.

Quería explicarte, Torito lindo, que si hoy Lena se ha quedado para siempre aquí fue por la vida que le devolvió a Koi, no porque la queramos más que a ti... en el fondo sois muy parecidos pese a las diferencias de color, tamaño y sexo... Me disculpo si te parece mal que ella se haya quedado y tú no, pero estoy convencidísima de que no cambiarías tu familia actual por aquel par de locas que tenían un galgo mayor apagadito y un colgado de la pelota. La vida en el fondo nos pone a todos en nuestro lugar, a unos antes que a otros... Nos marcaste como nadie, te quisimos y te querremos siempre y puede que en algún tiempo podamos reencontrarnos para darte un abrazo y conozcas a la hermana loca que no has tenido.

Pronto querido Torito, más pronto que tarde... siempre te querremos. Sigue siendo feliz amor de can


mércores, 19 de setembro de 2018

Locuras kilométricas

No sé como empezar a contaros esta historia de manera que pueda transmitiros lo que sentimos al realizar la hazaña que os voy a narrar. Quiero ser breve y a la vez pretendo que sintais, en parte, lo que los galgos nos hacen sentir. Supongo que si estáis leyendo esto será porque, de una forma u otra, también os gustan estos ángeles con cara de lápiz. Os voy a poner en antecedentes para que veáis la evolución de este amor, de esta enfermedad que yo llamo Galguitis Aguda...

Hace algo más de dos años decidimos adoptar un galgo. A mí no me gustaban demasiado estos perros, pero he de decir que desconocía por completo su triste realidad en este país y lo maravillosos que pueden llegar a ser. Poco a poco y de la mano de la que a día de hoy es mi esposa conocí a esta raza y su cruel situación en España. Pronto nos decidimos a adoptar un galgo, teníamos un cachorro mestizo que no nos dejaba dormir por las noches y quisimos traerle un hermano mayor. Pasamos una entrevista de la mano de Rechi, nos asustó con todo lo malo que nos podía pasar al adoptar a un galgo... Nos lo pensamos un poco después de aquella entrevista y optamos por aceptar un galgo con "necesidades especiales".

sketch-1537257372466.png




Koi llevaba un año en casa de acogida en Alicante, bueno como el pan, tranquilo y compatible con todas las formas de vida no encontraba quien aceptase su condición especial... era epiléptico. El primer candidato que nos encajaba era este majestuoso ser y no lo dudamos mucho. Nos dimos nuestro primer SÍ QUIERO, esta vez para Koi. Toda la delegación de Alicante y su familia de acogida se alegró, pero aún lo hizo más cuando supo que su familia adoptiva iría en coche a buscar a este encanto canosín.

Koi es negro con canas, el George Clooney de los galgos, y en 2016 no podía más que viajar en transporte solidario, no se podían arriesgar a que brotase su epilepsia durante un viaje con una empresa de transportes.

Aquí llega NUESTRA PRIMERA LOCURA, pedimos el coche a mi suegro nos presentamos en Alicante. VIGO - ALICANTE: Mil kilómetros, 10h de viaje al volante (sin contar las paradas de descanso) y allí nos plantamos. Desde entonces nuestro amor por los galgos no ha ido más que en aumento. Sin entrar en mucho más detalle, tengo que deciros que a día de hoy Koi no es epiléptico y vive muy feliz con su hermano pequeño Lucky. Nostras hemos ido colaborando siempre que podemos con la delegación de Galicia de Galgos 112 de la mando de su excelente delgada, Rechi (a la que agradecemos el habernos enseñado este mundillo).

IMG_20180810_171403.jpg
PENNY
Nuestra SEGUNDA LOCURA ha sido acoger a una cachorro atigrada de galgo que aparece en Galicia el años pasado, la bautizamos como Penny. Como buena cachorra sus locuras nos han hecho reír y por momentos casi nos desquician pero enseguida encontró un hogar en Portugal. Un mes después de su llegada su familia adoptiva la vino a recoger y a día de hoy vive feliz entre Coímbra y el Algarve con un abuelete galgo llamado Kabul. Este verano los visitamos y pensamos en que no podía haber encontrado un lugar más adecuado para ella, casi se me saltan las lágrimas cuando vino a saludarme la loca de rayas.

TERCERA LOCURA, unos vecinos de nuestro edificio enamorados de Koi deciden adoptar a un galgos a través de la misma asociación. Craso error. En unha semana deciden que el galgo no encaja por una nimiedad que no viene al caso. Aitor, un galgo blanco y negro de unos tres años, llega al vecindario desde Cataluña. El perro es un "happy" de la vida, con su antifaz negro y su cola en alto nos enamora y optamos por ser, por segunda vez, casa de acogida.

IMG_20180915_133352.jpg
AITOR, TORITO

Aitor, Aitorito... acaba con el nombre cariñoso de Torito porque a su nombre vasco no responde. Con su técnica del gusanito termina de enamorarnos tras varias semanas en casa. Encaja con Koi y Lucky a la perfección, el punto intermedio entre la serenidad de Koi y la tontería adolescente de Lucky... un cariñoso galgo que cada mañana nos despertaba con abrazos y besos... un perro 10, pese a lo que digan. Le sale una adopción en La Rioja y nos despedimos de él con lágrimas en los ojos y el corazón en puño... Resulta tan duro quererlos tanto y después decirles adiós... No entraré en detalles que no vienen al caso pero su nueva casa decide devolverlo en tan solo 24h...

En ese momento estábamos programando un viaje relámpago a Madrid para recoger a dos galgos que se venían a Galicia desde Valencia y Barcelona respectivamente. No dudamos en cambiar el punto de encuentro, Madrid por Logroño y así rescatábamos también a Torito.

CUARTA LOCURA, mi pareja no puede venirse a este viaje así que la delegada de Galicia y yo cogemos el coche rumbo a Logroño. ¡Al rescate de Torito! VIGO - LOGROÑO. Torito vuelve de acogida a nuestra casa pese a las complicaciones que se nos presentaban con una boda a la vista. Bahía, una tripata muy tímida y negra se venía adoptada a Vigo. Phoenix, un abuelito negro con canas, devuelto a la asociación tras 10 años adoptado. Hoy estos dos están felizmente adoptados y eso me enorgullece de la inmesa labor que realiza la asociación y toda la gente que se implica en los detalles.

El verano transcurre con algún sobresalto, EROS aparece en escena... Otro abuelete negro con canas aparece en Tui (Pontevedra) abandonado, sin entrar en mucho detalle os diré que tuvo que pasar por una residencia y posteriormente a su casa de acogida en Santiago de Compostela, con Alberte y su galgo Willow.

Torito está con nostras hasta los días antes de la boda, la planificación nos impide seguir haciéndonos cargo de él. Preparativos, ceremonia, fiesta, viaje de luna de miel... Se va de acogida a otra casa durante unas semanas y un percance jugando hace que haya que darle puntos en un costado (nada grave, ¡eh!)... Como para ese momento ya estábamos preprando NUESTRA ÚLTIMA Y GRAN LOCURA, quisimos hacer la acogida hasta el viaje definitivo.

IMG-20180915-WA0037.jpeg
EROS
En un principio nos ofrecemos para llevar a EROS a Madrid, así aprovecharíamos un fin de semana de tres días para visitar a unas amigas en la capital. Por desgracia la otra mitad de este viaje solidario, Madrid - Barcelona, no salía así que dijimos "¡Qué carajo! ¡A Barcelona que nos vamos!". Finalmente decidieron trasladar a Torito también y como era "nuestro Batman particular" no lo dudamos.

A unas horas de partir rumbo a Barcelona nos preguntan si podemos recoger a Tofu, un perrete de Logroño que había encontrado casa en Barcelona... como estamos así de locas, no lo dudamos. En un inicio quedaríamos en Zaragoza para la recogida pero optamos por parar en Logroño. Salimos de Vigo  las 6:00 con dos perretes y llegamos a Barcelona a las 18:45 con tres.

IMG_20180915_133400.jpg
TOFU
Estuvimos dudando hasta el último minuto si adoptar a Torito o no, pero por desgracia no podemos hacernos cargo de forma permanente de tres perros. Adoptar tiene que ser un acto responsable y meditado, no un impulso primario que te ciege por una belleza en forma de galgo... Esta decisión fue y es dura, pero pensamos que no sólo el dinero es lo importante... El hecho de hacernos cargo de un tercer perro nos limitaría y no podríamos asumir nuevas acogidas o nuevas aventuras locas de traer y llevar galgos de aquí para allá. Tener un perro, dos o tres, debe ser un placer... no una obligación monetaria ni un estrés... No sé si nos arrepentiremos de esta decisión pero por lo de pronto está tomada. 

Las despedidas son siempre muy tristes y sobre todo cuando hay una implicación emocional tan alta. Torito ha sido y siempre será nuestro payasete bicolor, nuestro gusanito, nuestro batman... Como es un feliz de la vida encontrará pronto un lugar donde deleitar con su encanto a una familia responsable. Cada vez que pensamos en que quizá no lo volvamos a ver se nos inundan los ojos de lágrimas, pero nos quedaremos con lo positivo. Galgos 112 es una asocación responsable que busca el bienestar de sus caras de lápiz y por lo que sé, Aitor está estupendamente ahora mismo. Eros está felizmente en acogida y Tofu ya tiene familia.

A estas alturas quizás os preguntéis "eh, oye... ¿qué pasa con Lucky y Koi? ¿Dónde se han quedado en este viaje vuestros perros?"... Pues les hemos pagado un hotel donde han estado tres días tan ricamente en Combarro, Pontevedra. Ayer les hemos ido a recoger y vinieron como si se hubiesen comido el viaje VIGO-BARCELONA andando... Es agotador hacer un viaje de tantas horas en poco más de 48h pero la satisfacción de saber que lo estás haciendo por estos ángeles es inmensa.

No quisiera despedirme sin antes pediros disculpas por toda esta parrafada y sin agradecer a todas y a cada una de esas personas que forman la familia Galgos 112, en especial a la delegación gallega. Gracias, de corazón.

sábado, 25 de agosto de 2018

Post-vacacional

O verán ainda non rematou mais a "volta ao cole" está á volta da esquina... O verán 2018 vaise ir despedindo con moitas novidades e bos momentos, outros non tanto... Centrémonos no bo. Este ano puiden coñecer un anxo con cara de lápiz de dúas cores, blanco e negro, un paiaete mimoso ao que lle encanta facer o tonto para gañar mimos... Sabedes por onde vou? Si, Torito... Aitor para Galgos 112.

Torito foi devolto dúas veces tras ser adoptado, o cabreo que collemos na súa casa de acollida foi monumental. Sen entrar en detalles a responsable de zona de La Rioja meteu a pata ata o fondo con esta adopción fallida, non quero entrar a calificar a esta persoa pero direi que me fixo sentir moi mal. Como quedamos en que iamos centrarnos no bo teño que informar que Torito está novamente en Galicia, contento e feliz coma unha lombriz... eso é o bonito das cousas, que maila que non sempre van ben hai un can que non se queda traumatizado.

Na viaxe de rescate a Logroño para recuperar a Torito, trouxemos a dous galgos máis que está adoptados a día de hoxe en Vigo:
  • Bahía, unha galga xoven preciosa de tres patas que comparte piso con outra cadela, dous gatos e dúas humanas. Ten medo da xente pero na casa é todo un amor .
  • Phoenix, un avó canoso como Koi, ao que decidiron despachar despois de 10 anos adoptado, move a cola coma se fose un helicóptero e convive con outra caralápiz Galia.

Por outra banda, falando do George Clooney dos galgos, Koi foi visitado pola responsable de zona de Alicante, lugar do que provén. Quedamos, como é habitual en Galicia, a redor dunha mesa con comida e moita xente, moi bo rollo e uns cantos bichos de catro patas. Este reencontro produceuse xusto despois dunha viaxe a Portugal onde nos reencontramos coa nosa primeira acollida, Penny. Cantas emocións, canta alegría ver a outra cara de lápiz sen traumas no seu hábitat natural, xogando con Lucky como o fixera o outubro pasado. Case se me saltan as bágoas de alegría.

E na casa de miña nai, ademáis de Peta (a pequena sin raza de tres patiñas) entrou en acollida outro can, o pequeno Tomasín (alias Seguritas), que finalmente se quedará a vivir alí felizmente adoptado.

E por agora me despido con estas novas desta entusiasta dos Galgos e dos animáis en xeral pero que padece un caso agudo de Galguitis. Próximamente irei presentando a cada membro da familia, tamén aos de Galgos 112 Galicia.

martes, 19 de xuño de 2018

Mi vecino Totoro

Esta semana pasada un novo foco de infección apareceu nas nosas vidas, Aitor é unha cepa de Galguitis aguda extremadamente agresiva, con tan só miralo 2s xa estás contaxiad@. Esta enfermidade vai camiño de pandemia porque ata se transmite por redes sociais e móbil, se ves unha foto estás perdid@, se miras un vídeo morrerás de amor...


Encántame chamarlle a Aitor, "Mi vecino Totoro", "Torete" ou "Torito"... el foi encontrado en Sevilla e estivo nunha residencia ata que se foi de acollida a Tarragona para convivir con Mayte e familia. Torito é un can 10, un verdadeiro carameliño... Enseguida contaxiou de Galguitis a quen o coñeceu e non tardou moito e atopar unha casa en Vigo... O que pasou a continuación é de xulgado de garda...



A suposta familia guai que o adoptaba estaba disposta (ou eso dicían) a asumir o reto de deixarse contaxiar por Aitor. Se ve nos seus corazóns non había sitio para un virus tan molón como é a Galguitis... Devolveron ao can en unha semana porque non souberon afrontar un percance entre can e gato (sen males maiores)... Preferiron manter ao neno da familia nunha burbulla de luz e color antes que explicarlle que un gato enfadado bufa e un can ladra... Vía rápida, chamada telefónica a Rechi (delegada de G112 en Galicia) e como se un RMA (siglas inglesas que significan Return Merchandise Authorization -Autorización de Retorno de Mercancía-) se tratara: "queremos devolver ao can".



Ninguén entendeu nada e sen dubidar eu e a miña parella, enfermas terminais de Galguitis ofrecemos acollida ao Torete. Dende o minuto 1, por non dicir antes, gañouse un oco nas nosas vidas e na de algún membro máis do grupo de persoas afectadas pola Galguitis 112 en Galicia. Somos unha secta canina na que nos retroalimentamos de amor polo galgos e asumimos que desta enfermidade, unha vez se entra, non se pode saír.



Estoume dando conta de que hai xente inmune aos encantos de un paiaso bicolor, probablemente o que alberguen no corazón sexa xeo e non sinta máis mundo que o seu propio cu... non cabe outra explicación, Aitor non merecía ser devolto como unha mercadoría defectuosa se tratase... é un can perfecto: amigable, cariñoso, xogueton, feliz, besucón, activo e tranquilo á vez, sociable con todo canto bicho poidas imaxinar, delicado cos nenos, paiaso, torpón, gracioso... so se me ocorren adxectivos bos... de verdade que canto máis o penso menos o entendo...



Non se pode ser moi boa xente cando abandonas un can destas caracterísitcas sen escrúpulos, cando despois de escoitar a historia de maltrato dos galgos en España decides adoptar e devolver un can rescatado coma un obxecto... Non o entendo! Dame rabia pensar en casos como os de Aitor pero este Torete está con nós na casa e dóeme a alma... Sei que o seu destino é ser feliz e por eso non podía estar con esta "xente" (se se lle pode chamar eso)... el merece un final feliz para o seu conto, como o de Koi, o de Penny, e o de tantos outros... Espero que o karma faga o seu traballo e lle devolva á xente o que vai sementando por aí...



O meu veciño Totoro, un personaxe xenial... Pronto vai ser feliz no seu fogar definitivo, con unha familia que o queira por encima de todo, como o queremos hoxe nós. O día que marche vai ser duro, pero nos quedará a satisfacción de ter axudado a outro galgo a atopar o seu destino, igual que o fixemos con Penny.


venres, 15 de xuño de 2018

Non son obxectos, son seres vivos

Unha adopción canina debería ser coma ter un fillo, un compromiso para toda a vida. Decidir se adoptar un can ou non debería meditarse moito, analizar todas as posibles situacións incómodas nas que te podes ver envolt@ e discernir se estás dispost@ a afrontalas. Está claro que hai xente que non o pensa e imaxina o bonito e marabilloso que vai ser ter un amigo de catro patas. Pero ninguén é perfect@, nin os seres humanos nin as mascotas, en especial estas que son rescatadas da súa mala fortuna e que, demasiadas veces, traen unha mochila psicolóxica moi grande.


Eu non son perfecta e non son dona e señora da verdade absoluta pero en ocasións penso, e bastante... Cando a miña parella me falou de adoptar un galgo, de entrada rexeitei a idea. Non me gustaban os galgos por esa pinta de desgarbados e famélicos. Cando adoptamos a Lucky, un cachorro de can mestizo que non sabiamos como ía ser, comezamos a facer vida "zoocial", paseos e parques onde había xente con cans e alí coñecín de cerca a varios galgos. Enamoráronme.



Acudimos a internet e topamos a asociación Galgos 112, a través da cal decidimos adoptar, a delegada da zona nos fixo unha dura entrevista unha vez cubrimos o formulario pertinente. Recordo aquel día coma se fora onte, Rechi e Vero viñeron a coñecernos e contarnos as cousas que podían pasar con un lebrel. Podo dicir a día de hoxe que en lugar de animarnos a adoptar parecía que nos estaban dando motivos para non facelo, todo era malo, destruían mobiliario, choraban, eran escapistas, tiñan traumas psicolóxicos, eran asustadizos... Cando marcharon dixen "menudo percal, estamos dispostas a asumir todo esto?" a sensación foi de temor, dúbida, ... 



Maila todo decidimos que si, que adoptaríamos e que non nos importaba un animal con necesidades especiais. Aos poucos días recibimos unha mensaxe con unha descripción do que agora é o noso galgo, Koi. Aceptamos o candidato e pouco despois o fumos buscar. Hoxe estamos encantadas con este animal e por sorte é a excepción de todas as cousas malas que nos dixeron que podían pasar.



Entendo que non todos os galgos son coma Koi, entendo que hai situacións difíciles e se ir máis lonxe podo falarvos de Penny, a nosa primeira acollida. Galguiña de menos de un ano, un terror de enerxía frenética, un demonio de Tazmania (como Taz o dos debuxos)... Todos os días durante o tempo que estivo con nós dedicabamos horas a cansala para que na casa estivera tranquila... Houbo momentos nos que a miña parella pensou en desfacerse dela, era un estrés aguantar tanta enerxía, pasear con correa era un horror, pareciamos pasear un saltón de 17Kg (os brazos e a espalda destrozados polo esforzo), varios pises e cacas pola casa a diario... E pola noite esa doce cara de lápiz se pousaba sobre min e os males desaparecían.



Pronto apareceu unha adopción en Portugal, pasaron a entrevista e en pouco tempo Ana e Zé se personaron en Galicia para recoller á tola de Penny. Choramos ao despedirnos, a doce tolería de Penny marchaba a Coimbra... sentimentos encontrados, morriña e tristeza fronte a alivio e desestrés... hoxe sentimos satisfacción de ter axudado a Penny a atopar a felicidade, ser o seu trampolín é algo que enche a alma de boas sensacións, saber que gracias a alguén un ser tan adorable atopa a súa casa é indescriptiblemente agradable...



Pronto a tolería de Penny en Coimbra a levou a facer algúns destrozos, pises e cacas por doquier para non perder costume... Ana e Zé sempre falando do amor que sinten hacia ela maila que un día chegan a casa e se atopan o salón desfeito, papel hixiénico por todos lados, os sofás cubertos de aceite porque a Penny se lle ocorreu roubar unha botella na cociña e roela no sofá, vomitonas aceitosas, pises e cacas... Cando vin as fotos de aquel desastre pensei que Penny voltaría a España máis rápido que o vento pero Ana e Ze asumiron que son cousas que pasan e que seguían namorados dela... Eso é amor incondicional! Con Koi é moi fácil namorarse pero bravo por esa xente coma Ana e Ze que queren con todo o seu corazón á "maluca" (tola en portugués para que non o saiba) de Penny.



Se Koi fixera algo do que Penny fixo en Coimbra me pregunto se pensaría en devolvelo coma se duns zapatos se tratara. Gústame pensar que non, sempre hai alternativas coas que contar antes de coller o camiño fácil. Non devolvemos a Penny estando en acollida e tampouco devolveríamos á lixeira a Koi se nos fixera a vida difícil ao principio. Por este motivo non entendo cando alguén devolve a un can a Galgos 112 (no é unha mercadoría defectuosa que se pode descambiar), despois do proceso da información que che dan, da axuda que che brindan durante todo o proceso, apoio, consellos... Por moito que o penso non me cabe na cabeza!



O último caso me toca de cerca, Aitor, ven adoptado dous pisos máis arriba. Un can alegre, enérxico, compatible con outros animais, con nen@s... Un capricho que tarda dez días, dez!, en desinflarse... e todo porqué... Porque non o pensaron ben, por un encontronazo que tiveron can e gato no pasillo da casa... porque a persoa adulta que estaba no momento non foi capaz de reconducir e explicar ao pequeno da casa de que ás veces os animais se enfadan, que non son perfectos, e que os gatos maullan e bufan e os cans gruñen e ladran... algo tan simple a primeira vista..